Gratis (over incest)

Tijdens een fietstochtje herkende ik de bushalte aan de balkweg in Donkerbroek meteen uit mijn kinderjaren.
Een van de weinige keren dat ik vroeger met de bus moest zal ik nooit vergeten.

Mijn vader wees ons er altijd streng op dat als we liften we verkracht zouden worden.
Thuis werden mijn zussen en ik ook verkracht zonder dat we liften. Zij minder vaak, ik gemiddeld twee keer in de week. Al noemde je dat niet zo. Toen had het nog geen naam want als je vader je verkrachtte zweeg je. Niemand zou je willen geloven.
Maar mijn vader had me op een idee gebracht: liftend kon ik er voor zorgen dat mijn lichaam niet meer van hem alleen was.
Ik wachtte op een kans.
Ik wilde liften, verkracht worden door een ander zodat mijn vader niet langer het alleenrecht had om mij te gebruiken!

De dag dat ik naar het ziekenhuis in Heerenveen moest, was de eerste kans.
s’Morgens bij de bushalte keek ik al uit naar de terugweg want dan zou het gebeuren, dan zou een ander mij ook voor niets gebruiken.

Het voelde vreselijk om met mijn duim omhoog te smeken om me mee te nemen. Iedereen reed door en ik voelde me steeds belachelijker, waarom was ik ook niet gewoon met de bus terug gegaan.
Het duurde lang voordat de meneer in zijn Eendje stopte.
Hij kon me niet het hele eind brengen want hij woonde niet zo ver weg. Al na een klein eindje zette hij me weer langs de kant van de weg af.
Ik was verbaasd.
Kennelijk werd je helemaal niet verkracht!
Ik was boos op mijn vader dat hij altijd had gelogen. En toen boos op die meneer. Hij had mijn lichaam moeten gebruiken!
Een tijdje later stond hij daar echter weer, “stap in, ik breng je wel.”
Hij had met me te doen dat ik zo lang moest liften, zei hij, omdat ik verteld had van het ziekenhuis en de pijn in mijn rug en benen.
Misschien was er toch nog een kans.
Ik had natuurlijk geen idee hoe je zoiets aanpakt. Ik had nog nooit een vriendje gehad, of iets vrijwilligs gedaan op dit gebied.
Je laten verkrachten is niet zo eenvoudig, uitdagen en meewerken zou ik beslist niet durven. Maar hoe kon hij dan te weten komen dat ik mijn lichaam door een ander, door hem, wilde laten gebruiken?
De man stopte bij de bushalte in Donkerbroek. “Je bent er.”
Ik treuzelde. Toen zei hij dat hij me zou helpen uitstappen.
En even later lagen we op de grond naast de auto.
Hij probeerde sex met me te hebben, en ik was opgelucht dat hij het begrepen had. Ik spartelde niet tegen en werkte evenmin mee, verging van schaamte. Maar ik was vastberaden in mijn opzet. Eindelijk zou ik wraak nemen op mijn vader, eindelijk was ik niet meer van hem, mijn onderlijf was toch niets anders dan een stortbak voor mannelijk afval.
Iedereen zou het mogen gebruiken, uit wraak, gratis, helemaal voor niets, zoals mijn vader het nam.
Maar toen de man probeerde binnen te dringen was de deur dicht, ik zat volledig op slot.
Zelfs mijn hoofd verstijfde.
Ik begreep er helemaal niets van.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Gratis (over incest)

  1. broekstukken zegt:

    Die laatste drie zinnen. Ik ben blij dat die erbij staan. Zou die man het al begrijpen?

  2. benjamín zegt:

    Ik kan niet ontkennen dat zo’n onverkwikkelijke historie me nogal rauw op de maag valt. Zoals Byron al schreef: Truth is always strange, stranger than fiction.

  3. Grard zegt:

    Waarschijnlijk het ergste dat een vrouw kan meemaken, bloedschande.
    Ik vraag me wel eens af wat er gebeurt als de schande weggenomen wordt.

  4. Bobb Lod zegt:

    Wat een verhaal, om je vader te straffen, je zelf te straffen, door je over te geven aan een vreemde. Hoe oud je was, jong natuurlijk, leeftijd lees ik niet. Grauw en plat verteld. Ik moet je vertellen dat het mij bekend voorkomt. Ik zou je graag meer willen vertellen maar dat doe ik HIER niet. Een vraag brand op mijn lippen: Kun je je nu wel geven aan een geliefde?

    GR

  5. Appelvrouw zegt:

    @ Martin,
    Ik neem die man niets kwalijk. Hij drong zich niet op.
    Maar hij zal het nu wel begrijpen als hij de achtergrond kent, maar van mij kent hij die niet.

    @ Bejamín,
    Het was om die reden dat ik toch het woordje incest in de titel zette.
    Ik schrijf al jaren over dit onderwerp, maar door de ziekte en het overlijden van mijn grote lief, Vroems, stond (en staat) dat gevoel ver bovenaan.

    @ Bobb Lod,
    Zonder je voor het hoofd te willen stoten, haal ik liever geen persoonlijke problemen via mail aan. Ik heb behoefte aan plezier (niet het meisje van plezier!)
    Omdat ik al vaker over dit onderwerp heb geschreven ben ik toch het detail van leeftijd vergeten.
    Ik was 14, het was in 1974 als ik het goed heb (ik ben nooit goed in rekenen geweest).
    Ik heb bij het schrijven van de eerste ruwe versie heel veel lelijke woorden gedacht en geschrapt, het is niet in een keer geworden zoals het nu is.

    Ik hecht niet gauw, als iemand bij mij vlinders in zijn buik voelt dan kan dat best kloppen, voor ie het weet ben ik weer weg.
    Aan Vroems was ik gehecht (ben ik nog), mijn grote liefde. Ik denk wel dat ik gaf maar dat kan ik van mezelf niet objectief beoordelen. Hij is in febr.2011 overleden na een jaar ziekbed.
    Volgens mij heb ik in zijn laatste half jaar alles gegeven wat ik had, en dat was echte liefde, veel intenser dan de toch al intensieve sexuele beleving die we daarvoor samen hadden.
    En nu geef niets meer, ik neem alleen nog en dat heeft niets met mijn jeugd te maken maar met mijn verdriet om Vroems.

  6. Appelvrouw zegt:

    Galmiers:
    Op je reactie wat er gebeurt bij bloedschande als de schande weggehaald wordt,
    dan blijft het desondanks bloeden.

    OT:
    Wie neem je toch altijd allemaal mee?
    Zo uit mijn hoofd herinner ik me
    rochade,
    peter van dale,
    Madelief,
    Frits van Henegauwen
    Berend
    xander
    Grard
    Ik hou niet van zoveel mensen, kun voortaan niet alleen komen, dan zet ik de deur misschien open.

  7. reinejragolo zegt:

    Wat een krachtige woorden.
    Naarmate de jaren vorderen zie ik je sterker worden.

  8. goodknight zegt:

    …hopelijk hebben die vieze vuile misdadigers het op één of andere manier dik betaald gekregen…

  9. joost tibosch sr zegt:

    Heb de indruk -ik kan me vergissen- dat je er ondanks alles toch best weer goed uitgekomen bent. Hoop zo voor je dat je bij iedere bushalte weer kunt grinniken, beter nog onbedaarlijk al die mannelijke zielepoten uit je verleden, want dat zijn het, kunt uitlachen!!

  10. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    Als je moeilijke dingen meemaakt kun je groeien of kwijnen.
    Maar alles ligt ook aan je karakter, en wat voor mensen je om je heen hebt,
    voor wie sta je open.

    @ Goodknight,
    Voor zover ik weet heeft mijn vader nog niets betaald gekregen.
    Maar aangezien ik uit een zwaar Nederlands Hervormde familie stam (alleen mijn ouders waren er maar mee opgehouden want het pasten niet bij hun levensstijl) beweren familieleden dat ze wel later gestraft worden, dat het niet aan de mens is dat te doen.
    Zielige troost.
    Mijn vader misbruikte ook de kinderen van mijn zus, wat ik haar schuld vindt, ze had ze dar niet ieder weekend naar toe mogen sturen! Maar madam wilde de weekenden vrij zijn van kind.
    Helaas is zij daar neit voor gestraft, of je moet chronisch darmontsteking en leven met een stoma toch straf noemen. Waarom mijn vader dan nooit iets had weet ik niet. Kern gezond!
    Op zijn 70e nog bezig met jonge vrouwen, hij hielp studentes…
    En jonge moeders.
    Dit heb ik echter van mijn broer dus uit eerste hand weet ik het niet.
    Vraag me niet hoe het kan dan vrouwen voor zoveel goedkope praatjes vallen. Ik walg er van als iemand tegen mij begint te slijmen maar kennelijk zijn er veel vrouwen die dat heerlijk vinden.
    Als je het mij vraagt is mijn vader juist altijd beloond.
    Maar het maakt mij niet echt veel uit, ik heb mijn eigen leven waar hij niet in thuis hoort, heb mijn ouders sinds aug. 1975 niet meer gezien of gesproken, en dat laten we ook zo.

    @ Joost,
    Je indruk lijkt mi heel juist.
    De enige kwaadwillende mens in mijn jeugd was mijn vader.
    De man die me een lift gaf kan ik echt niets aanrekenen.
    Als ik niet had getreuzeld bij het uitstappen of nee had gezegd dan weet ik ook zeker dat hij niets gedaan had.
    Ik noem het verkrachten vanuit mijn kindergedachten. Ik denk niet dat het dat echt was wat die man deed maar echte details kan ik me daar niet van herinneren, die waren niet indrukwekkend genoeg.
    Uitlachen kan ik niet. Maar ik ben wel een tikkeltje trots dat ik liefde kan ervaren. En nabijheid. Dat ik niet zo koud ben als mijn zussen en moeder. Dat ik mijn eigen leven heb zonder hun nodig te hebben. Ze passen geen van allen in mijn leven en dat is het beste.
    Meestal kijk ik terug op mijn jeugd als iets wat ik niet ben, maar een meisje in me, die ik dan vanuit mijn heden kan liefhebben op de manier die ik als kind begreep (met gevoel, niet met daden).

  11. Pingback: Gratis incest (hersenschade) | Appelvrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s