Tot de dood ons scheidt

“Was hij maar dood”, zegt ze nog voor ze zit.
Die opmerking doet mijn binnenste in elkaar krimpen.
Een dictator kun je doodwensen, een vervelende politicus, of desnoods je moeder of vader, dat kan ik nog begrijpen. Maar toch niet je partner die je hebt liefgehad en waar je mee samenwoont?
Voor ik mijn cliché reactie “vertel” kan uiten stroomt ze al leeg als een lek zwembad.
“Hij is vreemd geweest en…” bla bla bla.
Ik luister nog maar met een half oor.
Moet hij dood omdat hij vreemd geweest is?
Iedere vrouw zal wel begrip tonen als je man vreemdgegaan is, maar kom er bij mij niet mee aan!

Toen Vroems thuiskwam met de kankerdiagnose, en feitelijk zijn doodvonnis, had ik maar wat graag liever gehoord dat hij was vreemdgegaan, en desnoods mij niet meer wou zien dan dat hij dood zou gaan! Wat gunde ik hem alle liefde en avonturen van de wereld.

Terwijl zij doorratelt over wat ze allemaal weet van die hoer met wie haar man naar bed ging (een gewone vrouw uit de straat, die geen cent kreeg van hem, dus die titel klopt niet eens) dwaal ik maar af in gedachten.

Wie heb ik eigenlijk doodgewenst tot nu toe?
Mijn vader.
Een flesje blauw landbouwgif heb ik ook eens open gedraaid om zelf te slikken. Ik had geen zin meer me nog langer te laten gebruiken en mishandelen. Het was genoeg geweest.
Maar dat vieze stinkende blauwe goedje bracht me op een ander idee, ik wilde niet dood, maar ik wilde van mijn vader af want door hem kon ik niet leven, dus moest hij dood.
Dit was in het jaar voor ik zwaar gehavend afgevoerd werd, 15- 16 was ik.
Op een boerderij is gif genoeg te vinden. Maar helaas was het te weinig wat ik durfde te gebruiken. Ik had het verstopt onder de bankzitting zodat ik iedere keer een klein beetje grijze, stinkende poeder in zijn eten kon doen als ik er de gelegenheid voor kreeg, makkelijk was dat niet want ik was niet vaak in huis.
Hij had in die tijd veel last van diaree maar ging dus niet dood, anders had ik die laatste nacht op de boerderij niet mee hoeven maken.
Vroeger, heel vroeger, heeft mijn vader mijn moeder geprobeerd te vergiftigen en is ze in het ziekenhuis beland. Maar helaas is zij toen ook niet doodgegaan.
Dodingsdrang zit dus in mijn genen.
Maar om nou een man dood te wensen omdat ie eens een keer met een ander heeft liggen dollen, daar kan ik me echt helemaal niets bij voorstellen.

Plots onderbreekt ze mijn gemijmer, “en hoe is het met jou en Vroems, zijn jullie nog steeds samen?”
Het is ruim 7 jaar geleden dat ik haar voor het laatst gezien heb, ze weet niets van zijn lijdensweg en van wat we doormaakten en zijn sterfbed en alles daarna.
Maar na haar relaas heb ik weinig behoefte haar op de hoogte te brengen.
“Ja, wij zijn nog steeds samen.”
“Tot de dood ons scheidt”, zegt ze verbittert alsof ze jaloers is.
“Nee, de dood scheidt ons niet. Hooguit de tijd”, dien ik haar van repliek,
en vervolg dat ik nodig op huis aan moet.
“Zullen we een keer wat gaan drinken in de stad?’ roept ze me half na.
“Ja goed,” zeg ik, maar ik bedoel Nee.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Tot de dood ons scheidt

  1. EJW zegt:

    Oh, die mensen zijn verschrikkelijk. Je wil niets maar dan ook niets persoonlijks aan ze vertellen. Vreselijk als je ze tegenkomt. Helaas kom je dan toevallig ook geen zijstraten tegen. Ze met een kluitje het riet insturen doe je met alle soorten van genoegen

  2. Ik heb al drie reacties geschreven en met escape in rook op laten lossen. Tja dit soort mensen …. zullen waarschijnlijk nooit begrijpen wat je bedoelt.

  3. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    Er zijn heel veel van zulke mensen.
    Jammer dat ik geen kluitje bij me had, maar ik denk dat als ik dit nog eens meemaak ik al snel afhaak. Aan de andere kant ben ik soms ook nieuwsgierig naar wat er nog meer komt, en of we nog iets met elkaar kunnen delen.
    De meeste mensen die ik van eerder tegenkom behoren echter tot het verleden.
    Wel jammer, want ik zou best weer wat contacten hier willen hebben, ik weet gewoon niet hoe en waar ik nieuwe op moet doen omdat ik zoveel beperkingen heb.

    @ Karin,
    Je bedoelt dat je eerdere reacties niet geplaatst werden of heb je die zelf verwijderd voor je ze plaatste?

    Dit soort mensen kon ik ook niets weten want ze was met haar eigen scores bezig. En toen ze het mij vroeg had ik ook werkelijk geen idee wat ik moest zeggen. Volgens mij zou ze het ook hebben afgedaan met een dooddoener, of nog erger, iets in de trant van: wees blij dat…

  4. martin zegt:

    Je zou er maar in geloven. In het boek dat ik afgelopen vrijdag las ‘A sport of bother’ van Mark Haddon gaat de vrouw des huizes ook vreemd. Als de man des huizes hem vervolgens op de nek springt als hij verschijnt op de bruiloft van zijn dochter dan kan ik me dat goed voorstellen. Maar het paar gaat daarna verder alsof ze jou stukkie van een tijdje geleden hebben gelezen over de wonderbare kracht van vreemdgaan.

  5. Appelvrouw zegt:

    Martin,
    Ik kan me niet voorstellen dat de man van de vrouw met wie de andere man vreemdging de man op zijn nek springt, zou hij dat bij zijn vrouw ook gedaan hebben? De partner is verantwoordelijk voor haar/zijn huwelijk, niet degene met wie ze vreemdgaan.
    Maar wel saai dat het huwelijke kennelijk goed gered is door de wraak. Vind ik echt niet eerlijk, je neemt dan wraak op de verkeerde. Maar ja, als het helpt voor een goed huwelijk daarna.. .waarom ook niet.

  6. martin zegt:

    Het voordeel van een boek niet gelezen hebben, je kan dan sneller oordelen. Het komt niet door wraak, maar het bleek helemaal zo gek nog niet te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s