Op de bijbel na

(in 2008 al op mijn blog geplaatst)

“Brand” gilde zus achter me op de flisotrap.
Door het open luik zagen we een grote donkergrijze damp.

We woonden in Voorthuizen aan de zevenbergjes weg, in een door mijn vader gebouwd houten huis, dat mocht niet van de gemeente en daar was heisa over. Juist op dat moment stond ons huis in brand. Ik heb daar wel een idee over, mijn vader kennende, maar bewijzen heb ik niet.

“Brand”, bleef mijn zus krijsen en onze moeder sleurde me van de trap en duwde ons naar buiten.
Daar bleef ik gebiologeerd naar de brand kijken.
Toen de vlammen uit het dak sloegen werd ik bang en rende achter een boom.
Ik dacht aan mijn broertje. Ze zouden hem toch niet binnen in de box hebben gelaten?

Verlamd stond ik te kijken, kon geen woord uitbrengen, bleef vanachter die boom toekijken naar hoe alles werd verwoest.
Ik zag voor me hoe broertje ook verwoest werd door die vreselijke vlammen.
En ik hoorde zelfs zijn krijsend stemmetje die om mij riep: “Appeje, Appeje”, want hij kon mijn naam nog niet goed uitspreken.

Onze moeder kwam het huis uitgerend met de bijbel in haar hand.
Waarom niet met broertje?
Boos rende ik naar haar toe en sloeg tegen haar benen, “waar is broertje!”
Ze duwde me weg maar ik bleef en sloeg haar weer.

Iemand trok aan mijn kraag.
Onze oude buurvrouw,
met broertje op haar arm.
Ze pakte me bij de hand en verzamelde ook mijn zussen.
In een stoet liepen we naar haar huis.
Ik kreeg broertje op schoot.
Hij huilde en kroop tegen me aan, zijn kleine armpjes om mijn nek,
die ik nog voel.
Ik likte de tranen van zijn wangen. En keek maar naar hem alsof hij een wonder was.
Natuurlijk was hij ook een wonder, mijn lieve kleine mollige broertje.

Van ons huis en al onze bezittingen, op de bijbel na, is alleen as overgebleven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

18 reacties op Op de bijbel na

  1. knutselsmurf zegt:

    Ik heb hem toen ook al gelezen, Appeltje.
    Het is trouwens vlizotrap : http://nl.wikipedia.org/wiki/Vlizotrap
    Je ouders wisten wel goed wat belangrijk was 🙂

  2. selmasalo zegt:

    Oh oh oh Fliso… VLIering en ZOldertrap, voor de kleinbehuisden uit de jaren ’50.
    De walgelijk benauwde rottrappen, ik geef ze effe een trap na.

    Maar GodverDomme, is dat echt zo gebeurd Appelvrouw?
    Godsklere Nondeju JezosKoristos !

  3. cornutus zegt:

    Nu begrijp ik je eerdere reactie, dat je beter bidt dan tweet. 🙂

  4. Appelvrouw zegt:

    @ Knutselsmurf,
    Je hebt gelijk, het moet met een V.
    Mijn vader was er niet bij, die was eieren rapen, dat was zijn werk.
    Iedereen bij ons had andere belangen. Mijn moeder was niet bepaald de slimste, ik denk dat ze uit wanhoop die bijbel redde, geloof niet uit religieuze gevoelens.
    Mijn vader vond geld het belangrijkste, mijn ene zus de kleren, en ik mijn broertje.
    (tenminste, dat wil ik, het is nu wel al zo’n 48 jaar geleden en soms wel zo makkelijk om jezelf op een bepaalde manier te zien)

    @ Selma,
    Het was ook maar een klein huisje, door mijn vader zelf gebouwd, met een verdieping, een ruimte waar we met zijn viertjes sliepen, en een afscheiding waar mijn ouders’ bed stond. DAt heb ik nog vaag in beeld. Maar ik weet wel dat je bij minder indrukwekkende zaken beelden kunt maken die niet op de waarheid lijken. Echte zaken die sterke impact hebben zul je niet zo gauw veranderen in grote (belangrijke) lijnen.

    Het is nagenoeg zo gebeurd, ik kan natuurlijk wel zo hier, na 48 jaar, zo het een en ander een beetje naar het vrije woord vertaald hebben want ik heb alleen grote lijnen in mijn hoofd, en dat we met zijn allen met die oude buurvrouw meegingen weet ik van mijn zus, die buurvrouw was als een lieve oma voor ons.
    Mijn moeder deed nooit iets, die stond er altijd maar stom bij zonder te handelen of zorg om ons. Gelukkig was er dus een mevrouw, onze buurvrouw-oma.
    Mijn vader was weer wel iemand die onmiddelijk handelde, als hij er was. Maar dat zal bij deze brand wel niet de bedoeling geweest zijn.
    Ze zeggen dat wij als kinderen boven speelden met lucifers.
    Maar dat kan ik niet geloven, wij mochten niets, hoe konden we dan met lucifers spelen, en zeker omdat we met zijn drieën of vieren boven geweest zijn. Wie had dan die lucifers meegenomen. En sinds wanneer vormden wij een pact? Misschien was alles voor de brand wel anders tussen ons, dat weet ik niet. En daar krijg ik ook nooit antwoorden op want ik ga met niemand van de familie om, en deed ik het wel, dan hebben we toch een ander beeld van alles, ik zeg wel eens dat we biologisch dezelfde ouders hebben maar in praktijk door verschillende vader en moeder zijn opgevoed. Maar dat kan ook niet anders, ik kom immers uit de boerenkool en dan heb je een andere kijk op je ouders.

    @ Cornutus,
    🙂
    Vanaf mijn 1e klas lagere school, die ik eerst een poosje op de Christelijke school doorbracht, en naar de zondagschool moest, was het ineens afgelopen. Heel erg goed kan ik niet bidden want dat mocht toen niet meer, een ware verlichting kan ik je vertellen.

  5. selmasalo zegt:

    Zo, ben er helemaal stil van, wat een gruwelijke jeugdherinnering.
    Dat hoort toch tot de allerallerergste dingen die een kind, een mens kan overkomen, dat Huis afbrandt.
    Gelukkig was broertje er nog.
    Is broertje er trouwens nog?
    Of hoort hij bij de afgescheidenen?
    (Ik begrijp wel zo’n beetje alles van familie-on-verbanden hoor.)
    Wat je schrijft over ‘biologisch dezelfde ouders hebben maar in praktijk door verschillende vader en moeder zijn opgevoed’, is iets wat heel veel mensen uit grote gezinnen herkennen.
    Het is alleen al wonderlijk hoe die tombola van DNA het ene kind zo volledig anders innerlijk en uiterlijk kleedt als zijn broer of zus met exact dezelfde genen. Maar dat die genengegevens, plus de plaats die iemand in een gezin heeft, ook zo’n volstrekt ander ouderbeeld kunnen genereren…
    eerlijk gezegd: daar ben ik in een jongere een periode echt gek van geweest. Dat broers en zusters de lof konden zingen over ouders die volgens de wet ernstig aan kindermishandeling hadden gedaan.
    Maar gelukkig is dat heel lang geleden. Gelukkig begrijp ik nu volkomen hoe dat kan. Alleen niet hoe dat voor anderen in het vervolg op te lossen: want het menselijke mechaniek van ellende produceren gaat overal maar door en door…

  6. rikus zegt:

    Wat een emotionele story

  7. rikus zegt:

    Naar de kapper geweest? Ken je bijna niet terug!

  8. Appelvrouw zegt:

    @ Rikus,
    Ik ben weer terug in mijn pubertijd, vandaar dat kapsel.
    Het was niet eens mijn bedoeling een emotioneel stukje te plaatsen, soms vergeet ik hoe dat voelde. Maar het was toen niet eens zo’n emotionele gebeurtenis vergeleken bij zoveel andere dingen daarna

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Selma,
    Voor veel kinderen zal dit het ergste zijn wat ze overkomt.
    Maar zo kijk ik niet terug op mijn leven.
    Er waren gebeurtenissen die héél veel erger waren, die iets kapot maakten.
    De brand gaf nieuwe mogelijkheden. We gingen er qua wonen goed op vooruit.
    Maar ik ben wel altijd bang voor brand. Om die reden rook ik niet 🙂
    en kaarsen maak ik altijd uit, in mijn huis zullen die nooit branden.
    Mijn broer(tje) heb ik een paar jaar geleden ontmoet. we hadden elkaar toen ruim 30 jaar niet gezien.
    Het was heel eventjes heel mooi. Misschien 3 maanden, daarna was de roes al over
    Maar we bleven nog even met elkaar omgaan, je weet immers nooit hoe het weer kan veranderen, stabieler kon worden. Maar het werd alleen maar erger.
    En toen schreef ik dit:
    http://appelvrouw.blogspot.com/2010/10/ik-heb-er-zon-spijt-van.html

    Ook ik denk dat je opvoeding minder van belang is voor hoe je in het leven staat dan wat je daarna voor mogelijkheden krijgt en neemt. Wie kom je tegen.
    Ik ben zelf gedwongen andere mensen te ontmoeten doordat ik uit huis gehaald ben en gelukkig niet meer terug hoefde en zo kwam ik in diverse kindertehuizen en daar ben ik blij om, ik werd keihard geconfronteerd met andere mensen.
    Als kind al had ik het niet zo op met mensen die kwijlerig lief deden. Ik wantrouwde ze. Iemand die harder deed vond ik eerlijker. Mijn zussen en broer vinden mijn moeder zielig, ze moest ontzien worden. En ik vond dat ze een slap schepsel was die heel egoistisch was, onder het mom van: ik kan er niets aan doen. En zich altijd verschool achter onschuld. Ik doorzag vanaf mijn 13e de streken van mijnvader. Steeds meer doorzag ik hem, en maakte dan mijn plan hem te slim af te zijn. Dat lukte niet, dus dacht ik op een gegeven moment: hij dood, of ik. En dat was niet zomaar een loze gedachten, heb wel in de schuur gestaan met landbouwgif. Maar besloot dat hij dood moest, niet ik.
    Maar hoe dien je je vader gif toe?
    Dat is niet zo eenvoudig, dus werd het toch nog bijna mijn dood door zijn handen.
    Nou ja, maar hoe dan ook, ik heb toch mezelf bevrijdt, want ik kwam in opstand, en het maakt dan niet meer uit als je werkelijk dood zou gaan. Beter sterven dan je langer te laten ge en mis bruiken.

  10. rikus zegt:

    @Appelvrouw 2012/03/16 om 21:24
    Ik heb dat soms ook dat gebeurtenissen uit mijn jeugd soms ineens haarscherp verschijnen.

  11. Mijn ouders hebben hun huis ook ooit zien afbranden (lang voordat ik geboren was) waarbij een zusje van mij is omgekomen in de vlammen. Mijn oudste zus heeft het meegemaakt. Inmiddels 68 jaar en beleeft het soms nog als de dag van gisteren.

  12. selmasalo zegt:

    Henk, wat vreselijk,
    de sporen die een uurtje vlammen door een nageslacht trekt!

  13. Appelvrouw zegt:

    @ Rikus,
    Het leven is opslaan, beleven en herbeleven.
    Dit verhaal plaatste ik alvast als voorstukje voor het vervolg naar de boerderij.
    Zijn die herinneringen van jou leuk?

    @ Henk,
    Dat is echt horror.
    Zoiets gaat nooit meer uit je “systeem”.

  14. HDJ Vidajo zegt:

    Als je negen kinderen hebt en maar een bijbel is de keus (in kinderogen) eenvoudig.

  15. reinejragolo zegt:

    Appelvrouw, je herleeft je jeugd dus thans weer.
    Ik heb een fijne jeugd gehad ook al gingen er wel een dingen goed mis.
    Mijn tevredenheid betreft vooral mijn ouders, die hun best deden om er iets goeds van te maken.

  16. Appelvrouw zegt:

    @ HDJ,
    Op zich kan ik me er wel iets bij voorstellen dat je in paniek maar wat meegrist. Misschien was het het meest pakbare.
    En het was hun trouwbijbel, het huwelijk was een moetje en verre van liefdevol.

  17. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    Dat valt wel mee hoor, ik herleef dat niet zo op dit moment.
    Ben nog veel te veel bezig met Vroems en dat vervult me met verdriet, maar ook met warmte, en dat vind ik belangrijk.
    Ellende van vroeger daar kan ik moeilijk warmte in vinden, maar wel mooie momenten met mezelf en op de stallen. En die zijn me toch dierbaar, ik voel die dingen en zie ze gewoon in flitsen voor me, niet vervelend.

    Sinds ik mijn broer ontmoet heb, het contact weer verbroken, en kort daarna Vroems ziek werd, heb ik veel op een rijtje gezet, niet doelbewust maar het hoofd maalt in zijn eigen tijd en met eigen wieken. Contact met mijn broer was heel goed voor de rest wat me nog dwars zat. Hoewel je van contact niet echt kon spreken, we ontmoetten elkaar een jaar of twee, ik logeerde ook bij hem, maar contact heb ik nooit gevoeld.
    Hij kon er niet bij, hield zich vast aan de schijnveiligheid bij zijn moeder en zussen.
    En daar pas ik niet tussen.

    Er is me veel duidelijk geworden, het boerenkool kind ben ik echt en dat doet me wel goed. Hierdoor ik het verder van me af kwam te staan. Maar wellicht was het ook de moeilijke tijd met Vroems die al mijn aandacht vroeg en wat ik veel belangrijker en waardevoller vond en nog steeds vind.
    Ik ga er vanuit dat mijn kindertijd nu blijft liggen waar het hoort.
    Op de site van Woelmuis staat nog de hele boerderij geschiedenis, geschreven vanuit een andere situatie omdat ik destijds niet echt mezelf wilde zijn, en ook aan de privacy van de anderen uit het gezin dacht. Maar nu kan me dat niets meer schelen.
    Ik hoef niet meer als Appeltje het pleegkind te schrijven of aan de privacy van mijn familie te denken.
    Ik heb veel fases doorgemaakt, en schrijven daarover heeft me heel goed gedaan. Van iets lelijks iets moois maken, zo ervoer ik het. Deed ik de pc uit dan was ik weer mezelf. schrijvend was ik het meisje die alles doormaakte en door dat in een andere setting te schrijven kon ik mezelf ook beter troosten, want ik was het niet zelf.
    Belangrijker nog waren de reacties van lezers. Ik heb er grote bewondering voor dat mensen op zoiets moeilijks inhoudelijk weten te reageren. Mij zou dat niet lukken.
    Ook de negatieve reacties waren niet negatief voor mijn ontwikkeling. Maar dat komt ook wel omdat ik platte schoenen draag.
    Maar als ze dat gedaan hadden in het jaar 2011, toen Vroems is overleden, dan had ik het niet aangekund, dan was ik verschrikkelijk onzeker geworden en waarschijnlijk in mijn schulp gekropen. Rouwen leer ja in praktijk, en als je daar alleen voor staat (in ieder geval niet met andere naasten van de overledene) heb je geen idee of dat raar is wat je doormaakt. En alsmaar wil je er over praten en denk wel eens: daar begin ik weer!
    Bij rouwen is er niet de kijk op iets beters. Zoals vroeger toen ik uit huis gehaald ben. toen was er ondanks dat het moeilijk was, wel de toekomst, uitzicht op betere kansen en mooiere tijden. Dat heb ik mezelf altijd voorgehouden als ik mishandelt werd: later doe ik waar ik zin in heb. En ik fantaseerde altijd mooie dingen.
    Maar als je dat mooie meemaakt, en dat sterft, dan is het moeilijker, zo niet onmogelijk, om naar een mooiere tijd uit te kijken, want ik denk nog steeds dat die niet meer komt. De laatste jaren met Vroems waren al zwaar, nog voor hij de diagnose kanker kreeg. Hij sleepte zich al zo door de dagen en je voelt je dan zo machteloos, zet dan zoveel mogelijk van jezelf opzij om het hem niet moeilijk te maken. Het laatste jaar van zijn leven is een gek jaar geweest, alsmaar heen en wweer geslingerd tussen hoop en vrees, tussen liefde en onmacht, huilen en lachen.

    Het verschil tussen mijn jeugd en deze moeilijke tijd is de toekomst. Beide zijn wel de ingrijpendste periodes in mijn leven (geweest), met tussenin de terugval van mijn lichamelijke mogelijkheden waardoor ik in een depressie viel. toen was er ook geen uitzicht.
    Maar het kwam toch goed in mijn hoofd, ik heb me leren aanpassen bij mijn beperkingen en mogelijkheden. Dat heeft me wel jaren gekost. Maar je moet toch wat te doen hebben in het leven.

  18. ejwblog zegt:

    Wat een verhaal, Appelvrouw!
    Ga als ik later terugkom van weggeweest de reacties lezen.
    Ze zijn de moeite waard.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s