De laatste nacht op de boerderij (verleden, mishandeling

Het was 8 augustus 1975 dat ik voor de zoveelste keer was weggelopen. Ik wilde nooit meer bij mijn ouders wonen. Ik was al tijden bezig met: hij dood of ik. Maar hij ging niet dood en ik was het zelf ook niet van plan.
In de avond van 9 op 10 augustus vond mijn vader me terwijl ik op zoek ging naar mensen omdat ik honger had.
Het werd een akelige achtervolging met mijn zus erbij. Ik werd toch gevangen omdat ik tegen een muur aanliep.
Zus genoot van haar machtspositie en mij te mogen slaan, en alles wat ze nog meer mocht doen later op de avond.
Terwijl ik bloedend de auto in werd geslagen stonden er allemaal mensen omheen te roepen dat hij een beul was en andere woorden. Niemand deed verder iets. Belde zelfs de politie niet.

Het was een vreselijke nacht die veel meer kapot maakte dan de jaren van incest.
Dat laatste is echter wel het stempel waarvoor mijn vader veroordeeld is, want incest staat zwaarder dan mishandeling.
Maar ik was die nacht banger dan ik ooit geweest was want aan die nacht en mishandeling leek geen einde te komen.
Angst voor ieder volgende minuut. Steeds weer nieuwe mishandelingen. Eigenlijk was ik er toen al zeker van dat ik de ochtend niet zou halen. Tenslotte had ik gewenst: hij dood of ik. En nu zou ik het worden.

De volgende ochtend was ik te gehavend, en geestelijk verminkt maar moest nog de koeien melken en alleen de varkenshokken uitmesten. Ik bleef bang en vreselijk onderdanig want wat zou er straks nog komen. Iedereen was boos op me in het gezin, alsof ik hun had geslagen!
Mijn wil was kapot gemaakt, ik wist niet meer hoe ik me moest gedragen, mocht ik rusten, mocht ik even zitten? Doodsbang was ik. Ik mocht dus niet zitten, bij het ontbijt moest ik in de bijkeuken staan en mocht niet zitten.
Dat had ik die nacht ook al meegemaakt. Terwijl ik van kindsafaan al pijn in mijn rug en benen had.

Ik weet zeker dat kinderen die langdurig mishandeld worden, of dat nu geestelijk of lichamelijk is, daar heel ernstig onder lijden, maar vaak minder steun krijgen en minder serieus genomen worden dan wanneer het stempeltje incest er op staat. Incest staat wellicht ook zelden op zichzelf, daar hoort mishandeling misschien ook wel bij. In mijn geval wel, altijd de angst, het onverwachte, onbetrouwbare gedrag van mijn vader (en moeder trouwens ook)

Over de mishandeling, niet alleen die nacht (maar toen was het uren achtereen), heeft geen psychotherapeut ook iets willen horen, ik praatte me er ook gauw vanaf want het was ook voor mij niet iets om vrijwillig over te beginnen. Belangrijker vonden zij het stempeltje, dat is concreet. Maar ik heb niet zo erg geleden onder dat stempeltje als onder de angst die nacht.
(Onder toezicht van de kinderbescherming werd ook besloten dat ik in psychotherapie moest en ik wist nooit waarover ik met ze moest praten).

Ik heb er jaren geleden (in 2000) al veel over geschreven.
Het begon “spontaan” ik hield rekening met de privacy van mijn familie want ik had geen idee hoe ze leefden.
Mijn eigen privacy werd ook gewaarborgd door het anoniem te schrijven en het verhaal te verweven met latere ervaringen van de kindertehuizen.
Zo begon het verhaal alsof ik naar een pleeggezin ging, maar dat waren mijn eigen ouders. Het lukte me ook niet ze mijn ouders te noemen tijdens het schrijven, dat kwam veel te dichtbij, dus werden het de boer en de boerin.
De gezinssituatie was geloof ik ook anders. Maar al doorschrijvend kwam ik steeds meer de beperking tegen van mijn woonomgeving.
En heb ik het maar losgelaten.
Nu leeft deze ervaring van vroeger niet meer zo dat het me pijn doet, het is 38 jaar geleden en ik heb zoveel andere dingen meegemaakt.
Maar het hoort wel bij dagen die ik herdenk, want het was niet makkelijk, de rechtszaak, geen huis, geen thuis, geen boerderij, geen broertje, niets meer, alleen wat ik aan had. Voor een kind voelt dat als straf, je wordt weggegooid, van hot naar her. Nergens is een stabiele rustplek. Niet dat ik ooit terug wilde en dat hoefde ook niet gelukkig, mijn ouders zijn voor mij uit de ouderlijke macht ontzet, en mijn vader kreeg toezicht, maar hij joeg iedereen weg, en die toezicht/therapie werkte dus niet want hij deed er niets mee.
Hoe dat precies is gegaan weet ik niet. Mijn voogdes vertelde weinig, vond dat ik ontzien moest worden. Bij de rechtszaak mocht ik van haar niet zijn. Maar daar gaat het ook niet om. Ik heb alleen nog een brief als bewijs van de veroordeling.

Als volwassene kun je blij zijn met een scheiding, of een verhuizing naar een onbekende plaats.
Nieuwe mogelijkheden.
Maar als kind overzie je die niet, en anderen bepalen over je leven, waar je mag zijn, waar je naar toe moet, er wordt niet met je overlegd.
Gelukkig ging het goed met me en kwam ik een een heel leuk tehuis in Apeldoorn, nadat ik de laatste trein in Hilversum naar het tehuis in Baarn had gemist.
Op deze foto ben ik 13, de laatste nacht was 3 jaar later.
1972

Ik raad het je niet aan de heftige verhalen te lezen, maar hier staan ze voor als je geen teer zieltje bent en toch wilt weten. Het bestaat uit 3 delen, helaas heb ik dat toen niet aangepast in dat je naar het volgende verhaal gaat, maar terug naar de index. Ik weet niet meer hoe ik dat nog moet veranderen.
http://avdboomstam.woelmuis.nl/Appelvrouwweb/verhalen/laatstenacht1.htm

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op De laatste nacht op de boerderij (verleden, mishandeling

  1. Ik ben nu druk bezig koffer etc. te pakken omdat ik morgen op vakantie ga maar ik ga proberen zo snel mogelijk je link te lezen. Wat jou overkomen is, is gruwelijk. Punt uit. Dat mag geen enkel meisje overkomen, geen enkel kind. Een kind hoort veilig te zijn bij ouders en that’s it, daar hoeft niet eens een discussie over gevoerd te worden. Ik zei het laatst al ergens anders: het is treurig dat we in een maatschappij leven waar je voor het meest stompzinnige werkje de zwaarste diploma’s nodig hebt, maar elke achterlijke imbeciel mag een kind maken. En er nog mee doen wat hij wil, want daar komt het feitelijk op neer. Ik hoop dat je de toekomst die je hebt niet laat afhangen van wat je in het verleden is overkomen. Als ik je stukjes zo lees ben je sterk en weiger je kopje onder te gaan en dat is heel erg knap – het allemaal van je afschrijven werkt ook louterend.
    Ik ben gewoon boos als ik dit lees, weet je dat? Sommige mensen… Bah. Toch heel veel sterkte. Want er is jou nogal wat overkomen zeg, het is niet niks.

  2. Appelvrouw zegt:

    Rebelse huisvrouw, dankjewel voor je uitgebreide reactie.
    Ik heb gestreden, of gevochten, net hoe je het wilt noemen. Voor mezelf, ik zie het ook zo dat ik mezelf heb bevrijd, ondanks dat het anders lijkt, ik wilde weg, en ben nooit meer teruggegaan.
    Voor jezelf vechten geeft een beter gevoel voor je verwerking denk ik dan wanneer je niet weg kunt. En daarmee had ik dan “geluk” met het stempeltje, anders was ik nooit uit huis geplaatst (denk ik).

  3. Appelvrouw zegt:

    En natuurlijk een heerlijke vakantie toegewenst!

  4. Het blijft eeuwig walgelijk
    zo’n jeugd, zo’n gezin, zo’n samenleving
    En al die doofpotten, alleen de geur al…

  5. Appelvrouw zegt:

    Artafterallart,
    Ik blijf mij er ook over verbazen dat er geen geweten is, en geen straf zo hoog dat het ophoudt.
    Hoe je iemand moedwillig zo beschadigd moet wel met een gewetenloos bestaan te maken hebben. Jezelf verheven voelen.
    Ik heb me er uit weten te worstelen, niet zonder doofpot want mijn vader is gelukkig veroordeeld. Het maakt niet uit wat voor straf, voor mij althans niet. Maar dat het op papier staat wel.
    Ook al had dat geen enkel nut want hij ging er gewoon mee door.
    Deels de schuld van mijn zussen die achter hem stonden en mij verfoeiden en uitmaakten voor leugenaar. In feite gaven ze hem de vrijbrief: wij vinden het niet erg.
    Hoe het komt dat mijn vader zo snel heeft bekend weet ik niet maar ik vermoed belofte om minder zware straf (hij had tenslotte wel een boerderij die moest draaien)
    Ik heb echt geen idee, en geen enkele compassie met mijn zussen.
    Zij trouwden op hun 18e om het ouderlijk huis te ontvluchten. Dat is ook een manier, en ze bleven omgaan met mijn vader en mijn ene zus beloonde hem zelfs met haar eigen dochters.
    Haar nieuwe vriend kwam daar een paar jaar later achter en heeft aangifte gedaan. Een taakstraf. Geen idee of ze nu nog zo omgaan met dit soort kerels, maar volgens mij was castratie de allereerste behandeling die ze zouden moeten ondergaan, zonder verdoving, want zo ben ik dan ook nog wel. En als dat niet genoeg was de vingers er ook maar af, en als dat niet genoeg was… gewoon alles eraf.
    Ik ben echt niet rancuneus maar mijn zus hadden ze ook op moeten hangen, liefst voor ze kinderen kreeg.

  6. Voor psychopaten bestaat er geen ‘oplossing’. Al beweren onderzoekers dat ze een effectieve behandeling hebben gevonden: http://nieuwsuur.nl/onderwerp/383051-psychopaten-succesvol-behandeld.html
    Voor collaborateurs evenmin. Met in het openbaar vernederen, kaal scheren en lynchen kan men zijn woede hooguit tijdelijk kwijt.
    Zolang we alle mensen humaan willen behandelen, blijven we met ze opgescheept.
    Ik snap je zin om ze de lust te ontnemen, het liefst zo pijnlijk mogelijk of ze te laten executeren.
    Maar we zitten nu eenmaal met het probleem dat wijzelf daarin fouten kunnen maken en wat dan….?

  7. EJW zegt:

    Gruwelijk, ik heb in het verleden gelezen over je ervaringen en ook toen liepen de rillingen over mijn rug. Hoe kan een ouder/volwassene een kind dit allemaal aandoen. Ik ga vanavond de linken nog eens lezen, er zal veel herkenbaars tussen zitten

  8. reinejragolo zegt:

    Ik wil eignlijk helemaal niets lezen over incest. ik hoop dat de politie zoveel mogelijk daders opspoort en als er een hemel bestaat mogen ze verbranden in de hel.

  9. luuk1945 zegt:

    Wil je alleen laten weten dat ik het gelezen heb.

  10. Appelvrouw zegt:

    @ Artafterallart,
    Tja, ik weet alleen dat ik geen fout maak naar mijn vader en zus toe.
    Verder ben ik dat met je eens, als wij fouten maken, wat dan.
    Tenslotte zijn er wel vaker mensen onterecht veroordeeld.
    Maar van mijn vader weet ik het 100% zeker.

    Ik doe ook niet mee aan foto’s verspreiden van pedo’s of criminelen als ik niet zelf zeker weet dat ie het ook echt gedaan heeft.
    Vind dat onderbuik geschreeuw op facebook wel eens wat te ver gaan.
    In het echt, en alleen, doen mensen niets.

    @ EJW,
    Eerder heb ik het wel geprobeerd te begrijpen, hoe kan een ouder zijn kind zoiets aandoen..
    Maar ik denk niet dat ik het ooit zal begrjpen, en ik ben er mee gestopt.

    @ Reine,
    Ik begrijp zelf niet dat zoiets altijd door blijft gaan.
    Is het niet meneer X dan wel boer A of dokter Z.

    @ Luuk,
    Dankje voor je berichtje

  11. Jolien zegt:

    Kippenvel bij het lezen wat jou is overkomen 😦 Ik denk dat de gemiddelde mens zich niet zo staande had kunnen houden als jij dat gedaan hebt. Ik heb groot respect voor je en de manier waarop je je hebt verzet tegen de mensen die je hadden moeten beschermen.

  12. Appelvrouw zegt:

    Jolien,
    Dankjewel voor je reactie.
    Als ik verhalen van mensen lees met een dergelijke achtergrond, of oorlogskinderen, dan heb ik ook respect voor hoe zij zich er doorheen slaan. Maar als je er in zit gaat het denk ik vanzelf.
    De een doet het zo, en de ander weer anders.

    Maar het is volgens mij geen eigen verdienste, genen spelen een belangrijkere rol.

  13. Pingback: Schransen | Appelvrouw

  14. Rob Alberts zegt:

    Bemoedigende en troostende groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s