Ik vraag niet veel.

-Lieve Appelvrouw,
Verras je grote geliefde met een prachtig valentijnscadeau.
-Lieve Appelvrouw,
We weten dat je een geheime liefde hebt, verras hem eens met een sigaar uit doos.
-Beste Appelvrouw,
Het is eindelijk weer zover, u hoeft niet langer te zoeken naar een valentijnscadeau voor uw nieuwe liefde.
-Appelvrouw,
Cadeautje voor valentijn? Verras je vriend met bloemen waar je zelf van houdt.
-Lieve Appelvrouw,
Wij willen u graag verrassen met valentijn.

Donderop met je valentijn.
Ik ben het echt helemaal zat!
Valentijn kan van mij de pot op, een hele grote, en heel ver weg!

Wat nou; geheime liefde!
Hoezo grote liefde, hoezo nieuwe liefde, hoezo vriendje verrassen, hoe zo valentijn.
14 februari was twee jaar geleden de dag dat er met spoed een euthanasie aanvraag werd ingediend voor Vroems. Na een week waarin ze probeerden hem plat te krijgen onder het mom van palliatieve sedatie, en dat werkte geheel niet, hij viel niet eens in slaap ondanks de paardenmiddelen.
14 februari, de dag dat hij opgelucht, met een heel brede glimlach, rustig kon gaan liggen wachten op de volgende dag, de dag dat hij eindelijk over de drempel mocht. Ik heb er toen al zoveel over geschreven.
Eindelijk los van de pompen en rotzooi, los van het zinloze.
“Ik wil dood,” zei hij.
En dat was geen loze kreet van iemand die het leven niet meer ziet zitten.
Hij had geen keuze, behalve zijn laatste tijd nog verder uitzitten met het risico op grotere hulpbehoevendheid, opgenomen in een ziekenhuis of verzorgingstehuis. Zijn leven was afgelopen, zijn lichaam stervende van de kanker die was uitgezaaid en hem opvrat van binnen. Met twee pompen pijnstillers en slaapmiddel nog niet geheel pijnvrij en niet in slaap te krijgen.
De doodswens had hij al vaker uitgesproken. Maar de dokter stelde dit keer palliatieve sedatie voor want dat kon meteen beginnen. Hoewel Vroems liever euthanasie had, maar niet meer mondig was tegen artsen. Hij was murw geslagen door de kanker. Een eerder euthanasieverzoek wat was toegezegd, had hij af kunnen zeggen omdat hij net ervoor weer losbrak en nog even mee kon. Wat een verrukkelijke opluchting was dat toen, een half jaar eerder. En daarna nog een keer.
Zo zouden ze van de euthanasiecommissie hem niet meer serieus nemen. Maar hij stelde zich niet aan, het was vreselijk als hij weer een aanval had waarin hij niet kon eten en drinken, de eerste keer duurde dat 10 dagen. Een mens zou maar 4 dagen zonder drinken kunnen, las ik op de site van de nvve. Maar dat klopt niet.

“Ik wil dood.”
Enerzijds was dat een opluchting, eindelijk had hij mij ook losgelaten, wat hem zo zwaar viel. En anderzijds had ik hem nog lang niet losgelaten. Ik wilde hem niet kwijt, ik wilde hem niet dood. Maar hem zo te zien lijden, en weten dat het alleen maar slechter kon worden, was nog erger.
Mijn waardering jegens zijn zus en broer die iedere middag kwamen in die laatste week, en dan stil in de keuken zaten, en jegens zijn vrienden die er om de beurt in de nacht waren, en nog een bijzondere laatste tijd met elkaar gedeeld hebben, die waardering groeit nog steeds. Ik zal het nooit vergeten dat ze er voor Vroems waren op het belangrijkste moment in zijn leven.

Uren telden we.
En wat had ik er nog graag een paar extra gehad! Toen,
en nu,
gewoon af en toe alleen op zondag bijvoorbeeld.
Ik vraag niet veel, een uurtje in de week,
acht wat, in de maand, dat zou ook nog te doen zijn.
Een uurtje lekker stil bij elkaar liggen,
zonder te praten,
zonder iets meer te verlangen dan wat er is.
Mijn hoofd op zijn schouder, hand op zijn borst.
Alleen maar voelen dat hij er is.
De zuivere liefde weer even in het echt beleven.
Nee, ik vraag niet veel,
ik vraag alleen het onmogelijke.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Rouw, Vroems en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

10 reacties op Ik vraag niet veel.

  1. olijfje zegt:

    Ontroerend mooi verhaal, Appelvrouw. Ik ben er stil van.

  2. Wat een mooi verlangen, Appelvrouw!
    Heel veel sterkte met de rouw
    en steek die Valentijnskaarten in brand
    het onmogelijke dromen kun je ermee verwarmen
    dan zijn ze nog ergens goed voor 😉

  3. Letterzetter zegt:

    Soms, een enkele keer,
    met heel veel moeite en voornamelijk toevallig
    lukt het iemand
    om met beide armen zijn verdriet te omvatten.
    Hij tilt het op.
    Laat de deur niet op slot zijn, nu…
    Hij duwt hem open met zijn knie
    en loopt met grote breedsporige passen naar buiten.
    Kijk uit! roept hij
    want het verdriet is zo groot dat hij er niet overheen kan kijken
    en doorzichtig is het nooit.
    Ver weg, in een sloot of op een drassige plek
    onder populieren
    of achter een schutting tussen oude autobanden,
    speelgoed, resten van een vuur,
    gooit hij het neer

    en fluitend loopt hij terug naar huis.

    Toon Tellegen

    Was het maar zo makkelijk…

  4. Alynia zegt:

    *is even heel stil*
    Normaal heb ik het al niet zo op dat commerciële valentijns-gedoe… maar wat moet dat voor jou extra hard zijn zeg. Twee jaar, eigenlijk nog zo ontzettend vers… heel veel sterkte.

  5. Anderzijds kan die reclamefolder natuurlijk niet weten wat jij hebt meegemaakt. Eigenlijk gebeurt het overal dat mensen soms onbewust gekwetst worden.

  6. Appelvrouw zegt:

    @ Olijfje,
    Maar nu mag je weer praten hoor.

    @ Artafterallart,
    Bedankt voor die brand en warmte tip.

    @ Letterzetter,
    Toon Tellegen heeft heel mooie wijsheden zonder drammerigheid.
    Je mag zelf weten wat je er van maakt, en dat vind ik prachtig.
    Het is toch mooi, als je het af en toe ergens neer kunt gooien.
    Maar sommige dingen wil men niet kwijt, ook al doen ze pijn.

    @ Alynia,
    Met dergelijke dagen heb ik ook nog nooit iets gehad.
    Twee jaar is inderdaad nog vers. Als ze me dat voor die tijd gezegd hadden had ik da t niet begrepen.

    @ Henk,
    Dat is waar. Bedankt voor je “tegengas” dat vind ik ook altijd leuk er tussen te zien.
    Toen Vroems in zijn laatste dagen was en ik naar de winkel ging zeiden ze ook: prettige avond.
    Ik begrijp dat wel, alleen als je daar midden in zit voelt het zo vreemd, het past niet.
    Terwijl er genoeg mensen zijn die dat wel op prijs stellen.
    En nu, met valentijn weet ik ook wel dat er genoeg verliefden zijn die het wel leuk vinden.
    Ik schrijf ook alleen wat het met mij doet, wat het opwekt.

  7. EJW zegt:

    Ik kreeg twee jaar geleden een Valentijnskaart van een kennisje dat 25 jaar gelukkig getrouwd is. Tenminste, dat denk ik.

  8. reinejragolo zegt:

    Een houtkachel kan het tempo van Valentijn wel bijhouden.

  9. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    En ze wilde haar geluk ook even met jou delen?
    Of begrijp ik het verkeerd…

    @ Reine,
    Een vuurkorf ook wel.

  10. Rebelse Huisvrouw zegt:

    Ik ben er stil van… Veel sterkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s