Saai verslagje: Donkerbroek

In dit korte saaie verslagje heb ik zoveel mogelijk persoonlijke omstandigheden weggelaten.
Wil je de integrale versie die een paar bladzijden meer persoonlijke familieomstandigheden bevat lees dan de integrale versie in plaats van dit hieronder.
De integrale versie heeft een foto van mijn zussen en mij.

Vader kocht een boerderij in Donkerbroek. Hij zag een nieuwe kans na de brand van het houten huis. Hij wilde niet langer eieren rapen voor een ander.
In een verhuisbusje hadden we van alles wat we van familie hadden gekregen, van bedden tot potten en pannen.
Het was een eng huis met een draai in de trap, kruipend ging ik er de eerste keer op en weer af, veel te bang om te vallen.
Maar de stal vond ik prachtig, zo groot, zoveel ruimte! Dat bijzondere gevoel kan ik nu zo weer oproepen.

We hadden niets meer van weleer, al onze spullen waren verbrand, ook onze step. Maar het steppen zou ook nooit meer zo geweest zijn als aan de zevenbergjesweg in Voorthuizen die afliep naar beneden, waar buurvrouw Oma woonde.
Niet dat ik me daar iets van herinner, alleen een vaag beeld, wat ik waarschijnlijk zelf heb gecreëerd over wat er aan tafel over verteld werd, van een berg en heel groot met bomen overal.

In Donkerbroek was alles plat. We woonden een eind van de straat af en rondom was alleen maar weiland, en boerderijen.
Schuin voor ons huis, dicht aan de straat, stond een vakantiehuis waar regelmatig andere mensen in verbleven. Maar heel vaak was er niemand.
We mochten er niet komen, alleen onze ouders stuurden ons er heen om appels te stelen
zodat we in de herfst iets anders te eten kregen dan stamppot knollen die we een hele natte zaterdag hadden moeten plukken tot je niet meer rechtovereind kwam van de pijn in je rug. Maar dat was pas 5 jaar na de verhuizing.
Bij het vakantiehuisje gluurde ik dan vaak door het raam naar binnen.
Daar zag je een bedstee en ik vond het fascinerend, zo’n bedstee leek me het fijnst om je in te verstoppen. Helemaal je eigen plek waar niemand bij kon. Als ik bang was vluchtte ik in gedachten wel eens naar die bedstee. Vaak verlangde ik er naar binnen te sluipen, een kapot raampje of vergeten afgesloten deur misschien. En dan zou ik de gordijnen dichtdoen zodat mijn moeder me nooit meer kon zien. Ik kon best voor mezelf zorgen.
Maar er was nooit een mogelijkheid om het huisje in te komen, alles was altijd goed gesloten.

Ver achter onze boerderij had een beroemde zangeres een huisje, volgens mij was het Marie-Cecile Moerdijk, maar zeker weet ik het niet. Soms zagen we van verre een mooie vrouw en ik kon haar horen zingen, niet in het echt, maar ik verbeelde me dat ze zo mooi was met een mooie stem, anders was je toch geen zangeres.
Het verhaal ging dat Wim Sonneveld aan een van de zandwegen een huisje had (aan het verlengde van de Schansmeerweg), die zag je daar nooit.
Soms, als ik met paard en wagen en emmers vol water naar de weilanden moest om de kalveren water te geven dan stopte ik wel eens bij zo’n huisje.
Echt griezelig was het huisje wat onbewoonbaar verklaard was, daar stonden er drie van in onze buurt. Daar mocht je niet in want het kon zo instorten.
Ik vond het reuze spannend rondom die huisjes te sluipen en naar binnen gluren, en dan die angst betrapt te worden, al zou ik niet weten door wie, er kwam daar toch nooit iemand.
Járen later stonden ze er nog. En twee van die huisjes werden gekraakt door mensen uit de grote stad.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Saai verslagje: Donkerbroek

  1. Aad Verbaast zegt:

    Ik rij er regelmatig langs. Zie dan een stoplicht, een weiland wat niet onder water is gezet door de plaatselijke ijsclub, en een restaurant langs de kant van de weg. Oh ja en nog een halve molen half in het zicht en een friettent aan de kant van de weg. Om weer gewoon door te rijden als het licht op groen springt.
    Marie Cecile Moerdijk is nu stadsdichter in Lommel.
    http://nos.nl/op3/artikel/351870-rouwen-in-beeld-en-gedicht-na-busongeluk.html
    Klein wereldje.

  2. IK ben dol op saaie verslagen. Alles gelezen zodoende.

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Aad,
    Dat is het meeste bekende plekje in Donkerbroek.
    Ik woonde er een paar kilometer vandaan richting Haule.

    Ik zag inderdaad van de week Cecile op tv. Net zo mooi als ik me haar heb voorgesteld.
    Al was het op tv om een droeve gebeurtenis.

    @ Kitty,
    Alles, op de integrale versie? het vieze spelletje met mijn broertje en mijn onhandelbare gedrag en dansen op de eettafel?
    Ja dan begrijp ik dat je er dol op bent 🙂

  4. maaszicht zegt:

    Ha Appel, wat een verhaal, wat een leven, daar zit een boek in!

  5. Nee, dat had ik pas gelezen na de reactie hier :PP

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s