Spelen met mijn broertje

Deze foto doet me denken aan toen ik een kind van ca 7 jaar was, en mijn broertje 5.
We speelden toen nog met elkaar ’s ochtends als we wakker waren en nog niet uit bed mochten.
We sliepen bij elkaar in bed.
Broertje ging op mijn opgetrokken knieën zitten en ik liet ze dan met een smak vallen zodat broertje ondersteboven op bed viel en we dikke pret hadden.
Tot die ochtend dat mijn moeder binnensloop en broertje net ondersteboven was gevallen.
Mijn moeder, altijd oplettend, betichtte ons van vieze spelletjes (waar dat achterlijke mens toch aan dacht!), en broertje werd bij me weggehaald. En ik kreeg beddepissende zus naast me waardoor ik er vaak ’s nachts uit moest om het bezeikte laken haar kant op te drukken.
Maar ik probeer toch die leuke herinneringen aan broertje vast te houden en bij het zien van dit plaatje kan ik er nog om lachen. Toen was hij nog een lief broertje.

surrender

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bekijks-foto's en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Spelen met mijn broertje

  1. joost tibosch sr zegt:

    Als laatst geboren jongen kwam ik na niet lange tijd automatisch op de “jongenskamer” bij mijn enige oudere broer in bed. Heb hem eigenlijk nooit gevraagd hoe hij dat vond..vast minder geweldig dan ik. Herinner mij alleen de verwoede kussengevechten, de ontsnappingen via het balkon en de plotselinge slaapstilte als een van mijn ouders de trap opkwam. De vijf “meiden” sliepen in de “meidenkamer”. Toen vond ik dat allemaal heel gewoon, heb toen zelfs onnozel nooit begrepen dat al die lappen achter op zolder met ongesteldheid in huis te maken hadden. En met verbazing denk ik al heel lang en nu nog: “Wat waren die tijden toch preuts en verkrampt!”. Opgelucht constateer ik ook al heel lang dat ik het er redelijk ongeschonden van heb afgebracht, wrschl toch ook door de ondanks alle praktische verkramping gebleven menselijkheid van mijn ouders. Dat is dus al heel lang geleden! En mijn broer? Hou ouder we worden hoe meer we op elkaar gaan lijken!

  2. Appelvrouw zegt:

    Joost,
    heerlijk die jeugdherinneringen.
    Het lijkt me wel prettig als je mensen kent van vroeger op wie je lijkt.
    Herkenning, verbondenheid misschien zelfs. k kan er alleen maar van dromen. Herken die verbondenheid alleen met meisjes uit het kindertehuis. Maar die ben ik uit het oog verloren.

    Die vroegere verkrampte houdingen bij lappen aan de lijn
    of gekleurde kleren, daar ben ik wel voorstander van.
    Heb het niet zo op dat vrije. Ben ook nog steeds bekrompen, en probeer nog altijd zo spoorloosloos ongesteld te zijn. Of andere intimiteiten te verbergen. Ik schaam me voor van alles en nog wat.
    Bij “ons” was er geen ruimte voor jongens en meiden kamer. Er was ook maaqr 1 jongen en 3 tweepersoonsbedden, een voor mijn ouders, een voor mijn zeikzus en mij, en een voor mijn broertje en andere zus. Er waren ook geen kamers genoeg. toen ik van mijn zeikzus afmocht sliep ik met mijn andere zus op de overloop.

  3. Het beddepissende zusje 🙂 dat is idd een slecht alternatief.
    Ik ben de jongste van een gezin met 6 kinderen, en op die manier ben ik ook regelmatig onderuit gekwakt door mijn grote zussen

  4. EJW zegt:

    Best grappig. Ik heb eigenlijk nooit zulk contact met mijn zusje gehad. We waren als kind nogal afstandelijk. Later is dat bijgedraaid maar dan ga je niet meer op elkaar liggen.

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Henk,
    Die zus was sowieso geen goed idee. We konden elkaar nooit luchten of zien.
    We sloegen elkaar desnoods met spankettingen.
    En het zal ook nooit goedkomen, en dat wil ik ook niet.

    Dat jouw zussen je zo van zich afkwakten heeft je dus zo wild gemaakt 🙂

    @ EJW,
    Wat apart, dat je als kind nogal afstandelijk met elkaar bent.
    Nee, ik denk ook niet dat je op oudere leeftijd nog op elkaar gaat liggen spelen 🙂
    Maar gek is dat wel, waarom zou je dat niet doen? Waarom ligt er altijd de beladenheid op de loer?

    Met mijn oudste zus had ik ook geen contact en met de 2e, de zeikzus was er altijd ruzie.
    Maar mijn broertje was zo lekker lief, mollig en knuffelbaar. Daar moest je wel van houden.
    Ik heb ook altijd gedacht dat als hij maar uit die schijnveilige omgeving van zijn familie had kunnen breken hij veel meer had kunnen genieten en zijn mooie kant de vrije loop had kunnen geven. Want mijn broertje is net als ik wel een warm iemand, alleen die verminkte geest en omgeving maken het niet makkelijk om positief om te gaan met je gevoelens.

    Vrijwel alles uit mijn jeugd is overgoten met wrangheid. En ik heb me vaak vastgehouden aan de fijne dingen en dan moet ik ook echt bij dat ene moment blijven om het fijne gevoel vast te houden want ga ik verder denken dan wordt het altijd zwart of vies.
    Mijn broertje herinnert zich die kleine en leuke spelletjes tussen ons niet, ook niet op de boerderij, of dat hij door mijn toedoen, in de groep viel en zijn hoofd een enorme wond opliep.
    Ik wilde altijd stiekeme dingen doen, waar we niet mochten komen, daar moest ik zijn. En broertje ging altijd met me mee, waarschijnlijk trok ik hem mee… geen idee.
    Wel herinnert hij zich dat ik de grote jongens die hem pesten wegjoeg.
    Maar de leuke dingen met mij zijn niet bij hem blijven hangen..
    Ons contact een paar jaar geleden is dan ook mislukt nadat we elkaar 30 jaar niet gezien hadden, we accepteerden elkaar niet, ik zag in hem zijn beide ouders’ slechte kanten, en hij zag in mij mijn vader. En al die andere vervelende dingen die gingen spelen na verloop van tijd maakten het contact voor mij zeer vermoeiend, alsof ik terug naar vroeger werd gegooid, naar iets waar ik helemaal niets mee kon, allemaal zo negatief.
    Zulke contacten moet je meteen inmetselen en nooit meer naar omkijken.
    Alleen de leuke dingen wil ik wel graag vasthouden.
    Maar zoals ik zal zei, alles is ook overgoten met een vuil randje en dat is niet altijd makkelijk helemaal weg te denken.

  6. EJW zegt:

    Dank voor je uitgebreide reactie terug. Ik herken dingen die je eerder geschreven hebt, maar vond het interessant om.het opnieuw te lezen.

  7. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Volgens mij zit ik nogal eens te monologen, en dan val je in herhalingen 🙂

  8. cornutus zegt:

    Konden we de tijd maar terugdraaien!

  9. Appelvrouw zegt:

    Cornutus,
    Liever niet want dan moest ik mijn moeder alsnog de trap afsmijten en dat zou wel mislukt zijn.
    Aan de herinneringen heb ik meer dan genoeg, die kan ik tenminste nog sturen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s