De ballen van Pninn

Na het kiloknallend rund en kippenvlees gemalen te hebben draai ik er gehaktballen van. Onderwijl luisterend naar het luisterboek Pninn.
Het maakt me droevig als zijn vrouw hem komt vertellen dat ze niet meer van hem houdt maar van een ander.
Niet omdat ze niet meer van hem houdt. Hoeveel mensen zijn zich niet meer bewust van de liefde uit vanzelfsprekendheid? Maar om de zinloosheid, volgende maand houdt ze ook niet meer van die ander en komt ze wellicht terug. Zoveel zinloos verdriet.
Vervolgens laat zij Pninn het kind van die ander aannemen, en dan via slinkse wijze de boottocht met Pninn naar Amerika onderneemt, om aldaar met die ander te trouwen, wat die ander op de boot aan Pninn komt vertellen als vrienden onder mekaar (pfff wat een lange zin).
Mijn god wat een gedoe!
Op het fornuis zet ik een pan water om bouillon te trekken voor soep.
Na jaren komt exvrouw weer eens bij Pninn op bezoek.
Ik draai de zoveelste bal van 2 kilo vlees en zie het voor me; eenzaam thuis, wachtend en verlangend naar de vrouw waar je van houdt, omdat je haar niet krijgen kunt. Want is een onbeantwoorde liefde niet veel groter dan wanneer ze onbeantwoord wordt?
Op het bord liggen al 10 ballen, ik draai ze maar klein, dan kan ik langer met die twee kilo doen.
Exvrouw neemt direct plaats op het bed van Pninn.
Ratelt en reutelt wat.
Ik zou dat nooit durven, tenzij ik geen respect voor de ander had.
Ze vraagt hoeveel geld hij verdient. Nee, dat is niet veel maar zijn micro behoefte laat het wel toe iets opzij te leggen voor haar zoon, die toch in rijke kringen verkeert en af en toe iets extra’s nodig heeft. Ze kan het de biovader niet meer vragen want van hem houdt ze ook al niet meer.
Tjss. Mens. Wat is houden van?
Ik roer door de getrokken bouillon, schep de resten vlees eruit en doe de wortels erin.
Nu kunnen ook de ballen gebraden worden.
Dan de boel voorwassen en opstapelen. ManB zal de afwas straks wel doen.
Hij is met een vriendin naar zijn ouders.
Ach, laat ik ook meteen maar afwassen terwijl de ballen garen anders sta ik maar te staren.
Onder het afwassen stel ik me voor dat ManB eens een echt lekkere maaltijd voor mij gaat maken, en dan ook nog de afwas doet en me glimlachend begroet bij thuiskomst als ik de hort op was geweest met een ander. “Heeei, ik heb lekker eten voor je. Had je het fijn?”
Maar niemand kan zo lekker koken als ik dus ik stop onmiddellijk met dromen.
Als ex van Pninn weer weg is, scharrelt hij in de provisiekast van zijn hospita op zoek naar whisky, en huilt.
De soep maal ik met de staafmixer, verrukkelijke wortelsoep! Met pikante rijstkoekjes niet te versmaden.
Ik proef of de ballen al gaar zijn.
Vroems zou dol op de gehaktballen geweest zijn en als ik er niet oplette zou hij stiekem een uit de pan verorberen, of twee.
Zit ik nu al dat vlees steeds voor hem te braden?

Kon ik je nog maar zien, je blije gezicht, je vermoeide gezicht, je afgematte gezicht,
je dode gezicht.
G… Nee! Ik vloek hardop, machteloos omdat dat beeld me steeds weer confronteert met de waarheid: jij bent er niet meer.
Anderen maken ruzie, vrijen, slapen, zeuren, klagen, bakenen grenzen af, vrijen niet meer en verlangen naar een ander.
Maar jij hebt niets meer om te verlangen en hoeft geen grenzen af te bakenen.
En ik verlang niet naar een ander. Maar ik leef, maak eten, ga slapen, uur na uur, veel te veel, en begin te zeuren.

Mijn werk zit er op.
Lekker liggend op de bank ervaar een enorme ontspanning in mijn lijf van het zware Assepoesterwerk in de keuken.
Ik stel me voor dat ik alleen zou wonen en nooit meer de plicht om te koken, of de stok achter de deur om mezelf te verzorgen.
Mijn lijf is heerlijk ontspannen, wat kan mij het eigenlijk schelen of ik het alleen zou redden.
Maar stel dat ik alleen woonde, als ManB er niet was geweest nadat ik geen huis meer had na Vroems overlijden. Stel dat hij niet het geduld had gehad met me. En stel je voor dat ik een eigen woninkje had gekozen, helemaal voor mij alleen, geen concessies met inrichten en ritme en indeling.
Ik zwijmel een beetje weg bij het verlangen naar alleen zijn. Zie Vroems voor me op het laatst van zijn leven, in zijn halve huisje omdat hij de andere helft had gesloopt direct voor hij zijn eigen sloopdiagnose kreeg. Soms zat hij in de kamer, genoot van zijn lepeltje morfine en stak wel eens een sigaartje op als ik weg was. In zijn luie stoel gezeten, voeten op het voetenbankje, die ik later nog het opgeknapt omdat sommige dingen belangrijk voor hem waren.
“Meer heeft een mens niet nodig”, zei hij me wel eens.
En dan dacht ik aan die jaren daarvoor, en werd bang voor later. Later, wat niet zo lang meer duurde, als hij er niet meer zou zijn, en ik alleen zou wonen.
Zou ik dan ook die rust en tevredenheid hebben zoals hij?
Wellicht niet, eenzaamheid en doelloosheid zouden aan me knagen. Ik begreep toen nog beter zijn uitspraak dat we van doel tot doel leven.
Ik ervaar een vreselijke leegte. Mannen zouden te pas en te onpas langskomen voor een kortstondige ervaring omdat zij al getrouwd zijn, geen wandeling op zondagmiddag, geen fietstochtje, geen uitstapjes, of geboom op de bank.
Ik zou nog leger achter blijven.
Vroems had het goed ingeschat: “jij moet niet alleen gaan wonen dan vereenzaam je en ben je als honing. Ga met ManB wonen.”
En zo zaten we met zijn drietjes om de tafel om mijn toekomst vast te leggen.
Ik vond het vreselijk.
Maar toch ben ik hem ook dankbaar, want zo is het goed. Verlangen naar alleen zijn is makkelijker dan verlangen naar een ander.

Ik zet het luisterboek uit, het maakt me droevig al die ingewikkelde intriges en gewiekstheden, dit boek is niet om door te komen. Bah wat een walgelijk boek.
Moeizaam draai ik me op mijn andere zij.
Het huis geurt naar worteltjessoep en gehaktballen.
Hopelijk komt ManB pas laat thuis.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Rouw en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op De ballen van Pninn

  1. Luuk zegt:

    Lief, verdrietig, warm, mooi Appelvrouw
    Net al jouw Op een grote paddenstoel.

  2. Appelvrouw zegt:

    Luuk,
    Het is nu bijna twee jaar geleden dat Vroems stierf, maar ik maal het dagelijks, en dat voelt zoals jij het beschrijft.

    Het verhaal : “op een grote paddestoel” is fout gegaan bij opslaan, dat had in 2013 geplaatst moeten worden.

  3. reinejragolo zegt:

    Het lijkt me dat jij wel een spannend fluisterboek kunt inspreken.

  4. Letterzetter zegt:

    Dit leest mooier dan Nabokov.

  5. EJW zegt:

    Mooi verhaal. Al klinkt dat een beetje dubbel als je je mooie herinneringen aan Vroems beschrijft

  6. Lehti zegt:

    Als ‘De geschiedenis van de liefde’ van Nicole Kraus er in een luisterboekuitgave is, is dat geschiktere kost bij een volgende ballendraaiscene. Daar word je, ik althans wel, warm van bij het lezen. Of luisteren. Geen makkelijk boek.
    Verlangen naar alleen zijn is makkelijker dan verlangen naar een ander.
    Ik las die zin meerdere keren. En ik heb makkelijk praten, want verloor mijn vent niet. En ken jouw situatie niet goed. Maar toch, zijn die twee niet te combineren? Ik doe soms een poging (maar dan vanuit het ‘fles half vol’ idee). Sterkte.
    En je maakt bijzondere foto’s.

  7. appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    Ik heb veel ingesproken, maar alleen eigen verzinsels. Soms spannend, soms om te huilen.

    @ Letterzetter,
    ja he, die Nabokov doet zo lang over dat boek dat je na een poosje denkt in een soap te zijn belandt en geen zin meer hebt in de rest.

    @ EJW,
    Is altijd moeilijk ergens een woord aan te geven, maar je mag het wel mooi noemen, voor mij is het liefde. Ook al doet het pijn, ik hou van hem, en van de herinnering, zelfs van de pijn.

  8. Lehti Paul zegt:

    Misschien is er een versie van ‘De geschiedenis van de liefde’ van Nicole Kraus ingesproken. Dat is mooiere kost voor het slapengaan. Ook over liefde en verlies en herinnering maar zonder dat je er depressief van wordt. Wat zeg ik? Ik werd er blij van toen ik het las.
    Vind jouw foto’s ook erg bijzonder. Kijkplaatjes zonder me voyeur te voelen.

  9. Appelvrouw zegt:

    Lehti Paul,
    Hoewel ik meestal te moe ben voor een boek, waag ik me af en toe toch aan een luisteruurtje.
    Het boek is ingesproken en ik heb het al besteld.
    Ik mag luisterboeken lenen bij de anders lezen bibliotheek, voor onder andere slechtzienden en mensen die geen boek vast kunnen houden. Echt heel fijn!
    Het zal me benieuwen, de meeste boeken doen niets met me.

    Dank voor je reactie op mijn foto’s.

  10. Lehti Paul zegt:

    O, echt? Leuk. Ik kwam er op omdat ik het zag liggen op het bureau van mijn moeder en er hier een zeer enthousiaste reactie had gelezen: http://novylooptover.blogspot.nl/2010/08/must-read.html
    Ik las het deze zomer.
    Ook ik ben benieuwd. Naar wat je er van vindt. (en ik heb gelukkig al gezien dat je daar eerlijk in bent. 😉 Daar hou ik wel van). Maar stiekem ben ik ook wel benieuwd naar hoe dat boek is ingesproken. Het leek me namelijk een ‘onuitspreekbaar’ èn onverfilmbaar boek.
    http://lehti-paul.blogspot.nl/2012/08/waarom-ga-je.html

  11. Appelvrouw zegt:

    Lethi Paul,
    Het boek is ingesproken door vrijwilligers, is dus alleen te leen. Soms is een boek dan ook niet om aan te horen, te soft ingesproken of te oppervlakkig. Daar is niets aan te doen. Het is al mooi dat er mensen zijn die naar zo’n kantoor gaan om alsmaar in te spreken. Dat is ook een kunst, en dat doen ze vrijwillig! Groot respect, want er zitten lastige boeken tussen. Maar zelfs de bijbel is te leen in luistervorm.
    Het zal deze week wel in de bus vallen.
    TZT zal ik er misschien nog eens wat over zeggen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s