Een Pinkstersprookje (ofwel hoe red ik mijn relatie)

Hij en ik kenden elkaar 8 jaar toen de kaarsjes opgebrand waren. Hoe dat zo kwam ga ik nu vertellen.

We woonden niet samen want daar ben ik pertinent op tegen, dat hokken is slecht voor je relatie, net of je niet echt wilt kiezen. Daarom bleven we apart wonen.
Af en toe een weekend en een avond bij elkaar was ruim genoeg voor een relatie, vonden we.
Iedere keer als hij bij mij kwam nam hij een bosje bloemen, bonbons, of een stuk fruit mee. En ik kookte de wonderlijkste gerechten, dekte de tafel met het prachtige linnen tafellaken waar ik bloemetjesrandjes op geborduurd had en stak de kaarsjes aan.
Zoiets doe je na een paar weken niet meer als je samenwoont.
Hij trok steevast een fles wijn open en daar staarden we dan de hele avond naar want drinken deden we niet.
Soms gaf ik hem hapjes eten in zijn mond en zei dan: hap.
Hij was altijd dankbaar en gelukkig en na het eten was er steevast mijn beloning; de afwas. Maar meestal kon hij dan ook niet wachten op zijn beloning, die kwam echter zelden, want ik was bang voor sleur.
Maar toch kwam die sleur ons op een gegeven moment verleiden tot avonturen.
Na al die jaren kenden we ieder randje en obstakeltje van elkander wel en hielden overal rekening mee, vooral met elkaar.
Om hem af te leiden speelden we vaak kwartetten met olijven en spinazieblaadjes, het werd een soort stripkwartet, zeg maar. Dat moest de stemming erin houden want áls mevrouw Sleur zou komen, ging meneer Vreemdgaan om de hoek, dat wist ik zeker.
Maar ik wantrouwde mezelf nog veel meer.
Hij deed overigens ook zijn best om er wat van te maken hoor. Hij kocht eens een lingeriesetje, niet voor zichzelf maar voor mij. Maar als je elkaar al zo door en door kent word je daar niet mooier van. En de vele eau de toiletjes die hij meebracht heb ik onlangs op marktplaats verkocht, net als dat lingeriesetje trouwens.
Het ergste was die keer dat hij speelgoed meenam. Een pistool leek het wel, als je op de knop drukte zag je kogels als parels dreigend bewegen in de huls en bovenaan draaide de kop alsof ie de parels eruit zou schieten.
Ik was echt bang voor dat pistool.
We deden rollenspelen. Ik droeg soms voor hem een burka, en daaronder een door hem gekocht lingeriesetje (wat me trouwens helemaal niet paste, maar dat kon hem niets schelen) en ik maakte me dik op en droeg zelfs pumps onder die burka want dat vond hij zo spannend als hij dat ding van me afscheurde.
Alles deed ik.
Net als hij trouwens. Hij behandelde me met strenge discipline, ging daar soms zo ver in dat ik van de wereld geen weet meer had.
We gingen altijd helemaal op in onze wereldse relatiespelen. En probeerden zelfs partners te ruilen maar hij werd boos omdat ik die man niet wilde omdat hij stonk naar aftershave en die vrouw stonk ook naar eau de wc, vond ik.
Na 12½ jaar gingen we zelfs naar een dollematrix cursus omdat we zo bang voor sleur waren.
Maar het mocht niet baten.
We bleven bang voor sleur.
En hij bleef dezelfde,
en ik bleef dezelfde,
wat we ook droegen, wat we ook deden.
Hij en ik waren uitgespeeld en besloten zonder medeweten van elkaar dat we eens een ander wilden proberen.
Nou, dat was het helemaal! Dat heeft onze relatie gered, nu zijn we, na 25 jaar, nog altijd samen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Een Pinkstersprookje (ofwel hoe red ik mijn relatie)

  1. reinejragolo zegt:

    Het is wel erg klinisch.
    Ik mis de spirit om door te gaan tot het bittere eind.

  2. Appelvrouw zegt:

    Nanda,
    dat jij dit nu een like geeft had ik niet verwacht. Wat kan een mens zich toch vergissen 🙂

    @ Reine,
    Maar we gaan toch door?

  3. mark zegt:

    Na 25 jaar nog samen en gelukkig samen ??

  4. hmmmmm ………… dus vreemdgaan kan een redmiddel zijn voor je relatie ?

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Mark,
    Ga me niet vertellen dat dat niet bestaat. Niet iedereen is zich nog bewust van het geluk om samen te zijn, maar dat is wat anders.
    Er zijn er die veel langer samenzijn, en ik verwacht niet dat iedereen ongelukkig is.

    @ Henk,
    Dat wordt wel gezegd door mensen die vreemdgaan, en door prostitués, die beweren dat ze veel huwelijken hebben gered.
    Ik denk trouwens zelf ook dat het voor sommige relaties een oplossing is, er zijn genoeg voorbeelden op te noemen. Maar ik ben voorstander van overleg en niet zo van het stiekeme, vooral omdat het zo ingewikkeld wordt en ik vraag me altijd af hoe je dan je partner recht in de ogen kunt kijken. Maar ik wil ze geen week te eten geven die er geen enkel probleem mee hebben en thuis de brave huisman/vrouw spelen.

  6. EJW zegt:

    Ik heb dat altijd moeilijk gevonden om er nog iets van te maken als de liefde meer of minder de deur uit is. Het wordt dan sleutelen om er nog iets van te maken.

  7. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Zover ben ik nooit gekomen. Maar ik denk dat liefde niet altijd op dat begin niveau blijft. Maar ja, wat weet ik er van.
    Uit voorzorg ben ik dan nu ook een verstandshuwelijk aangegaan. Ik kan het iedereen aanraden!
    Geen hoge verwachtingen over liefde en toekomst en samen oud worden.
    Alleen erotiek is wat lastig, als je daar tenminste behoefte aan hebt, daar moet je dan wat meer moeite voor doen buiten de deur. Maar raak je ook niet in een sleur 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s