18+ (serieus) De bekkenbodemtherapeute en behandelmethode deel 1

“Wat is je doel?”
“Weer eens vrijen zoals eerder.”
Ze heeft mijn dossier geopend voor zich liggen.
Zonder dat ik een woord hoef te zeggen weet ze al dat ik voor de rest van mijn leven incestslachtoffer ben, en niet kan genieten van sex. Dat schijnt bij elkaar te horen volgens therapeuten. Je hoort er ook de rest van je leven gebukt onder te gaan. Je mág niet verwerken, je mag niet zeggen dat je er overheen bent, want dat ben je niet. Dat heeft zij bepaald, en niet alleen zij, ook mijn huisarts en gynaecoloog en sexuoloog. Zoals ik al eens eerder over dit thema schreef voel ik me door de meeste therapeuten, in een hoek gedrukt:
Jij bent i n c e s t s l a c h t o f f e r, en dat zul je blijven! (anders hebben zij natuurlijk voor niets gestudeerd)
Waar ik eerst nog wel probeerde te vertellen dat ik sex heerlijk vind (maar niet met iedereen en niet op alle manieren), heb ik die pogingen al opgegeven, ze luisteren niet want bovenaan in mijn dossier staat de stempel.

Alle artsen waar ik tot nu toe was vroegen, als ze hun vinger in me doen, of ik wil knijpen.
Knijpen?
“Waar?”
“In mijn vinger, antwoordt deze therapeute terwijl haar kutvinger priemend in me zit.
“Geen enkele activiteit”, concludeert ze. Alsof dat daar gemaakt is om in vingers te knijpen!
Maar zo langzamerhand lijkt het een enorme tekortkoming, een gebrek is het, een handicap zelfs, als je niet kunt knijpen.
“Probeer het nog eens,” zucht ze en vertelt wat ik moet doen: “intrekken, alsof je mijn vinger naar binnen wilt zuigen.”
Dit moet ik vanavond aan mijn vriendin vertellen! En ik moet mijn lachen inhouden. Het is erg genoeg dat ze zulke dingen van me vraagt!
Ik ben niet normaal, zie je wel, vandaar dat mannen niet tevreden over me waren.
Je moet vingers naar binnen zuigen zodat zij tenminste iets voelen. Het lag dus altijd aan mij.
“Hoe is je sexleven, heb je je gehouden aan de 4 maanden zonder sex?”
“Ja, daar heb ik me aan gehouden,” antwoord ik, maar zij weet niet waarom, en dat ga ik haar ook niet vertellen. En ik lig daar maar op die tafel, met een stuk papier over mijn onderlijf, want deze bekkenbodemtherapeute wil mijn lijf niet zien.
Maar ze stelt me wel een heel persoonlijke vraag vind ik. Ze gaat totaal voorbij aan wat ik een vorige keer zei, dat ik lijd onder het verdriet van Vroems. Ze snijdt dwars door mijn baarmoeder met die vraag.
Ik denk aan Vroems, waar zij niets over wil horen, dat past totaal niet in haar beeld.
Aan mijn liefde voor hem, waarbij ik in de laatst van zijn leven alles van mezelf opzij heb gezet, krachten heb gekregen om er voor hem te zijn. Ik denk aan het machteloze van het weten dat hij zo leed en zou sterven, en vaak vroeg ik me af hoe dat voor hem moest zijn. Maar meestal was hij veel te moe om te praten en had geen zin in dit soort vragen.
Liever was hij stil. De droeve uurtjes samen op de bank liggend, zijn laatste fase, zijn dood.
Maar vooral denk ik bij deze vraag aan het heerlijke vrijen met hem, zonder gedoe en gefrutsel, zonder capriolen want dat vond ik zo fijn met hem, werkelijke intimiteit die ik nog nooit eerder, en later, ervaren heb. Wat een verrukkelijk gevoel was het als hij in me was. Niets hoefde hij dan te doen, alleen maar dat gevoel, en ik dreef met hem op wolken van genot. Of dat voor hem net zo golvend was weet ik niet. Ik weet eigenlijk veel te weinig.

Au. Verd…!
Nee, ik hou niet van lelijke woorden en slik ze liever in, maar zij wekt ze wel in me op. Waarom zit ze voor in me te roeren!
Ze trekt een wonderlijk gezicht, ze heeft iets gevoeld. Ja hoor, dat was pijn, ze noemen het de G-spot, (geïrriteerde spot) waar mannen tegenwoordig ook naar op zoek gaan want dat hebben ze geleerd op internet. En je moet ook al kunnen spuiten want dat hebben ze ook van internet. Je moet tegenwoordig zoveel kunnen op sexueel gebied. Mannen zijn ontevreden en kopen joekels van dingen om in de vrouw te steken ter compensatie van hun eigen stoornis.
(Gisteren hoorde ik dat er nu gelukkig een boek is die vertelt wat vrouwen echt willen, en niet wat we moeten doen om mannen te verrukken. Hoeven we dat eindelijk zelf niet meer uit te leggen.
Maar dat heeft niets met mijn verhaal te maken)

Weer aangekleed zit ik tegenover haar.
En ze wil dat ik vertel.
Praten tegen therapeuten is tijdverspilling want zij hebben al een oordeel. Maar ik geef mezelf een kans.

“Ik hou eigenlijk nergens van, dat akelige gefriemel en vervelende geïrriteer van mannen die bij het minste of geringste vochtgehalte op zoek willen gaan waar dat vandaan komt. Het is alsof je kant en klaar moet zijn, aan de bereiding doen ze niet. En dan maar ruig te keer gaan en raggen omdat ze dat zo gewend zijn thuis, of op porno”films” zien. Alle vrouwen vinden dat lekker, zeggen ze.
En daar heb je datzelfde als wat therapeuten doen: iedereen over een kam scheren.
Erger zijn de mannen die willen dat je lief voor ze bent.
En als ik vraag om een hardere aanpak zien ze er meteen weer stevige SM in, en ze willen dat ik van alles bij ze doe. Maar ik ben niet geboren om iets te doen.
Nóg veel erger zijn zij die verliefd worden. Ik begrijp helemaal niet waarom mannen verliefd op me worden. Ik doe helemaal niets!”

Hier heb ik geen zin meer om verder te praten. Ik heb mijn mond voorbij gepraat, dit had ik haar niet moeten vertellen. Ze trekt haar conclusie meteen, dat zie ik aan de rimpels tussen haar ogen. Ik ben nu naast incestslachtoffer ook nog gefrustreerd!
Ik wil huis, naar ManB, die ook niets doet.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op 18+ (serieus) De bekkenbodemtherapeute en behandelmethode deel 1

  1. goodknight zegt:

    …je bent genaaid voor je ’t weet…

  2. Waarom laat je die miespels im je leven toe?

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Goodknight,
    🙂 dat is een toepasselijke opmerking die een brede glimlach verdient.

    @ Fulps,
    Goede vraag, waarop ik allerlei excuses kan bedenken: ik rolde er in.
    En omdat ik dan tenminste nog iets meemaak in mijn leventje.
    Er is nog een vervolg stukje op, over de therapie die ze me heeft voorgeschreven.

  4. kitty zegt:

    Ik kan slechts zeggen wat ik zelf zou doen. Ik vind dat er niks mis is met fantasie gebruiken en de herinnering aan de sex die je wel aangenaam vond. Solo dus nu.

  5. Appelvrouw zegt:

    Kitty, dat ben ik met je eens. Maar ik fantaseer niet over bestaande mannen en ervaringen.
    Maar je mist wel interactie. De warmte van een man nabij. Dat heb ik tot op zekere hoogte wel met ManB, maar niet op dat vlak.
    Is toch iets anders dan met jezelf bezig zijn, als je verlangt naar iets meer, is solo best eenzaam, vind ik. Maar gelukkig heb ik (alweer!) last van een niersteentje en oververmoeidheid, en hoef ik niet te verlangen. Dat is nog eens een totaal andere prikkel!

  6. kitty zegt:

    Misschien is fantaseren een beetje kromme benaming; verbeelden is wat toepasselijker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s