Gehandicapte sex

Dit speelt zich af rond 2001

Zijn arm voelt warm tegen de mijne. Ik zit niet goed op de bank . Een kussen in de rug, maar ik wiebel ongemakkelijk. Hij trekt me tegen zich aan. Nu zit ik nog ongemakkelijker.
Mijn heup protesteert.
Mijn nek protesteert.
Mijn schouder protesteert.
Mijn rug protesteert.
Maar ik wil het niet voelen. Deze keer niet.
Hij duwt mijn hoofd omhoog om m’n lippen te vinden. Mijn nek verkrampt.
“Nee, dat lukt niet”, zeg ik zacht.
Waarom altijd eerst zoenen.
Strelen is fijner.
Ik leg zijn handen in mijn taille.
Waarom begrijpt hij het niet.
Hij weet niet wat hij moet doen, zijn lauwe handen liggen losjes in mijn zij.
Alles doet me pijn.
Sex is een herinnering.
“Ik ben bang je pijn te doen, Appeltje.”
“Laten we in bed gaan liggen,” stel ik voor, “ik kan hier niet zitten.”
We kleden ons uit, als een gezapig echtpaar, ieder aan een kant van het bed. Ik trek een kol om nek om niet te verkrampen bij kou.
Hij wil zijn arm onder mijn nek leggen en me naar zicht toe trekken. Maar zo kan ik niet liggen, geen arm onder mijn nek door, en niet schuin liggen.
Hij streelt me, maar ik lig niet goed. Hij ligt ook op mijn kussen, maar dat kan niet, dan zakt zijn kant teveel in waardoor ik er af rol en mijn nekspieren teveel moet aanspannen. Zijn arm drukt tegen mijn pijnlijke arm. Aan zijn kant zakt mijn heup teveel weg doordat hij daar ligt.
Toch brengen zijn handen me even in extase als ze mijn appeltjes heel aandachtig onderzoeken, net als toen, die vorige keer.
Maar ik lig zo ongemakkelijk met iemand naast me.
Ik voel zijn opgewondenheid.
Waarom reageer ik er niet op?
Zachtjes duw ik hem op zijn rug, en draai me op mijn zij om hem te strelen.
Maar al snel is mijn arm loodzwaar.
Op mijn knieën zittend ga ik verder. Eentonige bewegingen willen mijn handen niet meer maken. Maar ik geniet even van zijn heerlijke tengere lichaam.
Mijn bekken schreeuwt dat deze houding niet kan. Ik ga nog even door, het zien van hoe hij geniet doet me even mijn pijn vergeten.
Dan laat ik me achterover vallen.
“Wil je eigenlijk wel, Appeltje?” vraagt hij onzeker.
Ja, ik wil wel. Maar die allesoverheersende pijn in mijn bekken!
Mijn buitenkant reageert gewoon niet. In mijn hoofd voel ik een heftig verlangen.
Verlangen naar dat heerlijke gevoel van twee lichamen samen.
Langzaamaan begin ik te dromen van hoe dat ook weer was, dat gevoel diep in me.
Ik ga op hem liggen… Ik wil hem voelen. Ik wil dAt weer voelen.
Ik vraag me zelfs niet af of hij er aan toe is.
Sex is een puur egoïstische belevenis.
Het lukt eerst niet, “je bent te nauw”, beweert hij. En er ontstaat een akelige worsteling. Ik kan mijn been niet opzij draaien, nog geen twee centimeter, ik kan mijn been niet optrekken. Ik rol van hem af op mijn rug en trek hem mee. En dan voel ik hem centimetertje voor centimetertje naar binnenkomen.
Als vanzelf wil ik mijn been optrekken, maar krijg een pijnscheut in de lies.
Hij gaat langzaam door op mijn aandringen.
Ik voel niet genoeg. Dit is niet het ultieme gevoel. Het is bijna pijnlijk strak op deze manier vrijen. Ook voor hem.
De hele tijd is er de wisseling tussen wellust en onaangename pijn.
Ik ben bang dat ik straks helemaal niet meer kan lopen. Ik moet maar afwachtend stil liggen kijken naar het behang.
Maar ik wil ook wat meer voelen!
We draaien op onze zij maar dat ligt niet lekker. Dan half op mijn zij, met m’n rug naar hem toe, gaat ook niet omdat ik dan teveel rust op mijn linker heup.
Ondertussen verga ik van de pijn.
Hier lig ik dan, stil af te wachten tot ik weer uit bed kan.
Wat een contrast met eerder.
Er is niets aan als je passief moet liggen turen naar hoe het behang stotend is geplakt.
Mijn sex is nu ook gehandicapt!
Zoals hij gewend was stelt hij zijn orgasme uit, maar dit keer wil ik dat niet.
Ik kan zelf niets doen, mijn handen doen ook al een paar zoveel pijn dat ze veel handelingen niet meer kunnen verrichten.
Wat is sex nog op deze manier? Een oppervlakkige bevrediging?
Ik wil meer. Zoals ik altijd meer wilde.

Hij kreunt zachtjes, geen zweetdruppels zoals vroeger.
Hij laat zich zwaar op me zakken.
Ik krijg pijn in mijn nek, krijg het benauwd van dat drukkende gevoel van iemand als een zoutzak op me.
Ik wil hem wegduwen.
Hij staat op, loopt beschaamd naar de badkamer.
Ik zie zijn mooie lichaam en voel me machteloos.
Dit ben ik ook al kwijt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Gehandicapte sex

  1. assyke zegt:

    jammer dat de lichamelijke klachten
    het sexueel genot in de weg stond,

    ik hoop dat deze tengere jongeman de volgende
    keren (als die er waren) je gewoon maar streelde en streelde
    en streelde…raar genoeg weet het lichaam dan vanzelf wat een prettige houding
    is

    overigens heel herkenbaar van die arm onder de nek, wie dat ooit heeft gevonden?

  2. assyke zegt:

    de like is voor de verwoording,
    dat snap je wel:))

  3. ik voel met je mee

  4. Nanda zegt:

    Ik word er verdrietig van.
    En wat schrijf je openhartig over zoiets persoonlijks.
    Ik heb daar grote waardering voor.

  5. EJW zegt:

    Triest als het lichaam je gevoel niet meer kan volgen. ”Dit ben ik ook al kwijt.” schreef je in 2001.
    Hoop dat je daarna wegen hebt gevonden om weer op een prettige manier te kunnen genieten van intimiteit samen met iemand

  6. Appelvrouw zegt:

    @ Assyke,
    Heel hinderlijk.
    En dat is nog steeds zo, alleen niet zo extreem.
    Ik moet vooral niet actief meedoen, dat is het beste om daarna weer op te kunnen staan.
    En dan kom je vanzelf andere manieren tegen, hele andere uiteindelijk. Maar ik heb nooit meer dat intense gevoel gehad van voor die erge pijn in mijn heup.

    Ingrid,
    Hopelijk niet te sterk want dat zou betekenen dat je zelf ook beperkingen hebt.

    @ Nanda,
    Dankjewel voor je reactie.
    Dit verhaal schreef ik destijds in een groep met mensen met een handicap. En kreeg via mail twee heel bijzondere reacties. Een vrouw had ook dergelijke problemen, maar haar man kon er niet mee omgaan. Hij begreep en accepteerde het niet. Toen hij mijn verhaal had gelezen ging het veel beter met hun.
    Aanvankelijk dacht ik dat ik met zoveel intimiteit zou worden uitgejoeld maar het werd heel serieus opgepakt, en dan lees je hoeveel mensen worstelen om een goede manier te vinden om erotiek zo comfortabel mogelijk te beleven. Dergelijke beschrijvingen zijn gelukkig niet (alleen) om te klagen, maar het hielp mij wel toen het zo serieus genomen werd. Je gaat dan ook vanzelf anders denken en handelen.

    @ EJW,
    Er waren de voorgaande jaren al zoveel liefhebberijen afgevallen.
    Dit vond ik niet makkelijk. Liefhebberij kun je het niet noemen, voor mij was en is het ook een belangrijke behoefte, niet alleen om de lust, maar om het gevoel er te zijn en je weer lekker te voelen na die tijd.
    Gelukkig heb ik daarna wel geleerd er anders mee om te gaan, en andere manieren, zoals ik hierboven al beschreef.
    En heb ik met Vroems een heel goed, makkelijk en intens samenzijn gehad.

  7. olijfje zegt:

    Prachtig beschreven. Seks kan zo gruwelijk confronteren met grenzen en onvermogen, of die nu lichamelijk of anderszins zijn. Je wilt zo graag, maar het lukt niet en dan het pijnlijke onvermogen samen een brug te slaan.
    Je schrijft mooi over hoe je lijdzaam toekijkt hoe jullie elkaar kwijtraken. Ik heb me na sneue pogingen tot intimiteit wel eens afgevraagd of het verlangen samen te willen zijn en te willen genieten juist de communicatie in de weg kwam te zitten. Ik weet niet of het ook geldt bij fysieke beperkingen, maar soms gaat seks helemaal vanzelf, alsof de lichamen elkaars taal spreken.

  8. Appelvrouw zegt:

    Olijfje,
    Voor mij was het ook moeilijk omdat ik nog niet de grenzen goed kende, en het zo moeilijk kon accepteren dat er zoveel van mijn mogelijkheden wegvielen, in het algemeen. De pijn sloeg in die tijd genadeloos toe en gooide alles op zijn kop. Ik moest zoveel dingen opnieuw leren doen.
    Die man was een vrijer, en die raak je makkelijk kwijt als er niets iets diepers is. En ook omdat ik toen zelf in een conflict zat met mijn lijf en dan dus ook met je geestelijke gesteldheid.
    Nu heb ik totaal geen problemen meer met communicatie, ik noem het mijn gebruiksaanwijzing, en daar horen ook mijn nieuw verkregen voorkeuren bij die op een andere manier prikkelen.
    Ik zal het altijd van tevoren moeten aangeven, dat voorkomt een hoop gedoe maar is helaas ook iets minder spontaan, maar van spontaniteit krijg ik een “breuk” dus dat hoeft niet meer van mij.

    Het is waar, soms gaat sex helemaal vanzelf. Maar bij fysieke beperkingen is het wel anders. Omdat je het vanzelf wilt laten gaan en dan merkt: au. Met lichaamstaal kom je er bij mij niet, denk ik. Hoewel ik er nu niet meer tegenaan loop omdat ik onderhand weet wat ik vooral niet moet doen. En mijn nieuwe voorkeuren geven ook meer mogelijkheden tot communiceren.
    Eerst mijn gebruiksaanwijzing doornemen meneer.

  9. Mooi gezegd, Appeltje, mijn gebruiksaanwijzing. Soms wil je zoveel en wil je lichaam zo weinig. Een paar weken terug kwam er zomaar plotseling in mij naar boven, dat je je hele leven in je lichaam zit gevangen. Hoe ik daar ineens bij kwam, weet ik niet, maar zoiets moet het zijn.
    Wat heb je die gevoelens mooi beschreven. Fijn, dat je er nu goed mee om hebt leren gaan.

  10. reinejragolo zegt:

    Maar echte liefde hoeft niet onder een handicap te lijden.

  11. Appelvrouw zegt:

    @ Babbelegoegje,
    Wat een gedachte: je hele leven gevangen in je lichaam.
    Dat klinkt benauwend. Als je ouder wordt ervaar je dat misschien ook wel meer. Je kunt je geest niet meer volgen met een ouder lichaam. Dat heb ik tenminste. In gedachten kan ik nog van alles.

    @ Reine,
    nee, maar wel als je er net last van krijgt en ineens niet meer kunt en niet meer wat je nog wel kunt en hoe het verder gaat, en je niet weet hoe het verder met je leven gaat.
    Dan lijdt het er onder.
    Je wilt niet weten hoeveel mensen hun partner in de steek laten bij zulke veranderingen.
    En niet alleen dat de partner die er naast staat gaat weg, ook degeen die de handicap/beperking krijgt laat wel de partner in de steek. En ik kan me dat heel goed voorstellen, echt, het is een rottijd, het komt heel dichtbij jezelf. Ik denk wel dat ik zelf ook mijn liefde in de steek zou laten, omdat die bij een andere tijd hoort, en misschien wel steeds confronteert met je gebrek.

  12. Johan zegt:

    Ja, seks blijft ingewikkeld als je een lichamelijke handicap hebt. Ik weet er alles van en begrijp het helemaal. Toch, bij iedereen zijn de complicaties weer anders. Dat maakt het nog ingewikkelder.

  13. Appelvrouw zegt:

    Johan,
    sex is sowieso al complex, vind ik, tenzij je, jaar in jaar uit, genoegen neemt met het standaard ritueel. Dat vind ik ook wel weer bijzonder dat er mensen zijn die dat kunnen.
    Toch wel fijn dat er geen standaard recept is voor afwijkingen. Uiteindelijk vind ik, na een paar jaar zoeken, dat ik er niet slechter op geworden ben door de variatie.

  14. Apiedapie zegt:

    Prachtig recht voor zijn raap geschreven. De opwinding, verlangen, moedeloosheid en triestheid invoelbaar gemaakt, zonder teveel grote woorden nodig te hebben. Hulde.

  15. Appelvrouw zegt:

    Apie,
    dankje voor je reactie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s