Bezoek aan de arts (knuffeltherapie)

Dit verhaal schreef ik rond 2003

Natuurlijk leverde het niets op.
Ik ben te open, te kwetsbaar en daarom zijn die knuffeltherapietjes goed voor me, meent ze. Knuffelen?
Brrrr.
Van knuffeltherapietjes zou ik beter met mijn pijn om kunnen gaan, meent ze.
Wat heb je nou aan knuffeltherapie of aan die vrouw die alleen haar hand op me legt.
Saai hoor. Dat kan mijn spastische buurman veel beter, of de overbuurman van 93.
Er vliegen hele lelijke woorden door mijn hoofd.
Ik noem dat het negeergedrag van de arts. Negeren van mijn echte pijn.
“Alternatieve therapietjes wil ik niet,” zei ik, “sowieso geen psychotherapieën, ik heb last van mijn heup.”
Maar ik heb pech. Mijn dossier staat bij haar in de computer, en bovenaan staat dat ik incest verleden heb. Dus dat is al het stempeltje, daardoor ben ik blijkbaar altijd kwetsbaar en krijg ik niet eens de kans om te groeien, want dan past het niet meer in haar dossier.
Je moet veranderen, maar zij geven je de kans niet. Dat zou natuurlijk ook teveel administratief werk geven.
Dan begon ze met pijnstillers, die verdraag ik niet. Volgens haar moet ik dan een lagere dosis. Maar een lagere dosis doet niets. Behalve in mijn maag.
Ik ben inmiddels al zoveel pijn gewend, tenminste: dat denk ik, hoe kan ik weten wat anderen aan pijn verdragen, pijn is onmeetbaar, dus misschien heb ik wel helemaal geen pijn.
Zonde van mijn tijd om naar de dokter te gaan. Waarom was ik ook alweer gegaan? Ik schaam me dat ik weer met een klein beetje hoop naar haar toe gegaan ben. Wat voor hoop?
Ik schaam me dat ik daar weer zit. Zij luistert niet, zij praat gewoon door, alsof ik niets te zeggen heb. Maar vandaag had ik geen zin om te luisteren, ik kapte al haar oplossingen af. Soms zelfs praatten we door elkaar. Ik betaal haar, al is het via het ziekenfonds, dus zij moet naar mij luisteren, ik niet naar haar.
Na aandringen heb ik een verwijzing naar de orthopeed.
Al heb ik er totaal geen vertrouwen in dat er iets gebeurt.
Toch staat er dan in ieder geval weer netjes in mijn dossier, “Mevrouw van de Boomstam werkt hard aan herstel.”
Je legt je leven in handen van de arts, en die gooit het achteloos omhoog, alsof het een propje papier is. Zo voelt het alsof je waardeloos bent.

Ik besef dat artsen niets kunnen doen, maar ik stoor me aan het gedrag dat zij wel weet hoe ik leven moet, dat ze niet luistert. En omdat ze niet luistert kent ze me niet. Ze heeft een plaatje in haar hoofd waarop staat hoe ik moet zijn met zo’n verleden. En dat kan ze niet veranderen. Zij wil dat ik geslotener word, meer bij mezelf blijf, niet zoveel indrukken opneem. Als je je een knopje omdraait.
Maar als ik verander zal zij dat niet zien, want zij heeft last van een frozen picture.
Het is mijn eigen schuld, hoe kwam ik er toch bij om te gaan? Ik kom immers alleen met klachten bij haar, nooit met een leuke mededeling.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

15 reacties op Bezoek aan de arts (knuffeltherapie)

  1. EJW zegt:

    Zij beoordeeld vanuit haar wetenschap zonder zich werkelijk in jou in te leven. Zoiets voel je meteen. Inlevingsvermogen is iets dat vanuit iemand zelf komt en niet geleerd kan worden. Je ziet het ook wel eens in zorginstellingen. Dan worden bejaarden toegesproken als randdebielen terwijl ze nog redelijk goed bij hun verstand zijn. Geen gezeur we moeten verder

  2. Selma zegt:

    Goed zo.
    En een andere arts nemen.
    Knuffeltherapie, inderdaad brrrrr, driewerf brrrrrrr.
    A. je door een vreemde moeten laten knuffelen, die het voor zijn/haar beroep doet.
    Het doet niet alleen aan de Wallen denken, maar dat een betaald mens een uurtje intiem aan je lichaam zit, omdat een dokter dat voorschrijft, gadver.
    B. die klok! Ik ben wel eens in (een ander soort) therapie geweest. En net als ik dacht: nu begint het ergens over te gaan, keek de therapeut op de klok en zei: nou, tot volgende week. Daarom ben ik gestopt, want dat was erger dan de hele kwaal. Dat je een uurtje van iemands tijd mag kopen. Terwijl je gewoon gratis liefde en begrip nodig hebt. Maar dat heeft zo’n winkel niet.

  3. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    Een arts heeft niet zoveel tijd om je te leren kennen, dat begrijp ik wel, maar door aan hun beeld vast te blijven houden komen sommige patiënten niet verder. Als je niet oppast ga je zelf ook nog je verleden gebruiken, want artsen doen dat ook makkelijk, en blijf je jezelf liever slachtoffer voelen.
    Over zorginstellingen:
    Gisteravond op BBC1 een uitzending over een verzorgingstehuis in Engeland. Een mevrouw werd zo verschrikkelijk als “ding” behandelt, en vaak niet eens toegesproken. Erger was het dat ze door een man erg geslagen werd, zelfs hard op haar oor.

    @ Selma,
    Ik schreef destijds ook over die knuffeltherapie.
    Met meerdere vrouwen met eenzelfde ervaring, in een oefenkamer, op de grond op oefenmatjes.
    Getsie, lekker knus tegen elkaar aan. Knuffelen moet je leren.
    Nou daar had ik nooit last van, als kind knuffelde ik met de dieren. En vind ik het fout om als lotgenoten elkaar te knuffelen, alsof je met elkaar in een put gaat zitten en zielig vind. Hoe kun je je aan elkaar optrekken als je allemaal verlangt naar een knuffel? Je eigen accu is leeg.
    Dat is ook wat ik tegen therapie heb, je wordt teveel gedrukt op hoe erg het wel voor je was/is.
    En inderdaad: die klok. Een uurtje is het allang niet meer, 50 minuten, als je geluk hebt, volgens mij was het zo rond 2005 nog maar een half uur.
    Dat je gestopt bent met therapie, net als ik, is volgens mij juist goed, dan heeft de therapie toch gewerkt, je ging zelf wegen vinden.

  4. Selma zegt:

    Wegen…? Ik werd gewoon verliefd, en dat was heel erg wederzijds.
    Absoluut dé therapie om geen therapie meer nodig te hebben 😉

    Lotgenotenavondjes, brrrrrr

  5. Appelvrouw zegt:

    Ah, verliefd. Dat ze dat niet meteen vooraf vertellen he. Wordt nou maar verliefd, net zoiets als: neem een vriend, en ga werken.
    Zelf heb ik verliefdheid niet als helend ervaren, wel wat er daarna kwam, de rust en innigheid.

    Ik werd ook eens doorgestuurd naar lotgenoten. Gezellig in een kringgesprek op de grond.
    En dat kon ik met mijn zere lichaam niet, dus zat ik als enige op een stoel, ook niet leuk.
    Maar dan de voorstel gesprekjes: hoe heet je en wat heb jij meegemaakt, in het kort.
    Na de 8e vrouw dacht ik: kon ik hier maar wegrennen. Ik had niets meegemaakt vergeleken bij hun. En ik was niet eens sexueel gefrustreerd en ook al geen lesbisch geworden.
    Na de 2e samenkomst heb ik besloten niet meer te gaan, veel te veel met elkaar wegzakken.
    Maar ik kan me wel voorstellen dat het voor sommige mensen wel fijn is om zo lekker weg te zakken en erkenning te krijgen. Ik had natuurlijk wel zelf mijn vader verraden en die was er voor veroordeeld, dan zoek je geen erkenning zoals veel vrouwen die nooit iets hebben (durven) ondernemen of bij wie het niet zo positief uitpakte.

  6. joost tibosch sr zegt:

    Denk nou gewoon eens aan die heup, als dat nog nodig is, en wat daar aan te doen zou zijn….Knuffel met degene(en) met wie je knuffelen wil en kan en ..laat je Pa stikken! Waar ‘moei’ ik me eigenlijk ‘tegenan’!?

  7. Appelvrouw zegt:

    Joost, Ja dat bedoel ik, bemoei me eens met mijn heup!
    Maar ’t is psychisch dus heb ik geen andere keuze dan te knuffelen met al diegenen die dat ook willen. Pf. Misschien is mijn pa al gestikt. Niemand bemoeit zich ergens tegenaan, raar he, je bemoeit je ermee, omdat ik iets in het openbaar plaats en daarmee ruimte geef aan andere om te zeggen wat ze willen. Vermoei je er dus maar mee.

  8. olijfje zegt:

    Knuffeltherapie? Daar zou je toch knokneigingen van krijgen? Lekker met z’n allen op de vuist a la Asterix&Obelix lucht vast op. Ik zou nog wel eens iemand met een vis willen slaan, een knuffelmiep lijkt me daar heel geschikt voor.

    Jammer dat de arts niets voor je heup wist te bedenken. Pijn is ellendig. Fysiotherapie, wisselbaden, acupunctuur, medicatie…. men heeft wel steeds meer kennis van pijn. Ik hoop voor je dat je binnenkort iets vindt dat jou helpt. Te beginnen met iemand die naar jou luistert. Dat is verdikke wel het eerste. Jij kent jouw lijf toch het best?

  9. Appelvrouw zegt:

    Olijfje!
    Wij moeten maar eens afspreken, mag je mij met die vis slaan, als ie tenminste nog heel is en rauw, , en geen gerookte of gefileerde vis, Maar niet in mijn gezicht slaan, want dan ben ik sterker dan die vis! Dan leg ik je zo over mijn zere heup.
    Of wat, we houden een bloggersmeeting met als thema: de vis wordt niet zo koud geslagen is hij gevangen wordt. Kunnen er eerst misschien een paar mensen gaan vissen, om in de stemming te komen.
    Nou?
    (Wees maar niet bang; Bloggers zijn saai, die doen zoiets nooit)

    Het verhaal is rond 2003 geschreven, toen vond dit plaats. Inmiddels is er heel wat verandert.
    En fysiotherapie is niet voor mijn klachten geschikt. Ik kom er nog wel op terug.

  10. reinejragolo zegt:

    Voor knuffeltherapie hoef je toch niet naar een dokter of eem psycholoog!
    Tussen de koeien kun je ook knuffelen.

  11. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    dat is ook zo maar dat weten dokters niet.
    En nu heb ik niet meer genoeg aan een koe hoor.

  12. Zo’n therapie zou bij mij averechts werken Appelvrouw. Ik heb een laag knuffelgehalte maar ik werk eraan. Tegenwoordig kus ik zelfs m’n zussen als ze jarig zijn ………… Getverrrrr

    Ik lees dat er inmiddels veel verandert is, hopelijk ten goede natuurlijk

  13. Appelvrouw zegt:

    Henk, jakkes! Zoenen. Van die beleefdheids dingen in de lucht, en waarbij je heel onhandig elkaars wang raakt, en vrouwen met make up… grrrr, moet je je meteen wassen om die vette dagcreme weg te werken. Een knuffel vind ik wel lekker, omhelzen, elkaar aanraken, ja hoor, heerlijk. Maar niet met een of ander probleem geval. gewoon met mijn vrienden, en ik wil best een middagje in bed doorbrengen met een knuffelvriend van me die ik zelf heb uitgekozen (en hij er ook nog mee akkoord gaat).
    Het is echt helemaal goed gekomen met me, dankje, ik mankeer niets.

  14. Selma zegt:

    Drie keer zoenen is helemaal een gruwel.
    Ik strijd er al jaren tegen.
    Kom ik op een feestje, dan hoor ik ze al zeggen:
    “Oh daar is Selma, die geeft er maar 1 hoor”.
    De meeste mensen geef ik niet eens 1 zoen, en ook geen hand.
    Die krijgen een vriendelijke buiging.
    Alleen lieve lekkere vriend(inn)en krijgen zoenen, en kinderen (veel).
    En zo hoort het.

    Zussen kussen? Heeft Henk geen vrouw?

  15. Appelvrouw zegt:

    Selma,
    Ik kus ook nooit, zelfs mijn kleinkinderen niet, maar sommige mensen mij wel en dat moeten ze dan zelf maar weten. Ja dat het er ineens 3 moesten worden is vreselijk!
    Helemaal mee eens, die ene was nog daaraan toe.

    Henk heeft wel een hond, maar ik weet niet of die beestjes van hem kusbaar zijn.
    Er zijn genoeg mensen die zich op de mond laten likken door zo’n beest, want zoenen kan ie niet echt, maar …
    Wie zoent er trouwens zijn vrouw? dat doe je toch per definitie niet.
    Ik heb in ieder geval liever een aai of omhelzing.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s