Twee verrukkelijke weken

Vervolg op: voel jij je nooit eenzaam?

Het moet gebeuren.
Het zal gebeuren, vandaag, de vijfde keer dat hij me heeft uitgenodigd.
Ik weet dat hij hetzelfde wil maar net zo voorzichtig is als ik. Misschien heeft hij dezelfde angsten, en wil hij geen erger schuldgevoel. Het schuldgevoel waar hij aldoor mee rondloopt: ik belazer mijn vrouw.
Zelf heb ik dat niet, ik belazer niemand, maar ik voel me schuldig dat ik kan genieten van intiem samenzijn met een ander.
“Mijn meisje”, zegt hij zo zacht en warm dat ik zeker weet dat ik smelt. Hij trekt mijn jas uit en hangt hem op. Drukt me teder tegen zich aan.
Alsjeblieft… ik zou willen smeken, desnoods op mijn zere knieën: doe het met me.
De vorige keren waren heerlijk, boven de gordel en verlangend naar meer, maar ik was steeds bang geweest dat als ik hem toestond verder te gaan het een drama zou worden. Er komen veel emoties los bij zo’n intiem samenzijn, zowel voor hem als voor mij.
Voor je het weet zou ik aan Vroems denken en hij aan zijn vrouw.
We zouden waarschijnlijk in huilen uitbarsten, ik wel in ieder geval. Niet uit schuldgevoel maar dat ik dit met een ander moet doen, en de liefde met Vroems nooit meer terugkomt.
Het was, gekleed liggend op de bank, niet ongepast om ieder om onze overleden geliefde te wenen. Maar dat wordt anders als je sexueel intiem gaat. Dan gaat schuldgevoel meespelen, spijt, gemis, de beelden, alles komt boven. Het was veiliger om de kleren aan te houden. Een traantje had hij al weggepinkt en ik had me ingehouden om niet mee te huilen.

Op de bank vraagt hij of ik van iemand hou.
Ik schrik. Hij zal toch niet denken dat ik van hem hou? Ik hou alleen van het lekkere gevoel met hem. Hopelijk begrijpt hij dat ik van niemand anders kan houden.
“Ik hou van Vroems.”
“Kun je dat blijven voelen?”
“Ja, tot nu toe wel en als het aan mij ligt doe ik dat voor altijd.”
Hij vertelt een heel verhaal over zijn huwelijk, hun kinderen, haar lijden en sterven.
Er klinkt verontschuldiging in door dat hij al na een half jaar met iemand anders vrijt.
Maar ik begrijp maar al te goed dat genegenheid helend kan werken, en dat die niet tijdgebonden is en al helemaal niets afdoet aan je gevoel voor je overleden partner.
Bij mij heeft het uiteindelijk mijn liefde voor Vroems nog meer versterkt, wetende dat wat ik met hem had niet met een ander mogelijk is.

Onze situaties zijn zo verschillend en toch voel ik verbondenheid.
En al kan ik niet geven, hij kan het wel, als hij me streelt voel ik de gever en geniet er van. Hij vraagt helemaal niets van me, hij geeft alleen maar. Al zegt hij dat ik nemend heel veel geef. Dat zal zijn gevoel wel zijn, ik zit in mezelf.
Hij nodigt me uit op het logeerbed te gaan liggen, geheel vrijblijvend, maar dat dat comfortabeler is voor mijn heupen.
En dat is het!
Maar zo af en toe gaat er bij een van ons een kledingstuk uit.
Tot we bloot naast elkaar liggen. Het is mij te bloot, ik weet niet of ik me kan beheersen.
Maar hij is het praten nog niet ontwend en blijft me naast zijn verhalen ook bestoken met vragen.
“Ben jij trouw?”
“Nee,” floep ik er heel eerlijk uit. Nee, waarom zou ik nog trouw zijn, mijn hart is van Vroems, daar kan niemand aankomen, mijn lichaam van mezelf.
Volgens mij zijn er maar heel weinig mensen sexueel trouw maar iedereen zal beweren dat wel te zijn. Het is de gewenste leugen.
Waarom vraagt hij me of ik trouw ben?
Mijn hoofd gaat piekeren.
Hij weet dat ik met ManB woon. Veel mensen snappen niets van deze situatie en denken dat als je met een man woont je ook met hem slaapt, en misschien zelfs van hem houdt.
Misschien vraagt hij het om te weten of ik bereid ben met hem verder te gaan.
Of wil hij iets opbiechten, zoals eerdere vragen eigenlijk een inleiding waren voor zijn eigen verhaal.
Ik wil geen verhaal!
Ik wil hem.
Maar zo bloot als we daar liggen, zo zichtbaar is zijn mannelijke onmacht.
Mijn lust verschrompelt tot hetzelfde niveau en daarover voel ik me opgelucht en ontevreden tegelijkertijd. Maar ik ga er niets aan doen, het is zoals het is. We liggen lekker naast elkaar.
Hij vertelt dat hij sinds het overlijden van zijn vrouw zijn mannelijke kracht niet meer ervaart.
De welbekende weduwnaarsimpotentie?
Wie zal het zeggen, hij is de jongste ook niet meer (70).
Ook vertelt hij over de problemen met zijn dochter toen hij over mij vertelde, ze wilde weten wat hij had gedaan. Dochter vindt het ongepast en heeft hem de huid vol gescholden en gedreigd niet meer te komen als hij er mee doorgaat.
Hij houdt van zijn kinderen, zij rouwen ook.
Gelukkig heeft hij heel veel begrip voor het schelden van zijn getrouwde dochter (die knus met haar man op de bank kan gaan zitten klagen over dat papa zich misdraagt).
Maar hij wil niet stoppen, hij heeft dat wat wij hebben zo nodig.
Is het mogelijk om elkaar bij mij thuis te ontmoeten?
Ja, dat is wel mogelijk, maar…
Ik schaam me voor mijn naaktheid,
en wil naar huis.
Dag vriend,
het waren twee verrukkelijke weken.

.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Rouw en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op Twee verrukkelijke weken

  1. mooi geschreven hoe het je is vergaan,
    verbondenheid en begrip is schaars, maar
    je bent een wel heel groot luisterend oor
    als je naakt ligt en niet verwend wordt
    maar alles past perfect bij een winterliefde 😉

  2. olijfje zegt:

    Wat een mooi en ontroerend geschreven verhaal. Ik voelde me vandaag zo nederig vanuit het besef van de onmetelijke loyaliteit van kinderen jegens hun ouders. Jouw verhaal geeft balans in mijn denken: kinderen kunnen ook ego-centrisch zijn.

  3. glibberig pad

  4. Aad Verbaast zegt:

    Mooie omschrijving: == zijn mannelijke kracht niet meer ervaart. ==

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Artafterallart,
    Verbondenheid is voor mij tijdelijk.
    Alles is maar tijdelijk, omdat groei er voor zorgt dat je weer verder gaat.
    Maar ik zou wel graag blijvende vriendschap willen, maar dan zonder erotiek.

    Ik heb weinig behoefte een luisterend oor te zijn voor andermans problemen, maar bij hem was het niet een probleem, het was zijn gevoel, zijn beleving, en ik vond het mooi om te luisteren naar wat hij doormaakt tijdens deze rouwtijd, hoe hij het ervaart omdat het niet neergaand was,
    Ik had graag een vriendschap gehad om meer van dit soort emoties met elkaar te delen, maar dat zit er niet in vanwege zijn kinderen. Ik heb besloten dat ik daar geen problemen wil maken. Misschien doe ik hem dan tekort, en mezelf maar het is een grens, ik geen problemen, ook niet voor mezelf.

    Winterliefdes, ach… de mislukten zijn de besten…

    @ Olijfje,
    Ik ken meer mensen die belemmert worden door hun kinderen.
    Soms echt heel schrijnend. Dan zijn kinderen nog erger dan de ouders toen hun kind een nieuwe vriendje/vriendinnetje kreeg. Kinderen dreigen echt, en als je in de rouw bent kun je dat er niet bij hebben.

    @ Hennie,
    ik snap je reactie niet.

    @ Aad,
    Het is niet mooi om de dingen recht voor zijn raap te benoemen, vind ik.

  6. EJW zegt:

    Prachtig verhaal. Hoe een mens kwetsbaar kan zijn in zijn/haar naaktheid en niet alleen fysiek. Die dochter begrijp ik niet. Dat ze het ongepast vindt is tot daar aan toe hoewel ik het niet begrijp. Maar dat ze gaat schelden en haar vader niet meer wil zien vind ik totaal onbegrijpelijk. Wat een egocentrische vrouw

  7. Prometheus zegt:

    Ik ben sinds lange tijd weer op OBA en dan kijk ik dus, als vanzelfsprekend, bij jou. Ik vind dat je zo puur schrijft. Met groot genoegen gelezen. Ik ben ontroerd …(en dat wil wat zeggen :-)). U is een mooi mensch Appeldame!

  8. reinejragolo zegt:

    Misschien probeert de dochter haar vader voor teleurstellingen te behoeden?

  9. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    Ik vind het moeilijk een oordeel over dochter te hebben, aan de ene kant kan ik het wel begrijpen, zij is haar moeder kwijt, en als haar vader dan iets met een andere vrouw heeft kan haar dat onwerkelijk voorkomen. Kwetsend misschien want papa hoort bij mama, en nu mama er niet meer is zet hij de bloemetjes buiten.
    Leg maar eens uit dat je je partner wel degelijk mist, en dat die genegenheid, of hoe je het ook wilt noemen, als troost kan werken. En sommige troost kan je dochter je nu eenmaal niet geven.
    Misschien is dreigen niets meer dan dreigen zoals veel ouders tegen kun kind zeggen: als je daarmee doorgaat ga je direct na het eten naar bed.
    Maar natuurlijk zijn ze niet consequent.
    Omdat deze man in een heel kwetsbare fase zit geeft hij deels toe aan haar dreigement.
    Zij rouwt ook, dat maakte hij me ook even duidelijk en daar heeft hij ook begrip voor.
    Zelf heb ik het ook altijd als egocentrisch gezien als kinderen hun ouders dreigen met sancties als ze een relatie/vriendschap met een andere partner aangaan. Nu weet ik niet hoe ik het moet zien omdat rouw iets heel anders met je doet. Maar ik vind wel dat dreigen erg hard is, en gemeen, waarom niet luisteren en proberen te begrijpen wat er gaande is.
    Ik zal nooit een relatie met iemand (anders) aangaan, het is leuk zolang het duurt. Maar met hem had het wel iets meer in verbondenheid, nabijheid was fijn. Niet om verliefd op te worden of meer te willen dan wat er was, maar iets wat mij ook kracht gaf, mijn wonden dan wel niet kan helen maar wel sterker kan maken, zoals je bij een aandoening je spieren kunt versterken.

    @ Prometheus,
    Ik heb je inderdaad lang niet gezien!
    Dankje voor je reactie en mooie woorden.

    @ Reine,
    Nee, dochter wil niet dat er een andere vrouw komt op de plaats waar zij vindt dat haar moeder moet staan.
    Soms zelfs wordt alleen vriendschap met iemand van het andere geslacht afgewezen.

    Maar wilde ze hem behoeden voor een teleurstelling dan had ze beslist gelijk, ik ben niet de persoon om een relatie mee op te bouwen, maar volgens mij wilde hij dat ook niet, en was het voor hem net als voor mij een kleurtje in het leven, om weer een stapje verder te kunnen.

  10. EJW zegt:

    De dochter hoe dan ook moet volwassen worden en begrijpen dat het leven doorgaat. Jullie hebben niets verkeerds gedaan dan alleen warmte voelen bij elkaar. En misschien verder gegaan zijn op een gegeven moment. Dat is aan jullie. Zij moet begrijpen dat het leven niet statisch is. Dat vindt ik onbegrijpelijk aan haar en niet passen bij een volwassen vrouw.

  11. Appelvrouw zegt:

    EJW,
    Ik weet het niet, voel wel hetzelfde als jij maar het ligt waarschijnlijk genuanceerder.
    Dochter is niet de enige, het gebeurt veel te vaak. En ik vraag me altijd af waarom kinderen hun vader of moeder iets durven te ontzeggen. terwijl kind zelf getrouwd is en de troost ook bij man heeft. Terwijl vader of moeder niemand meer aan zijn zijde heeft. Maar ik vrees dat volwassenheid van kinderen daar neits mee te maken heeft. Begrip wel, maar hoe breng je ze dat begrip bij?

  12. martin zegt:

    Prachtig verhaal. Trouw, tja.

  13. Appelvrouw zegt:

    Dankje Martin.

    BTW, jij bent ook een blogspotter en af en toe kom ik even langs en lees. Maar kan nooit reageren, ondanks dat je schrijft dat het makkelijk is, mij lukt het met geen mogelijkheid (die ik ken). Terwijl ik bij sommige andere blogspotters wel kan reageren, maar niet bij iedereen.

  14. martin zegt:

    Nou dan maar niet. Dan is het ook niet makkelijk, maar toch laat ik dat staan om anderen te verleiden toch alles in het werk te stellen iets makkelijks voor elkaar te krijgen. Er waren eerder wel reacties van je. Maar ik reageer hier niet voor een reactie terug. (Sinds het VK-blog doe ik dat eigenlijk nergens meer.)

    Het is een heel stil blogje dat ik heb. Ook wel prettig een beetje mijmeren, foto’s maken, blogje schrijven met een gedachte, somberen of iets wat ik wil weten en weer verder. En af en toe terugbladeren door het moois dat ik heb gezien.

    Zo schtterend als jij kan ik niet schrijven en ik vraag me af of ik het zozou durven/willen. Bedenk me ni dat ik vandaag ook een heel ander blog had kunnen schrijven. Ach laat maar.

    Nog tijd mogelijkheden om te fietsen?

  15. Appelvrouw zegt:

    Martin, dat begrijp ik ook niet, dat ik eerder wel bij je kon reageren. Ik heb zelfs ingelogd op mijn blogspot account, moest daarvan de gegevens opnieuw opvragen en instellen. Maar zelfs dat mocht niet baten. Waarom ik dan wel bij sommige anderen kan reageren weet ik niet.
    Ohja, je reageert niet meer voor een reactie terug. Maar het was voor mij een mooie (makkelijke) gelegenheid je te laten weten dat ik wel af en toe even langskom bij je blog. En je fietstochten lees.

    Ik heb weinig gelegenheid gehad om te fietsen, nu met de sneeuw helemaal niet, maar net voor de sneeuw viel heb ik nog een rondje gemaakt in Groningen, mijn actieradius ligt de laatste tijd niet veel hoger dan 20, met E-fiets is dat heel weinig, maar heup wil niet, soms moet ik afstappen door de pijn. Maar ik klaag niet…

  16. Mooi geschreven, ontroerend verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s