Ik ben een lastige vrouw. Resenbro-Denemarken 3

“Wat eet je dan wel?”
Het klinkt verwijtend als ik niet mee eet met de dure Deense harde broodjes.
“Er is zoveel te eten, fruit, eieren, omelet met groenten, noten, gerookte of gebakken vis, ook kan ik zelf iets maken van amandelmeel. Of ik zorg dat ik een restje eten heb van de vorige dag.”
Ze kijken me aan of ik schurft heb.
“Er is speciaal koolhydratenvrij brood,” probeert iemand nog, zonder te weten waarom ik geen brood eet. “En bruin brood dan?”
Het is me duidelijk dat hun kennis van voedsel niet veel verder reikt dan de kant en klare jus.

Als ik aan het water gegeten heb van de appel, koolrabi en noten, terug loop om de boel in de keuken te zetten, klapt meneer in zijn handen: “zijn we allemaal klaar voor Yilland?”
Heeft niemand ze gezegd dat ik eerst moet slapen?
“Eerst het schip, dan het glasmuseum en daarna de stad bekijken, het is een mooi oud stadje,” beweert hij.
Ik zou ter plekke in slaap willen vallen, hoe moet ik dat lopend doen? Laat mij maar hier voor ik kreperend van de pijn terug kom en de rest van de week niets meer kan.
“Ik moet eerst slapen en kan niet ver lopen,” dit durf ik wel te zeggen.
De man kijkt me aan, “wat heb je dan.”
Zo opgewekt mogelijk leg ik uit een maandagmorgen gevalletje te zijn en niet veel meer dan 300 meter te kunnen lopen en altijd eerst moet slapen vanwege vermoeidheid. Veel meer valt er ook niet over te zeggen, behalve dat het in de familie veel voorkomt, waarschijnlijk inteelt, dat krijg je met mensen die van de adelstam zijn, dat moest allemaal onder mekaar blijven. Gezien het gedrag van mijn vader wil ik die inteelt onmiddellijk geloven, ik heb het trouwens zelf bedacht. Maar van die inteelt vertel ik ze niet.

“Wat heeft jou man een lastige vrouw,” is zijn conclusie. “Je lust niet veel, je doet niets. Hij moet alles alleen doen, wat heeft hij aan je.”
“Niets. Hij is dood,” floep ik er uit en loop door naar mijn kamer, trek de deur heel zachtjes achter me dicht. Dat doe ik altijd als ik boos of gekwetst ben.
Meestal vergeet ik dat ManB nu mijn man is omdat mijn hart nu eenmaal bij Vroems is.
In bed word ik vreselijk onzeker. Is dat zo, had Vroems niets aan me? Heeft ManB niets aan me? Ben ik zo lastig omdat ik niet alles eet zoals “normale” mensen doen, en omdat ik niet zo ver kan lopen, lastig omdat ik pijn heb, en lastig omdat ik altijd zo moe ben? Zijn dat dan dingen die ik zelf creeër?
Vroems bakte courgette met een plakje kaas voor me, en bereidde de verrukkelijkste omeletten, of “groenteburgers” hij was blij met mijn sobere eten zonder rotzooi. Had geen enkele moeite me iets voor te zetten.
Ben ik lastig?
Of zijn zij het, omdat ze iets van mij verwachten wat ik niet kan waarmaken?
Gelukkig denk ik nooit lang na want ik val onmiddellijk in slaap als ik lig.
Desondanks ben ik die onzekerheid over mijn “lastig zijn” niet kwijtgeraakt.
Had hij iets gezegd van mijn gedrag, van mijn karakter, van mijn uiterlijk, van mijn weet ik veel, had het niet zo gestoken als dit waar ik zelf zolang mee heb getobd. Iets waar je machteloos in bent, ondanks het vele trainen waar ik zo trots op ben dat ik daar consequent mee door blijf gaan, terwijl ik in 10 jaar tijd van 25 meter naar 300 ben gegaan. Dat is vooruitgang, daar kun je niets van zeggen. De confrontaties probeer ik al een paar jaar positief te bekijken; goed, hier ligt mijn grens, die is nog niet verlegd. Niet dat dat altijd makkelijk is, ik wil graag over mijn grens, ik wil graag alles doen wat er in mijn hoofd zit en waar mijn lichaam zo naar verlangd.
Maar het kan niet.
Eerder ging ik tegen de revalidatiearts in, hardlopen, touwtje springen, tillen, tegen de wind in fietsen. Ik heb me niet neergelegd bij het strenge regime van hem, ongetwijfeld was ik dan nu werkelijk een plantje geworden. Maar mijn lichaam is wel hevig gaan protesteren op mijn 27e. Teveel, stop. Tot hier en niet verder. Wat zegt ik: stappen terug! Toch heb ik altijd gezocht naar oefeningen en nieuwe mogelijkheden. Meer zit er niet in.
Ik vrees dat ik nu in therapie moet om die kwetsende opmerking te verwerken.
Of misschien moet ik veel meer onder de mensen komen, in groepsverband zodat ik weerbaarder wordt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Ik ben een lastige vrouw. Resenbro-Denemarken 3

  1. olijfje zegt:

    Lastig omdat je geen kudde-dier bent. Waarschijnlijk was dat precies de reden waarom Vroems zoveel van je hield.

    Ik heb me eenmaal laten verleiden tot een gezamenlijke vakantie: met z’n allen in een huisje zitten. Omdat zoon zei dat zijn vriendje als een broer voor hem was en hij met hem mee wilde op reis. We kwamen er snel achter dat broers het bloed onder elkaars nagels halen en veel vechten. En oh wat miste ik mijn tentje, dan had ik me terug kunnen trekken. Dagelijkse praat over politiek, hypotheek en opvoeding, en alle dagen samen eten… oef.

    Ik vind het maar wat moedig van je dat je dit doet. Het levert in ieder geval een prachtig verhaal op.

  2. kitty zegt:

    Lastig? Kul! Voor jou is het bekend dus helemaal niet lastig. Maar zij hebben hun eigen plannen van hele dagen vol met actie. Ook best toch. Ga maar lekker er op uit! Arriverdeci! Het is veel leuker om met je vrienden op te trekken. Die vinden een beetje aanpassen niet teveel moeite.
    Je hebt nou eenmaal sociale en a-sociale mensen en een slim mens kiest de juiste. 🙂

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Olijfje,
    Zo hoort het ook: broers die het bloed onder elkaars nagels vandaan halen. Daar ben je broers voor.
    Maar bah, met zijn allen in een huisje en praten over hypotheek en opvoeding. Politiek is nog erger.
    volgens mij is het masochisme om met een groep weg te gaan, neigend naar zelfvernietiging.

    @ Kitty,
    En hier zegt iemand wat die weet waarover ze spreekt!
    Voor mij is het ook wel lastig maar ik heb immers geen keuze, het is niet het model van mijn haar of een verkeerd jurkje wat ik heb aangetrokken.
    Iedereen die voor het eerst met me op pad gaat heeft wel moeite met mijn beperkingen, met name het slapen, en dan de lichamelijke. Eten is nog nooit eerder echt een probleem geweest.
    Maar wat ik wel zou willen is hun verhaal horen, hier tegenover het mijne zetten. Dat zou toch eerlijker zijn. Misschien heb ik me wel zo enorm misdragen… a-sociaal gedrag vertoond dat mensen van stand daar op neerkijken. Of mijn wilde haren beviel ze niet. Ik kamde het toch als ik uit bed kwam en temde het met wat water zodat het alleen maar krulde en niet wijduit ging staan.
    Of waren mijn kleren niet modieus genoeg, of stond mijn retro zonnebril ze niet aan. Of was het omdat ik niet mee ging winkelen en kleertjes kijken… Dat zou ik graag van ze lezen, ongeneerd schrijven wat je stoort aan de ander, denkend dat die het toch niet leest.

  4. kitty zegt:

    Iedereen heeft zo zijn eigen behoeftes en zeker in een vakantie.
    Dan is een grote groep te moeilijk te combineren.
    Die opsplitsing was dus een goeie zet 🙂
    Uit je verhaal blijkt nergens dat ze iets op je aan te merken hadden. Je paste alleen
    niet goed in het schema van hun vakantieplannetjes. Het zij zo.

  5. fulpsvalstar zegt:

    “met zijn allen in een huisje en praten over hypotheek en opvoeding”

    Alleen met vork en mes eten is erger, de opmerking van die man was overigens bijzonder naar.

  6. Kan me wel vinden in de reactie van Kitty.
    Je weer van jezelf wat je kan en waar je grens ligt. wintersport lijkt me niks voor jou maar après-skiën gaat je vast goed af Appelvrouw. Tijdens een reisje met de “Henri-Dunant” loop je minder in de kijkert maar of je je daar nou happy tussen zal voelen ?

  7. Appelvrouw zegt:

    @ Kitty,
    je lijkt mijn vriendin wel, die reageert net zo. Dankzij haar heb ik het redelijk doorstaan.
    Anders was ik echt lopend naar huis gegaan…
    Of ik in hun vakantieplannen moest passen weet ik ook niet. Wel weet ik dat er gedacht werd aan holadié, met name door twee mannen volgens mij, die hadden vast en zeker op twee wilde wijven gerekend. Mijn vriendin was er goed in hun hartslag op te winden met haar mooie open en uitdagend karakter. Steeds het zonnetje en de gangmaker.
    Heerlijk.

    @ Fulps
    Hahah, inderdaad, eten met mes en vork. In de tijd dat ik een dieet kreeg waarbij ik eindelijk wist dat tarwe niet goed viel en nog wat andere dingen, at ik graag met mijn handen, als je heel weinig eet is dat verrukkelijk.

    Nu zullen anderen zeggen: dat bedoelde die man niet zo.
    Maar hij ZEI het wel zo! Als ik ook nog altijd moet gaan denken wat iemand bedoelt maken we ons leven wel erg ingewikkeld.

    @ Henk,
    Je vergist je, après ski is voor mij een reden om niet mee te gaan.
    Ik ben niet zo’n druktemaker, hou ook niet van dat soort muziek, hou eigenlijk helemaal niet van muziek met andere mensen erbij, veel te druk in mijn hoofd.

    Ik denk dat dat reisje met de Henri-Dunant me beter zou bekomen.
    Of gewoon een reisje langs de rijn, met de zonnebloem en me lekker laten helpen met alles.
    Zalig…

  8. goodknight zegt:

    …”mensen van stand”zijn vaak het aller A-sociaalste…

  9. Appelvrouw zegt:

    Goodnight,
    Ieder op zijn eigen wijze.

  10. Apiedapie zegt:

    Ik vind je niet lastig. Althans niet hier op dit blog! 🙂

  11. Appelvrouw zegt:

    Apiedapie,
    Oh, gelukkig, ben ik nog ergens geaccepteerd 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s