Op een bankje in Bargerveen, Drenthe (Eigen land eerst)

Het is een prachtig bankje in Bargerveen.
op een bankje1

Helaas heb je dan weer van die mensen die met hun smerige poten op tafel gaan staan.
En daar leg ik straks gewoon mijn appel op.

op een bankje2

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Bekijks-foto's, Uit in Eigen Land en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Op een bankje in Bargerveen, Drenthe (Eigen land eerst)

  1. Robert Kruzdlo zegt:

    Het bankje staat gelukkig droog in bagerveen

  2. EJW zegt:

    Dat is een mooi bankje. Laat ik nou op Koninginnedag óók een mooie zijn tegengekomen. Voor je die appel gaat neerleggen, leg dan eerst je zakdoek neer (als die schoon is tenminste op de plaats waar die dame gestaan heeft.

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Robert,
    En die vrouw ook.

    @ EJW,
    Waar heb jij dat mooie bankje gelaten?

    Bedankt voor de tip, een zakdoek! Laat ik zoiets nou nooit bij me hebben, die kan nog wel in mijn noodrantsoen voor onderweg.

  4. reinejragolo zegt:

    Er is niets mis met mijn smerige poten!

  5. dronken mensen en fotografen zoeken het nou eenmaal altijd hogerop

  6. Appelvrouw zegt:

    Reine,
    Er hoeft niets mis te zijn met je poten, maar om daarmee nou op tafel te gaan staan vind ik onfris.
    Ik heb nu eenmaal een beetje smetvrees.

    @ Henk,
    En, in ieder geval wat betreft de 2e groep, weet jij waar je over praat 🙂 al krijg ik vaker de indruk dat jij het op de grond zoekt.

  7. Burro zegt:

    Ze had er zo maar af moeten vallen. Helaas te weinig wind.

  8. Appelvrouw zegt:

    Burro,
    ik had haar er ook af kunnen schieten, of gewoon een zetje geven.
    Maar ja, dat durfde ik niet.

  9. Wat EJW zegt: “Appeltje eitje”. Maar een mooi bankje, dat is het.

  10. Appelvrouw zegt:

    @ Ingrid,
    Ik ben niet altijd zo slim.

  11. Ze lijkt wel een beetje op je….

  12. Appelvrouw zegt:

    Karin,
    Dat geloof ik direct, ze is een vriendin van me.

  13. Dwarsbongel zegt:

    Tip? Neem voor de afwisseling een peer, en geef mensen die met hun voeten op tafel staan een muilpeer…

  14. Appelvrouw zegt:

    Dwarsbongel,
    Dat is een goede tip. Hier heb ik er alvast een.
    https://appelvrouw.wordpress.com/2012/10/09/muilpeer/

    Helaas ben jij een van de vele blogspotters die mooie dingen schrijven maar bij wie ik niet kan reageren. Je hebt een paar onderwerpen waar ik wel graag iets op zou willen zeggen. Maar gaat dus niet.

  15. Dwarsbongel zegt:

    Héé, ik zag toch een reactie van je, bij mijn blogje over de merels…?!

  16. Dwarsbongel zegt:

    OT: Appelvrouw, ik vond een reactie van je bij mijn blogje over merels, die was gewoon goed gelukt.
    Bij “Piet heeft rust,nu de bloesem glorieert”, is je anonieme reactie wel goed doorgekomen, maar de e-mail melding dat die reactie er was, was in de spambox gekomen. Maar ik kijk altijd wat er in die spambox staat voordat ik het weggooi, omdat er vaker niet-spam berichten terechtkomen. Gevonden dus…
    Wat je zegt over het verliezen van je eigen partner: natuurlijk is dat veel heftiger! Ik begrijp dat het bij jou nog relatief kort geleden is, en dat je niet piepjong meer bent, dus waarschijnlijk lang samen geweest. Maar ik heb om mij heen grote verschillen gezien hoe mensen het leven weer oppakken; het gaat de een “gemakkelijker” af dan de ander…

  17. Appelvrouw zegt:

    Dwarsbongel,
    het lukte niet bij je te reageren onder de gewone manier, zoals bij weinig blogspotters.
    Maar bij jou lukte het dan wel anoniem, dat lukt bij de meesten ook niet, dus ik was zelf even verrast.

    Vroems (mijn lief) en ik waren eerst vrienden met diepere gevoelens, die nogal uit de hand liepen en toen we dat benoemd hadden mocht de liefde ook meespelen.
    We hebben elkaar niet ons hele leven gekend. Allebei nooit samengewoond, relaties zonder al te veel “jij en ik op een eilandje”.
    Hij was 54 toen hij stierf aan de gevolgen van galwegkanker, en palliatieve sedatie die niet werkte werd omgezet in euthanasie. Een week om nooit te vergeten, zoveel impact.
    Liefdevol en heel erg verdrietig omdat hij alsmaar wakker was en zich bewust was van alles, in plaats van onder zeil te raken van al die middelen in pompjes om zijn nek.
    Je kunt niet dichterbij iemand komen dan op het sterfbed.
    En daarna is je leven niet meer op te pakken want dat wat je had bestaat niet meer. Je moet nieuwe wegen zoeken. Ik heb het eerste jaar ook nog vastgegrepen aan vertrouwde dingen, maar ze werkten helemaal niet, dat was ik niet meer ik lachte, omdat ik dat over dezelfde dingen eerder ook deed. Maar ze voelden niet meer leuk of grappig.
    Je gaat door allerlei fases heen. Maar de boventoon is nog altijd zijn liefde, en wat mij betreft blijft dat voor altijd zo bestaan.

  18. Dwarsbongel zegt:

    Op Blogspot kun je verschillende instellingen kiezen voor reageren. Ik heb zoveel mogelijk vrijheid gegeven. Eén keer heb ik beperkingen moeten instellen, maar dat later weer open gezet.
    En je reactie bij mijn merel-verhaal is wél helemaal gelukt, mét link naar je blog!

    Het meest nabije overlijden dat ik heb meegemaakt, was mijn moeder. Dat is, denk ik, voor iedereen ingrijpend, maar wij hadden een bijzondere geschiedenis, die ik hier niet zal vertellen. Nog jaren later zag ik haar soms aan komen fietsen uit de verte; uiteraard was het iemand anders, als ik me intussen al gerealiseerd had dat het helemaal niet kon.
    Mensen die je heel nabij staan, zullen altijd bij je blijven, “tussen je oren” leven ze voort, zoals ze waren voor jou.

    Strikt pragmatisch: ik heb me door deskundigen laten vertellen, dat het gemiddeld (!) anderhalf jaar duurt voordat je je emotionele stabiliteit enigszins hebt hervonden na een zeer ingrijpende gebeurtenis in je leven, zoals het overlijden van een dierbare.

    Overigens: dit bankje in het Bargerveen ken ik niet, maar ik ben er ook al een tijdje niet geweest. Eerder kwam ik er vaak op fiets doorheen; ik fiets nu wat minder. Mijn lief fietst niet meer zulke afstanden: af en toe klim ik op mijn racefiets.
    Maar we zitten blijkbaar in dezelfde hoek van het land.

  19. Appelvrouw zegt:

    Dwarsbongel,
    Het is twee jaar geleden. Deskundigen? Een goede vriend van me heeft er 5 jaar over gedaan om weer te kunnen lachen zonder pijn. Andere verhalen laat ik maar achterwege. Gemiddelden zijn heel gevaarlijk, vind ik. Men zegt dan al gauw: ben je er nu nog niet overheen. En tegen mannen wordt al gauw gezegd of ze niet eens een nieuwe vriendin willen.
    Ik heb er al veel over geschreven, ook destijds in de hevigste tijd. Het staat je vrij, geheel vrijblijvend bedoel ik dan ook, om te lezen onder het kopje Vroems. Zo noemde hij zichzelf op het blog, maar voel je niet verplicht, het staat er. https://appelvrouw.wordpress.com/category/vroems/

    Ik woon in Groningen maar logeer regelmatig nabij Bargerveen. Daar ga ik dan ook altijd fietsen!
    Dat bankje is helemaal aan het begin, nou ja, welk begin? Daar bij het vogeluitkijkhuis.
    Ik las je fietsverhaal.

  20. Dwarsbongel zegt:

    Niet voor niets zette ik een uitroepteken achter “gemiddeld”, geen twee mensen zijn gelijk. En “enigszins” geeft aan dat je weer een beetje grond onder de voeten hebt; niet dat je dan gewoon verder gaat alsof er niets gebeurd is. Sommige mensen komen er nooit overheen. Anderen zijn in staat om bijna direct de draad weer op te pakken, ook dat heb ik een aantal keren gezien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s