Verrek!

Het gaat al een tijdje niet lekker in mijn heup als ik opsta van een stoel. En gisteren was het helemaal hommeles.
Mijn heup geblokkeerd. Gesubluxeerd, met een mooi Appelsevertaling, door de speling, daar ga ik vanuit. Ik ben te lenig… zeggen ze, maar zelf voel ik me stijf.
Je kunt er dan niet meer op staan.
Maar ik moet plassen want het zoveelste niersteentje dit jaar, zit me dwars. Ik brokkel langzaamaan af.
Met mijn neus op heuphoogte strompel ik door de kamer, hoe krommer, hoe minder pijn in de heup. Niet teveel zuchten en kreunen. “Vind je me nog steeds mooi?” vraag ik lachend aan ManB die het liefst vloekt als ik verga. Ik ook, maar ik weet uit eerdere ervaringen dat dat niets helpt.
Onderweg rust ik op de keukenkruk, wat een verademing. Pijn is weg maar zodra ik weer wil staan lukt dat nog altijd niet. ManB weet niet wat hij moet doen en staat er hulpeloos bij, ondanks dat hij dit een jaar of 12 geleden ook meemaakte toen we op vakantie gingen en daarna ook vaak. Maar de laatste 6 jaar niet meer zo extreem.
“Doe de deur maar achter me dicht dan hoef je het niet te zien,” help ik hem.
Weer terug in de kamer kijkt hij zeer bezorgd, “maak er maar een grapje van, het zal toch wel weer recht gaan zitten,” red ik hem.
Hij heeft het over de “funniest walk”, en moet er om lachen. Ik niet, gek eigenlijk. Vroeger zag ik oude vrouwtjes in ons dorp zo krom lopen. Mijn rug gaat ook steeds meer pijn doen van deze ongelukkige houding.
“Als je nu eens languit op de grond gaat liggen.” Hij maakt meteen ruimte voor me.
En ik ben braaf en ga liggen. Lekker ontspannen, pijn is weer weg zolang ik het niet belast.
Maar ik kan toch niet altijd zo blijven liggen.
Rustige oefeningen, wat moet ik anders, bewegen, zorgen dat de speling er weer uit gaat.
Tijdens de maak hebben mijn ouders niet alle boutjes goed aangedraaid, daar waren ze te beroerd voor, ze dachten alleen maar aan hun eigen bevrediging. Mijn ene zus heeft inmiddels een stoma, en mijn broer psoriasis. Nou, dat kun je toch geen nette afwerking noemen. Ze hebben ons gewoon afgeraffeld.
Langzaamaan voel ik dat de oefeningen beter gaan, er komt weer kracht.
Ik word weer sterk!
En na een kwartier sta ik weer op, wel nog voorzichtig, eerst draaiend op mijn knieën en loop even op handen en knieën rond, “goh, wat gek eigenlijk dat we op twee voeten zijn gaan lopen, dit is minder belastend,” en ik streel in het voorbij gaan de voet van ManB.
Hij is opgelucht.

Onderweg naar boven struikel ik bijna over de poppen op de trap naar mijn verdieping. ManB speelt tegenwoordig ook met mijn poppen en dan legt ie ze zomaar ergens neer.
Zul je net zien, ben je herstelt van iets akelig, verrek je je lichaam over een pop.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Verrek!

  1. olijfje zegt:

    Waarom zijn we eigenlijk rechtop gaan lopen? En een staart… ik had mijn staart best willen behouden in de evolutie, als je ziet hoe sommige apen door de bomen zwieren, hoe katachtigen er mee balanceren… Fijn dat je met oefeningen weer een beetje op de been bent. Ik vind het maar wat knap van je, hoe je met de makken omgaat.

  2. fulpsvalstar zegt:

    Probeer eens een rekstok, niet te lang hangen per keer.

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Olijfje,
    Die oefeningen heb ik opgekregen van een strenge meneer die mij jaren geleden weer rechtop kreeg waar alle behandelende artsen en fysiotherapeuten me met pijnstillers naar huis stuurden: leer er maar mee leven.
    Maar dat bleek dus heel anders. Ik kreeg zware behandelingen van de man en dat was niet altijd makkelijk te verdragen, maar ik wist dat hij het goed deed. Nu hoef ik niet meer naar hem toe, als ik maar blijf oefenen, altijd, jaar in jaar uit.
    Ik vind het ook dat ik het niet gek doe met mijn mankementen. Maar soms blijf ik ook liever in bed en sluit de dag af zonder dat die begonnen is. Maar ik leef, en ben bang voor de dood geworden na het lijden en overlijden van Vroems. Dus ik probeer er ook wat van te maken want zwaarmoedig ben ik jaren geweest om mijn handicap. dat hoeft dus niet meer.

    @ Fulps,
    Met mijn voeten aan de rekstok?
    Het gaat niet met mijn handen. En dat heeft ook geen zin voor mijn heup/been scharnier.
    Maar ik heb wel al een gat in het plafond, en de rekstok heb ik ook nog, dus ik zou het natuurlijk wel weer eens kunnen doen. Eerder deed ik het ook, heel gezellig om steeds langs de rekstok te lopen en er even aan te gaan hangen.

  4. EJW zegt:

    Het lijkt me erg als je je niet goed kunt bewegen. Het gaat weer iets beter, lees ik.

  5. Aad Verbaast zegt:

    Lastige dingen die heupen. Olie verversen is ook geen optie?

  6. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    beperkingen, vooral pijn, heb ik al van kinds afaan. En vanaf mijn 27e extreem met echte beperkingen.
    Ben er wel wat aan gewend, maar vind het ook erg in die zin dat ik zo graag van alles wil doen.
    En soms stik ik van jaloezie op mensen die van alles kunnen.
    Maar desondanks prijs ik mezelf ook, want in de tijd dat Vroems niet veel meer kon kreeg ik krachten waar ik niet van had kunnen dromen. Je schijnt dan stofjes aan te maken…
    Waarom dat niet altijd door blijft gaan snap ik ook niet.

    @ Aad,
    Ik geloof dat het probleem ik een zelfdragende carrosserie heb, en dan krijg je dit soort problemen.Ze hadden het beter op de chassis kunnen bouwen.
    Maar ja, afgeraffeld, zei ik al.

  7. even terug in de tijd naar toen ik 16 jaar was en met mijn veel te snelle brommer op een stilstaande boerenkar knalde. Knieschijf verpletterd, en dan merk je pas hoe gezegend je was met een goed functionerend bewegingsapparaat. Gelukkig kon ik me na een tijd wel weer prima redden zonder knieschijf

  8. Ja pijn, jij gaat er op een bewonderingswaardige manier mee om, Appelvrouwtje. gelukkig is het weer wat weggetrokken en draaglijker geworden.
    Die twee poppen hadden het ook op de heupen gekregen, op de trap. gelukkig ‘betrapte’ jij ze net op tijd, van de trap af rollen zou helemaal funest voor je rug en heupen zijn geweest.

  9. appelvrouw zegt:

    @ Henk,
    Als je geen knieschijf meer hebt kun je er ook geen slijtage aan krijgen. Dat is ook een groot voordeel!
    Maar volgens mij hebben we ook veel te veel van alles, we kunnen best leven met minder.

    @ Babbelegoegje,
    De eerste tien jaar was ik een echte klaagkont hoor, ik leed er erg onder dat ik niets meer kon.
    27 was, en van plan de wereld te gaan veroveren, ik was nog aan het verhuizen van Groningen naar Zwolle en mijn verhuizing kon ik niet meer zelf doen.
    Maar later ontdek je dat je nog best veel kunt, als je het maar vergelijkt met mensen die minder kunnen.
    Tel uw zegeningen ben ik pas sinds kort gaan begrijpen.

    Mooi gevonden van die twee poppen op de trap die het op hun heupen hadden. Mooie aansluiting!
    nu liggen ze in de “mag weg” doos.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s