2 jaar

Vandaag is het 2 jaar geleden dat Vroems en ik ’s ochtends bij de dokter zaten.
Hij had het zoveelste gesprek over euthanasie. Hij had toen een week niet gegeten en een paar dagen niet meer kunnen drinken. Niets kon er meer door. Hij was mager, zijn ogen met zwarte diepe kringen omrand.
Ik dacht toen dat hij er slecht uit zag. Maar vergeleken bij later zag hij er nog goed uit.

Ja, het mocht, de dokter zou hem de injectie toedienen.
Er moest nog wel een gesprek met een scenarts komen (de 2e dokter die weer naar de ballotage commissie gaat met zijn bevindingen). Als die akkoord ging zou Vroems een week later weg zijn. Verlost van alle ellende in zijn lichaam.
9 augustus 2010.
Precies een week zou ik mevrouw Vroems zijn want die middag na de toestemming van de dokter, op 2 augustus 2010, trouwden we. Met spoed, en toen ook nog eens vervroegd. Vroems was bang dat hij het niet zou redden, hij was bang al te sterven voor hij met me getrouwd was.
Die middag na het ja-woord, was hij dan ook enorm opgelucht. Ondanks de wetenschap dat hij niet lang meer te leven had maakte hij er ook die 10 minuten in het gemeentehuis iets van.
Een week. Het spookte door mijn hoofd, een doodenge week, wat zou hem nog te wachten staan. Een week wachten op verlossing is lang als je niets meer binnen kunt krijgen en zoveel pijn hebt.
Dat er nog veel meer pijn bij kwam leerden we later.

Vroems was al jaren mijn minnaar, mijn liefste vriend, en de man waar ik van hield en die van mij hield. Onze gevoelens waren “uit de hand gelopen” zoals hij placht te zeggen. We wilden geen relatie. Maar gevoelens waren blijkbaar sterker dan onze wil.
“Laat maar gebeuren wat er is, zolang we het maar niet benoemen,” antwoordde ik.
Het idee iets te benoemen vond ik net als hij ook benauwend. We waren na het trouwen ook niet van plan elkaar man en vrouw te noemen.Maar in praktijk deed hij het de volgende dag al, wel zo handig. En hij was er soms trots op als hij tegen een arts kon zeggen: mijn vrouw.

Het was in de nacht van donderdag op vrijdag dat hij me wakker maakte.
In mijn nachtgoed kwam ik bij hem zitten in de kamer. Hij was doorgebroken. Hij kon weer drinken.
Wat waren we toen gelukkig! Hij keek me zo blij aan, “ik kan weer even mee,” zei hij en streelde mijn haren van mijn voorhoofd weg.
Een half jaar was ik toch nog getrouwd met Vroems en gingen we van dal naar heuveltje naar dal, steeds verder naar beneden. Steeds minder Vroems.
Hoop en wanhoop, angst over wat hij nog door zou maken.
We wilden graag dat hij thuis zou blijven en thuis zou sterven. Maar je weet niet wat er gebeuren gaat. Gelukkig kon hij thuisblijven, ook dankzij vrienden die om de beurt ’s nachts kwamen.
En zo liet hij zich palliatieve sedatie aanpraten want de huisarts was kennelijk van gedachten veranderd over euthanasie. Palliatieve sedatie werkte niet en toen moest er na een week toch een spoedprocedure euthanasie komen.

En dat is nu anderhalf jaar geleden. Maar in mijn hoofd maalt het maar door alsof het nu is.
Een malle molen die wil rakelen.
Vroems zei eens toen we huilend in elkaars armen lagen: jij krijgt een mooi leven.
Zou hij dat echt gedacht hebben? Ik weet niet hoe lang het duurt, maar vooralsnog is het vooral verdriet dat de boventoon voert, en de leegte, ook al probeer ik zoveel mogelijk mooie dingen te beleven. Het heeft niet meer die diepgang, het gaat nergens heen. Het heeft eigenlijk geen zin.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Rouw, Vroems en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

13 reacties op 2 jaar

  1. Letterzetter zegt:

    Het leven kan soms verdomd hard zijn.
    Zo hard dat je zou willen dat het stopt. Omdat je het gevoel hebt het niet aan te kunnen, dat je voelt, nee weet dat er niks meer bij kan.
    En toch gaat het door, het leven. Tot… het afgelopen is.
    Wij mensen hebben ergens het vermogen in ons om er weer bovenop te komen.
    Niet makkelijk ‘knip met je vingers’ en het is weer goed… Misschien wel door je gevoelens te uiten, er over praten, schrijven.
    Misschien helpt het te weten dat er mensen zijn die jou begrijpen. Een vreselijk cliché natuurlijk: Gedeelde smart is halve smart. Grote onzin, niemand weet wat jij voelt.
    Maar toch. Mijn eigen ervaring is dat het kan helpen, en soms kom je er pas later achter dat het zo is. Maar dat is voor iedereen anders.
    En wat voor zin heeft het allemaal?
    Heeft het zin?
    Geen idee.

    Zelf heb ik geleerd om niet op te geven.
    Niet vergeten, maar verdriet een plek geven, in je binnenste.
    Het mooie van het leven te blijven zien.
    Soms gewoon door het kijken naar zo’n distel, met van die kleine beestjes er op.

  2. kijken naar het beeld onderin je bericht
    een kroon op dit mooie eerbetoon
    sterkte, Appelvrouw, en oh, wat gaat de tijd toch snel…

  3. goodknight zegt:

    …anderhalf jaar is erg kort voor een rouwperiode…
    …verdrietig zijn is ook zinnig en vult de leegtes op…
    …de diepgang komt pas als je er echt rijp voor bent…

  4. Wat is het eigenlijk nog maar kort geleden, en wat sla je je er flink doorheen.
    Mijn zoontje zei tegen mijn dochtertje, toen hij haar op zijn manier had getroost, nu moet je stoppen met huilen, waarop mijn dochtertje zei, dat kan ik niet, het gaat vanzelf. Gevoelens heb je niet in de hand. En die laten zich niet dwingen.

    Je kunt het verdriet en gemis van een geliefde onderdrukken, je er tegen verzetten. Wij hebben het vermogen, om het van ons af te zetten. Maar het zit er nog en het komt weer boven, op iedere plekje, op elk speciaal momentje. Als het stil is, als je even geen afleiding hebt en je gedachten nemen weer de vrije loop. Mensen begrijpen je wel, maar ze kunnen zo weinig voor je doen, er zijn altijd momenten, dat je alleen bent met je gedachten. Maar te weten, dat ze je verdriet zo goed begrijpen, dat ze een schouder kunnen zijn om even op uit te huilen dan, dat helpt je misschien weer een klein beetje door je verdriet heen.

  5. EJW zegt:

    Vind de juiste woorden niet bij dit bewogen verhaal dan alleen Sterkte

  6. Aad Verbaast zegt:

    Sterkte Appelvrouw!

  7. Appelvrouw zegt:

    Dankjewel voor jullie reacties. In dergelijke gevallen is het altijd moeilijk woorden te vinden.
    Die zijn er ook niet.
    Daarom waardeer ik het des te meer dat jullie toch woorden schreven.

  8. memmeminske zegt:

    Hoe kun je verdriet zo mooi vertellen! Ik kan het nog niet het komt misschien met de tijd { hoop ik}

  9. Appelvrouw zegt:

    Memmeminske,
    Er over praten is niet altijd makkelijk,je moet er ook de ruimte voor hebben in je hoofd, maar ook in je omgeving. Het is niet alleen maar dat het leven doorgaat, het verdriet doet dat evengoed.
    En verdriet is niet negatief, het is ook de liefde, en de overledene nog steeds bij je dragen, dat is toch fijn, ook al doet het pijn, de ander niet meer voelen, dat is pas een gemis.
    Ik hoop dat je het wel toe kunt laten, praten is ook een kunst, en Friezen zijn naar mijn mening mensen van weinig woorden.

  10. maaszicht zegt:

    Appelvrouw, sterkte!

  11. Pingback: 3 jaar (rouw, verwerking en ontwikkeling) | Appelvrouw

  12. Och… Ik ben er echt stil van…. Zo verdrietig allemaal. En zo indrukwekkend beschreven..

  13. Appelvrouw zegt:

    Rebelse huisvrouw,
    Ik kan er nu, een jaar later, ook nog erg verdrietig van worden als ik het lees.
    Gelukkig doet het niet meer zoveel pijn als toen. Misschien is dat ook wel het verschil, er is pijn en er is verdriet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s