Nico en Francie en de Koffer

“Hé. ken ik jou niet van de koffer?” Vraagt een vrouw die me geen voorrang verleent.
Ze kijkt me doordringend aan, “van vroeger, ging je daar niet vaak op woensdagavond swingen?”
Onmiddellijk gaan alle laatjes in mijn hoofd open.
De koffer, wat is er met de koffer?
Swingen, een man; roodharige Nico met wie ik achter de martinitoren vree en in het noorderplantsoen want we hadden altijd zo’n haast, en het duurde zo lang voor we bij zijn of mijn huis waren.
Nico, de lelijkste jongen van de koffer, maar de lekkerste, al heb ik ze niet allemaal gehad, eigenlijk geen een, alleen hem.
Op een keer gingen we bij hem thuis de hele nacht door met vrijen tot ik huilend van genot naar huis liep terwijl het allang dag was geworden maar mijn lust werd alleen maar sterker.

En dan was er nog Mario de Italiaan, die me maar probeerde te verleiden, ik vond het een slijmbal met mooie praatjes en alle vrouwen vielen plat voor hem. Het was mij allemaal te opzichtig, niets verleidelijks.
Op een keer had ik er genoeg van, liet me door hem meetrekken naar de hoek vlakbij zijn vrienden. Toen hij zich naar me omdraaide sloeg ik toe, pakte zijn kin, duwde hem achterover tegen de wand, en gaf een platvloerse smerige tongzoen. Ik ben nooit oraal ingesteld geweest, maar het was dan ook alleen vernederend naar hem toe bedoeld. Toen liet ik hem los en ging rustig verder met dansen.
Nooit meer last van hem gehad, tegen mijn hete, of gewillige vriendinnen zei hij dat ik een kouwe kikker was.
Wist hij veel van mijn verrukkelijke avonturen met Nico! En zij wisten het ook niet, en dachten dat Mario gelijk had want schuifelaars weerde ik ook omdat ze alleen hun dinges tegen me aandrukten voor hun eigen genot.

En nu de vrouw hier voor me, wat heeft zij met de koffer te maken?
Ze is grijs, draagt een meekleurende zonnebril.
“Francie, zo noemde ik me vroeger”, helpt ze me op weg.
En dan weet ik het weer, verrukkelijke Francie die eerst een bak sla met veel ui en knoflook at voor we naar de kroeg gingen. Dan had ze minder last van opdringerige jongens, zei ze. Maar het hielp haar niets, Francie was toen een beeldschoon goedgevormd meisje en ze lachte altijd. We dansten vaak samen, provocerend, zij om de mannen het hoofd op hol te slaan en ik om ze te weren, al wil ik niet ontkennen dat enig exhibitionisme ook meespeelde.
Francie was er goed in een hele groep op de dansvloer te krijgen en met elkaar te dollen.
Zij ging zelden alleen naar huis ondanks de knoflook en uien, terwijl ik de keuze maakte: ik ga swingen en me uitleven, of ik ga op jacht. Mannen die zich aan me opdrongen met hun overduidelijke praatjes hadden geen schijn van kans, die presteerden toch niets anders dan zaad wat niet rijp was.
Alleen Nico, die wist hoe hij me moest meekrijgen. En daar hoefde hij niets voor te doen, alleen maar nonchalant bij de bar te staan alsof het hem allemaal niet aanging.
Dan was ik het bijtje die zijn honing nodig had.
in rode jurk
(Zo zag ik er destijds uit)

Francie had het een keer voor elkaar gekregen een eigen cassette mee te nemen en aan de bar af te geven met het verzoek die te draaien.
Een halfuur lang kregen we verrukkelijke muziek, erotisch vond ik het toen al, Ruben Gonzalez. Ik weet nog dat hij Rico Vacilon (cha cha cha) zong en Francie doodleuk Nico voor me ophaalde.
Ik was toch al heel wat keertjes met hem meegegaan, maar dat hij het dansend ook kon wist ik niet. We werden dan ook de koffer uitgestuurd, en dansten op straat verder tot het martinikerkhof.

En nu is Fancie hier, ik kijk naar haar zoals ze voor me zit in haar scootstoel, een tientonner is zo geworden. Geen enkele herkenning heb ik, alleen in het verleden.
Vreemd dat ze mij wel herkende want ik word nooit aangesproken en als ik iemand aanspreek herkennen ze me vaak nog niet.

“Zullen we weer eens gaan dansen?” vraagt ze lachend, een lach die ik weer van vroeger herken.
“Doen we,” glimlach ik terug, me afvragend hoe ze ooit uit die scoot gaat komen, en omdat ik zelf ook zo’n ding gehad heb en nog altijd slecht ter been ben durf ik te schertsen, “maar dan moet je wel op eigen benen staan.”

We babbelen over van alles en nog wat.
Dan vraag ze me een beetje schuin aankijkend of ik nog met Nico ben.
“Nee, ik ging verhuizen en hij kon niet mee, heb hem nooit meer gezien.”
“Wil je hem niet nog een keer zien?”
Het spookt van herinneringen en verrukkelijke gedachten over hem door mijn hoofd. Het zal nooit meer zo kunnen zijn als toen, we zijn veranderd, dat kan niet anders, ik in ieder geval al door de vele ervaringen daarna, en een sterk verminderd libido. Zou ik het doen als ik de kans kreeg? Geen idee, wat zou het heerlijk zijn om weer eens pijnloos en onbekommerd vol opwinding te vrijen! Zoals vroeger.
“Ik ben al 25 jaar met hem getrouwd”, krijst ze bijna van verrukking, “toen jij verhuisd was zat hij weer altijd alleen aan de bar en heb ik jouw plek maar ingenomen, wilde ook wel eens weten of hij echt zo goed was als jij zei.”
“En?”
Ze straalt.
Gelukkig was ik nooit verliefd op Nico.
“Maar toch zit je maar mooi in zo’n lelijke karretje, hoe heb je dat nou voor elkaar gekregen?”
Ze vertelt haar afschuwelijke verhaal en stelt dan de vraag of we niet een volgende keer gewoon koffie kunnen drinken in plaats van dansen.
“Oh, gelukkig, ik ben ook de slankste niet meer, als ik ga dansen danst er veel te veel mee en loopt de dansvloer direct leeg!”
“Och, en moet je zien wat er gebeurt als ik op de dansvloer stap, die zakt meteen in, net als ik bij een aanval.”
Ze lacht zich rot.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Nico en Francie en de Koffer

  1. knutselsmurf zegt:

    Oeps. Je vermoedt het niet, als je mensen als Francie ziet. Je weet wel dat ze niet met wieltjes geboren zijn, maar je kan je er niks bij voorstellen. Prachtig opgeschreven.

  2. De koffer uitgestuurd worden om de koffer in te gaan!
    Appelvrouw speelt het klaar 😉

  3. Aad Verbaast zegt:

    Leuk verhaal! Ik ken die plek ook goed. Ging er heel vaak naar toe (jaren 73-77).
    Stond overigens bekend als een plek waar vrouwen zelden werden lastiggevallen omdat de gasten meestal te stoned waren om nog iemand te kunnen benaderen.

    Hier een fragment van Herman Brood opgenomen in de koffer uit die tijd. Kwam er ook vaak.

  4. Appelvrouw zegt:

    @ Knutselsmurf,
    Soms is het verwonderlijk hoe we als jonge mensen levendig en avontuurlijk waren,
    en dan eenmaal middelbare leeftijd bereikt worden we zo saai en gezapig dat je bijna niet kunt voorstellen dat we ooit zo avontuurlijk waren, zowel van jezelf als van een ander lukt mij dat meestal niet.

    @ Kitty,
    🙂
    Ik ben ook wel eens de sauna uitgezet, mocht me eerst nog wel aankleden.
    Er waren mensen die zich stoorden aan de richtende pijl waarmee een man achter me aanliep, maar we deden niet écht iets, alleen even elkaars voeten strelen, dat lijkt me heel onschuldig, alhoewel uiterlijk dan.
    Maar als er mensen aanstoot aan nemen kun je niets meer uitleggen.

    @ Aad,
    Dat is zeker 7 jaar voor mijn tijd.
    Wat leuk dat je die plek ook kent. Ik kwam er nooit als er optredens waren, op die ene keer na, toen ik doof nar huis ging. Vreselijk, dat gepriegel met brood is ook niks voor mij. Al die bandjes speelden toch maar hetzelfde of het klonk althans hetzelfde. Je hoorde gewoon niks door die rotherrie…

    Van stonedheid heb ik nooit iets gemerkt, ik was daar niet mee bezig, zelfs toen een goede vriendin van me junk bleek te zijn had ik dat niet door.
    Wist ik veel wat daarvan de kenmerken zijn. Die enkele spacecake die ik niet wetende had gegeten en het wonderkoekje was voor mij genoeg om dat spul van me af te houden, ik ben liever bij bewustzijn.
    Ik heb het niet aan ze gemerkt dus, misschien was ik ook wel teveel aan het egotrippen 🙂

    Maar Mario de Italiaan kwam ik overal tegen, toen ik eerst nog met die gewillige vriendinnen meeging de disco in. Afschuwelijk! ik weet de naam er niet meer van, was volgens mij in de buurt van de Brasserie, maar ik weet het echt niet meer, daar ben ik maar een paar keer geweest en toen had ik het daar wel gezien.

  5. Ach, herinneringen…ik heb ook nog een herinnering aan de martinitoren en dat overdekte straatje daar ergens…maar die hou ik maar voor mezelf…
    En ik heb een prachtige eerste herinnering, twaalf jaar was ik, op mijn zussies feestje, aan een schuifelaartje die zijn zijn dinges tegen me aandrukte. Kan natuurlijk ook een rolletje drop geweest zijn, maar zo voelde het niet.
    Mooie tijd, Appelvrouwtje…

  6. EJW zegt:

    Ik heb ook wat afgedanst vroeger, maar ben niemand uit die tijd later tegengekomen. Misschien beter zo, de herinneringen zijn het mooist. Ik zou Froukje Koekenbier bijv. niet graag achter een rollator willen zien schuifelen met de herinnering aan ons geschuifel vroeger. .

  7. Een leuk verhaal uit jou uitgaansleventje Appelvrouw. Eventjes teruggaand naar mijn echte uitgaansjaren, pakweg van mijn 16e tot 24e jaar (dat waren wel de ergste) besef ik dat er heel veel gaten zijn gevallen in mijn herinneringen uit die uitgaanstijd. Van veel avonden kan ik me dan ook weinig herinneren 😦

  8. reinejragolo zegt:

    Prachtverhaal.
    De enige jeugdherinnering die ik aan Groningen heb is mijn reis met de tienertoer.
    Toen ik onderaan de Martinitoren las over afgunst naar de lengte van de Domtoren was ik verbaasd.en wist ik ook dat het geluk gewoon in Utrecht op straat ligt.

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Babbelegoegje,
    Dat steegje bij de kromme elleboog?
    Of bij de Peperstraat?

    Wat weten we nou op die jonge leeftijd van rolletje drop of dingetjes?
    Ik heb tenminste nog nooit een rolletje drop tegen me aan gedrukt 🙂

    Dus geen smeuig verhaal van jou.
    Jammer.
    Ik vind eigenlijk alle tijden mooi, ook wel die van nu, al zou ik wel een bepaalde tijd niet gehad willen hebben zodat Vroems nog leefde. En zelfs al waren sommige tijden tijdens de beleving niet mooi, achteraf is het een herinnering.Zo zou ik toch die jaren van destijds niet over willen doen, de herinnering is selectief, en dat is prettig.

    @ EJW,
    Hm, nu maak je me toch wel nieuwsgierig naar schuifelende Froukje.
    Ik dacht er van de week nog aan dat mensen wel zeggen dat ze met hun partner oud willen worden.
    Maar moet je zien wat dat met zich meebrengt: Verval, aftakeling, gebreken, onhebbelijkheden.
    En met een beetje pech ziekte, of het sterfbed.
    Blijf maar liever jong met je partner, zei ik laatst tegen mijn buurmeisje die wil gaan trouwen.

    Mensen van vroeger tegenkomen kan heel dubbel zijn. De ene keer de teleurstelling want we zijn toch ca 30 jaar verder, en meer ervaringen en vaak teleurstellingen en verdriet, maar soms ook ondanks die ervaringen nog een verrassend gevoel van herkenning. Of opnieuw elkaar leren kennen, zoals ik nu met een vrouw heb die ik ook al een jaar of 30 ken. Met tussenpozen niet gezien. En nu pas voor het eerst een leuk gesprek, vonden we allebei, alsof we elkaar iets te vertellen hadden. Heel anders dan eerder.
    Maar ik heb ook wel heel wat mensen ontmoet uit het verleden die ik liever niet had ontmoet, of wat een flop werd.

    @ Henk,
    Leuk ook een inkijkje te krijgen in het jouwe.
    Teveel vergeten door de drank op zo’n avond? Of is het zoals je zegt echt gewoon een gat in je herinnering. Een mens kan niet alles onthouden, dus kiezen we de meest indrukwekkende. En mij valt juist op dat ik veel meer van vroeger herinner dan van kort geleden.
    Ik heb zelf nooit gedronken, die roes van genotsmiddelen ( op chocola na) kan ik niet invoelen.

    @ Reine,
    Dus toen al ging het om wie de grootste heeft.
    En dat is maar goed ook, zo hebben we welvaart gecreeerd, anders aten we nu nog konijnebouten met onze handen.

  10. Ik weet niet, Appelvrouwtje, het was vlak bij de martinitoren, een soort poortje. Overdekt en aan de ‘straatkant open met boogjes of pilaren.. Ik ben daarna ook nog op de Koninginnelaan geweest, die straatnaam weet ik nog wel.
    Dat schuifelen die eerste keer riep bij mij in elk geval mijn eerste seksuele gevoelens op. Ik was ook verliefd op hem. Maar nog een tweede feestje op zijn uitnodiging, daar is het bij gebleven. Zo’n vijftien jaar later trof ik hem toevallig weer en wat bleek, hij was toen ook verliefd op mij geweest. Stom stom stom…Hij zag er nog steeds goed uit hoor, maar ach, dat is ook alweer zo’n dertig jaar geleden. Ik moest ook weer even aan het citaat denken, zoiets van :”als je als je jong bent maar wist of als je oud was maar kon” 😕
    Weet je Appelvrouwtje, je kunt beter samen oud worden, dan iemand na jaren weer terugzien.

  11. Appelvrouw zegt:

    Babbelegoegje, om bij de koninginnelaan te komen vanaf de martinitoren moet je door het noorderplantsoen…
    Jouw kijk op samen oud worden is een stuk positiever dan mijn kijk (die ik inmiddels heb bijgesteld).

  12. martin zegt:

    Mooi zo’n lach die gelijk duidelijk maakt dat iemand het echt is.

    Ik kwam hier vlakbij in een straat een vrouw tegen waarvan ik wist dat het een meisje was op mijn middelbare school. Ik was 15 en verliefd op haar lach en vrolijke gezicht. Zij in de derde, ik in de vierde. 35 jaar later kwam ik haar weer tegen. Ben jij X vroeg ik haar. nee, antwoorde ze. Maar ik herkende haar gezicht, haar stem, maar vooral haar glimlach, er was bijna niets veranderd. Vermoedelijk gebruikte ik een verkeerde voor- of achernaam.

    Niet veel later kwamn ik haar weer tegen. Sorry ik had het al eens gevraagd, maar ben jij niet Nicol X? Ja dat klopte. Ik wist niet meer wat te zeggen, maar was weer even die kleine jongen die nooit een meisje had. Ik luisterde naar muziek, rookte een blow en was onbenaderbaar. Maar bij Nicol X wilde ik even dat het anders was. Wat een zalige glimlach.

  13. Mooie foto! Ik ben ook eens aangerand met een opdringerige tongzoen, maar liet me daardoor niet afbluffen…. (mooi verhaal, sla de reünie maar over!)

  14. Appelvrouw zegt:

    @ Martin,
    Wat een leuke bijdrage, dankjewel.

    De stille. Ik heb nooit begrepen waarom meisjes en vrouwen zo makkelijk vallen voor mooie praatjes.
    De stille mensen hebben vaak meer te vertellen, of zijn in ieder geval interessanter, al was het maar omdat ze stil zijn.
    Had Nicole nog steeds die zalige glimlach? Of zit die voor altijd in je hoofd.

    @ Dick,
    Dankje.
    Aangerand en je niet laten afbluffen?
    Maar jij bent waarschijnlijk geen macho Italiaan.
    Goed idee, geen reunie, mij zul je op zoiets nooit treffen.

  15. martin zegt:

    Die had ze nog. Precies dezelfde.

  16. Appelvrouw zegt:

    Martin,
    hoe is het mogelijk!
    Soms weet ik niet zeker of zo’n beeld in je hoofd zit of het op die van de ander zit. Zien we niet wat we willen zien?
    Iemand die me een aantal jaren weer eens terugzie zei na een paar uur praten: je bent nog niets veranderd.
    En ik vond dat eerder een beledeging. HIj bedoelde wellicht dat zijn gevoelens niet veranderd waren, dat is echt iets heel anders.
    Zo kan het met een lach of herkenning op iemands gezicht ook wel zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s