Total bodyscan

Rond 2003

De assistent was een prachtige jonge man. Hij zorgde voor een beetje comfort voor zover dat mogelijk was. Hij was bijzonder attent en ik voelde me gevleid door zijn zorgzame aandacht. Ik wou hem graag aanraken, zoals hij mij ook vrijelijk kon aanraken.
Maar ik kreeg een Total body scan en het is helemaal niet gepast om dokter of assistent aan te raken.
Al snel lag ik heerlijk te schokken op de tafel, en fantaseerde van de mooie assistent in zijn open doktersjas en zijn prachtige naakte lichaam daaronder.
Het schokken werd wilder, eigenlijk was het meer schudden dan schokken.
De prachtige assistent zat ook ergens in de kamer, maar ik mocht me niet bewegen, ik had geen idee waar hij was. Maar even later kwam hij vertellen dat het nog 7 minuten duurde.
”Pieeeeeeeeeeeep…”, zei het apparaat.
Pieppp.
De 7 minuten waren nog niet om.
Het apparaat kon de tafel niet verder onder de scanner doorduwen. Vandaar dat ik zo door elkaar geschud werd want dat is helemaal niet de bedoeling van zo’n scan.
De bazin werd erbij gehaald. Zij vond dat de assistent het nog een keer moest proberen. Maar die zei dat dit toestel niet geschikt was voor total body scans. Wel voor bepaalde delen, maar niet meer om te schuiven. Toch vond zij dat hij het nog maar eens moest doen.
Ook de tweede keer hetzelfde verhaal: na een minuut of 10 werd ik weer wild door elkaar geschud. Probeerde me voor te stellen dat de assistent bij me lag. Maar het schokken was niet zo lekker in mijn rug daardoor kon ik me niet goed concentreren op zijn kunsten.
De assistent moet haast wel in zijn vuistje gelachen hebben om die domme bazin. Vrouwen zouden beter moeten luisteren naar mannen.
Hij hielp me overeind en van de tafel af. Ik genoot van zijn aanraking op mijn rug.
Ik moest een half uur wachten voor ik weer gescand kon worden in een andere kamer.
Dit keer was het een prachtig zustertje. Maar daar heb ik niets mee.
Twintig minuten onbeweeglijk blijven liggen is lang. Onbeweeglijk! Terwijl ik er al twee keer een kwartier op had zitten.
En toen kreeg ik jeuk aan mijn neus, moest me bedwingen niet te krabben. Even later kreeg ik jeuk op mijn been en kon er niet bij, en toen op mijn arm… Maar ik moest onbeweeglijk blijven liggen.
Ik had moeite met de slaap die me steeds wilde overvallen, maar slapend zou ik helemaal niet stil liggen!

Om half 4 kon ik eindelijk weg. Dat was een hele dag. Vanaf 10 uur was ik al in het ziekenhuis, omdat ik 3 uren had moeten wachten voor de injectie vloeistof was ingewerkt.
Ik was zo moe en slaperig, veel te veel pijn van het niet goed kunnen zitten op die wachtkamerstoelen, het geschud, en het onbeweeglijk liggen op een harde tafel.
Zoveel bedden in het ziekenhuis en ik mocht nergens op liggen.
Als ik me nou eens liet overrijden door een ziekenvervoerder…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Total bodyscan

  1. fulpsvalstar zegt:

    Je maakt er een leuk verhaaltje van maar het lijkt me allemaal verre van prettig.
    Sterkte!

  2. cornutus zegt:

    Appelvrouw, wat een geweldig verhaal. Ik heb zitten schudden van het lachen, hoewel ik begrijp dat dat niet helemaal gepast is. Ik hoop dat je al weer een beetje bijgekomen bent van alle commotie.

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Fulps,
    Je ondergaat. En fantaseert maar wat.
    Het is al een tijd geleden.

    @ Cornutus,
    Ja toch, dat moet ook, ik vind het zelf ook nu wel grappig. Toen niet echt.Het is een jaar of 10 geleden en ik ben inmiddels wel bijgekomen.

  4. reinejragolo zegt:

    Je ben duidelijk niet verlegen geworden van dit soort grote onderzoeken.

  5. joost tibosch sr zegt:

    Fijn, hé. als je lichaam ongecompliceerd gaat denken. Maar dan wel, en dat hoop ik voor je, als de rugklachten van toen in die herinnering geen al te grote rol meer spelen en nu onder controle zijn!

  6. Aad Verbaast zegt:

    Weety je wel zeker dat het een bodyscan was? Lijkt me eerder een pijn- en schudbank geweest te zijn.

  7. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    Verlegenheid had ik toen ik 13 was (of 14) en naakt voor een arts stond die me in een gipscorset wikkelde. En alle keren dat ik fysiotherapie kreeg vanaf mijn 16e/17e. En alle andere therapieën en onderzoeken die ik in mijn leven heb ondergaan zorgen er wel voor dat je die schaamte redelijk weet te verbergen.
    Bij die scan lag ik gewoon in mijn kleren, mocht alleen geen metalen voorwerpen hebben, dat zeggen ze van tevoren dus daar kun je rekening mee houden. Geen rits in je broek bijv.
    En hoe ouder je wordt, hoe minder het je uitmaakt. 10 jaar geleden was ik nog wel wat anders ingesteld dan nu, hormonen werkten toen nog op volle toeren, nu dat minder is is er ook een stuk schaamte weg.

    @ Joost,
    Ja dat is zeker fijn.
    Ik heb er veel voor gedaan om de klachten te verminderen. Je groeit er in, weet er mee om te gaan.
    Sommige dingen zijn wel heellastig, daar loop ik vooral op sociaal vlak tegenaan, heel simpel met zitten alleen al. Heup en rug kunnen niet veel, ik forceer me dan meestal en moet een dag of wat herstellen.
    Mijn mobiliteit is slecht, lopen kan ik nauwelijks 300 meter, dat is wel verbetert, een jaar of 3 geleden was het ca 50. Dus ik hoef niet te klagen, van 30 meter naar 300 meter… maakt ongedurig, dan wil je naar 500 meter! En wie weet loop ik op mijn 70e wel een hele kilometer! nog 17 jaar te gaan.

    @ Aad,
    Nee, zeker weet ik niets, maar het werd me wel voorgeschreven.
    Maar nu je het zegt, lijkt het wel op schudtherapie met ongedoseerde pijn.

  8. francois15 zegt:

    Zo te lezen is zo’n bodyscan is niet echt goed voor je hoofd Appelvrouw 😉

  9. Johan HvD zegt:

    Tja, Appelvrouwe, het is me wat. Enkele maanden terug mocht ik ook zoiets ondergaan. Geen schudtherapie maar de wat oudere nunkjes schoven mij eveneens in zo een rond apparaat, alwaar ik slechts enkele tikken zou horen, zo vertelde men. Met een koptelefoon op het heufd hoorde ik de tikken luid en duidelijk door alles heen. Op het laatst zelfs harde knallen. Een half uur lang, ook onbeweeglijk…
    “U hebt uzelf goed gehouden” vertelde een Nun na afloop. Ja, wat moet ik dan. Er uit kruipen en weg rennen? 😦

    Maar om nu door een ziekenvervoerder te worden overreden, neen, liever niet. Dat is mij al eens gebeurd, al was het dan geen ziekenvervoerder maar een onoplettende personenautobestuurder…

  10. Appelvrouw zegt:

    Johan,
    knallende tunnel, en dan nog beweren dat je het goed deed. Ik heb zelf altijd oordopjes bij me.
    Hebben ze je eerst heel bang gemaakt met die knallen om te zien of je wel geschikt was voor een eventuele behandeling?
    Maar onbeweeglijk blijven een half uur lang, dat is toch ouderwets, kunnen die machines het nog steeds niet vlugger?

    Bedankt voor de achtergrond info. Ik heb allang begrepen dat je iets vervelends had meegemaakt maar wachtte geduldig op een hint.
    Ik ben aangereden tijdens mijn eerste rijles nadat ik gezakt was (hiep hoi!, dat zakken bedoel ik want ik was er nog lang niet klaar voor), van achteren, nou ja, ik niet maar op de auto, een jaar uit de running geweest. Maar had er veel profijt van, zoals smartegeld en heel veel therapietjes, er gingen deuren voor me open. Dat is nu 11 jaar geleden, ik was er laat bij.
    Jij bent er minder goed vanaf gekomen zoals ik het begrijp.

  11. Johan HvD zegt:

    Appelvrouw, nee hoor, het valt wel mee. Ik denk zelfs dat ik er beter van af ben gekomen dan Appelvrouw. Al ben ik dan niet meer de oude van vroeger.
    Van al die therapiën moet ik niets hebben. Bij de eerste ben ik kwaad weggelopen, bij de tweede viel het mee. Eigenlijk zit ik nog steeds in het lopende proces. Het is nu dan ook nog maar net een dikke twee jaar geleden.
    Eigenlijk kan ik nog van alles, maar niet lang. Lopen gaat wel maar geen lange afstanden en fietsen gaat belabberd. Ben snel moe. Met alles eigenlijk. Maar ja, ik neem dan ook vaak rust anders loopt het mis.
    Daarbij willen mensen dat ik op bezoek kom, maar ik wil niet. Wanneer het te druk is dan loop ik over. Ik heb daar nooit zo goed tegen gekund, nu nog veel meer.
    Eigenlijk wil ik nog een heleboel, maar het lukt niet meer zo goed. Dat krijg je wanneer je een tijd uit de running bent. 😦

    Ook bedankt voor de toelichting. Ja, de ziekenvervoerder sprak mij zeer aan.

  12. Appelvrouw zegt:

    Johan, we gaan maar niet vergelijken wie er het beste vanaf gekomen is. Jij moet het jouwe dragen, ik het mijne. Ik ben ook heel erg moe en ben ook geneigd me uit het sociale leven terug te trekken omdat ik me erg forceer en altijd moet herstellen daarna. Maar toch heb ik nu, na het overlijden van Vroems, juist steeds meer behoefte aan leuke dingen met mensen te ondernemen. Bijkomen en herstellen doe ik dan wel de weken daarna thuis. Ik vind het heerlijk onder de mensen, tenminste de mensen die ik ken, lekker plezier maken.
    Ik ging eerder nooit naar feestjes, en met tegenzin naar grotere gezelschappen, twee mensen vond ik meer dan genoeg, en ik was daar dan een van.
    Zo kun je ook andersom veranderen blijkbaar.

  13. Apiedapie zegt:

    Lekker hoor! Ik ga er bijna naar verlangen. Complimenten met de grootste laatste zin!

  14. Pingback: Maandag mag ik in de heimachine | Appelvrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s