Mijn dochter Annechientje bloot in de wieg

He, meneer, zoekt u een foto van een kind (van een ander) om u aan te verlekkeren?
Hier heb ik wat leuks voor u.
poppenhuiskamerbaby
Lekker he!
Ik heb nog wel meer leuks, dan hoeft u ook niet meer verder te zoeken, ook al begrijp ik wel dat dat nu juist de kick is. In dat geval zou ik natuurlijk ook wel wat foto’s kunnen verstoppen, net zoals paaseieren, dat maakt het wel spannender, ook voor mij.
En niemand anders hoeft meer te vrezen dat zijn schattige kind of buurmeisje bij u op de pc komt in die afgeschermde privé map.
Ik weet wel dat u er niets aan kunt doen, dat het in uw hersenen zit. U bent zelf ook maar slachtoffer van deze gevoelens en onhandige genen.
Maar als we nou even afspreken dat u zich door mij laat helpen, nou ja, ik bedoel eigenlijk afleiden. U haalt alleen nog foto’s bij mij weg,
dan blijft u netjes van andere kinderen af.

U mag zelfs uw wensen kenbaar maken, ik kan heel veel voor u regelen op de foto,
en anders ben ik zelf ook nog wel creatief.
Vindt u dat niet net zo’n goed voorstel als ik?
Graag hoor ik spoedig van u.
U mag best anoniem reageren op mijn blog, en als u niet wilt dat anderen het lezen, dan verstop ik uw tekst wel.

Met vriendelijke groeten,
van Appelvrouw (van de Boomstam).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bekijks-foto's en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Mijn dochter Annechientje bloot in de wieg

  1. EJW zegt:

    Een hele rare kick. Zag van de week op net nieuws dat je moet oppassen om foto’s van kleine kinderen te plaatsen op sociale media. Ze kunnen ze dusdanig manipuleren dat het porno wordt. Annechientje is gewoon een leuke baby meer niet. Ziek om daar sexuele fantasieen bij te hebben

  2. Appelvrouw zegt:

    EJW, het is ook n.a.v. dat bericht dat ik dit plaatste. Je wordt er een beetje misselijk van.
    Zo iemand kan net zo goed op een speelplaats of pretpark met een broekzakcameraatje zit te spelen. Die gedachte maakt je steeds minder vrij.
    Het is toch erg dat je je eigen kind daardoor ook door de ogen van een pedo moet gaan bekijken om er zeker van te zijn dat er niets is waar hij zich aan te goed kan doen.
    Dat is toch vreselijk, maar volgens mij ook onmogelijk want dan zou je moeten weten wat een pedo ziet.

    Ook ik zie niets in een baby of jong kind om me aan te verlekkeren, maar er zijn zo ontzettend veel pedo’s dat ik echt niet meer weet of het ziek is of een variant, net als homosexualiteit, waar eerder (en nog vaak) van wordt gezegd dat het smerig is.
    Het maakt me ziedend te weten dat internet afscheumen op gewone kinderfoto’s.
    Maar stel je voor dat je zo’n variant bent. Dan loop je aldoor met die drang, met die gevoelens rond en je kunt er niets mee want het mag niet, maar het dringt zich wel aldoor op. Je kunt natuurlijk een ijsje gaan eten, of een rondje hardlopen, maar dat helpt geen zier.
    Dan moet je in therapie, maar dat helpt immers niet want het zit in je. Dat is volgens mij een moeilijk probleem, want wat moet je met deze mensen.

    Ik las ooit van Louis Paul Boon ‘Eros en de eenzame man’ over een man die naar kinderen kijkt.
    Een kijkje in de wereld van de pedo, maar anders dan wij naar een pedo kijken want wij veroordelen direct en willen niet weten.
    De hoofdpersoon in het boek doet niets met de kinderen en benadert ze volgens mij ook niet.
    Het is wel 30 jaar geleden, volgens mij, dat ik het las en weet er niet veel meer van dan dat ik toen ervoer dat ik meer begrip voor ze kon opbrengen, tot op zekere hoogte, en alleen die niet aan het kind komen. En met dat begrip bedoel ik niet het goedkeuren.

  3. EJW zegt:

    Het is moeilijk inderdaad, je zal maar met die gevoelens behept zijn. Niet dan homo’s het zo makkelijk hebben maar die kunnen hun gevoelens kwijt. Iniedergeval in de verlichte samenlevingen waarbij ik aan wil tekenen dat velen het moeilijk vinden om uit de kast te komen. Homofilie werd eeuwenlang als een ziekte beschouwd en zo zien we dat- terecht- niet meer. Het is een sexuele geaardheid. In dit licht moet pedofilie eigenlijk ook gezien worden. Veel pedofielen worstelen zelf met hun gevoelens en dan niet te vergeten hoe de maatschappij tegen ze aankijkt, iets dat een dubbel schuldgevoel teweeg brengt. Er iets mee doen kan en mag niet. De meesten doen dit ook niet, In deze context bezien is het woord ‘ziekte” dat ik gebruikte niet geheel juist. Dat komt omdat ik het totaal niet begrijp dat je je aan een kind kunt verlustigen en daar zelfs kwaad over wordt. Een docu over dit onderwerp dat een tijdje geleden te zien is geweest waarin pedofielen worstelen met hun gevoelns heb je misschen ook gezien.

  4. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Dankjewel voor je inhoudelijke bijdrage.
    In eerste instantie hebben we toch gauw een snelle reactie klaar. Maar als we gaan nuanceren en het van alle kanten bekijken wordt het soms anders. Maar… ook wel lastiger! Soms is het leven een stuk eenvoudiger door alleen je onderbuik te laten spreken.

    Die documentaire heb ik inderdaad ook gezien, je moet tenslotte toch weten waar je over oordeelt. Maar ik blijf het desondanks vreselijk vinden dat die variant bestaat.

    Een iets andere variant ben ik zelf, met al mijn beperkingen en gebreken. Er is mij in mijn leven al verschillende keren verteld dat een gehandicapte geen relatie moet hebben want dan ben je de ander tot last, die leg je ook beperkingen op en teveel taken.
    Het is natuurlijk wel een wat onschuldigere variant want ik denk niemand te beschadigen of iets tegen iemands wil te doen. Maar zeggen pedofielen dat niet ook?
    Lastig is het verschil tussen pedofielen en pedosexuelen.

  5. rikus zegt:

    Er ging nogal wat rond over de kleding van jongeren. Korte rokjes gele broekjes.
    Het is inderdaad een gevaar. Hoeveel geile pedofielen er rondstruinen? Ze zijn onherkenbaar. Soms zie je er eentje zitten kwijlen

  6. Appelvrouw zegt:

    Rikus,
    Dat is natuurlijk een rot gevoel dat iemand zich verlekkerd aan een kind. Het is in ieder geval een waarschuwing voor mensen die niets vermoedend hun vakantiefoto van niet al te bedekt kind aan zee te tonen. Walgelijk toch dat je aan zulke dingen moet denken. Dat je al rekening gaat houden met verlustelingen.

    Aan de andere kant zijn mensen met hun privacy al lang niet meer zo discreet omdat ze denken dat wij alles van ze willen weten. Wie weet wordt het kind later wel op heel andere manier geconfronteerd met het leuke plaatje wat mams zo nodig openbaar moest maken.

    Lastig dat alle zaken meerdere kanten hebben. Als je even zegt, is er ook een oneven kant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s