Het Hormonenfeestje

4 augustus 2009

Hij reageerde als enige serieus op mijn uitnodiging voor een feestje.
“Een hormonenfeestje wil ik graag”, zei hij, “met slagroom en Gronings grachtenwater.”
Hij wist zeker dat ik mooi ben. Hij wist zeker dat ons hormonenfeestje het beste was wat we in jaren hadden meegemaakt (met een vreemde).
Mijn hormonenfeestjes zijn al jaren niet meer wat ze voorheen waren, maar ik liet me graag verleiden door mooie woorden, al ben ik veel te nuchter voor mooie praatjes.
Hij verzocht me een blauwe Afghaanse burka aan te trekken zodat de verrassing extra groot zou zijn.

“Blauw staat je goed“, zei hij, “beeldig.”
Zijn stem was verleidelijk maar ik week een aanraking.
Door het kleine geruite venstertje in de stof kon ik hem goed bekijken zonder dat hij kon zien wat dat met me deed.
Van de zelfgebakken appelcake en het grachtenwater kon ik niet nemen maar ik had ook geen trek in eten in drinken.
Ik dacht aan hoe het straks zou zijn, als hij een tipje burka op zou lichten.

Dat was een foute gedachte, helemaal fout!
Ik schrok, ik ging nadenken.
Mijn ondergoed, mijn figuur, mijn gezicht, mijn haren… mijn voeten, mijn borsten, mijn… alles.
Ik ben niet die mooie vrouw, ik ben niet iemand die zich graag laat zien.
De burka past zo goed bij me, laat me hem aanhouden. Ik wou het al smeken.
Hij wou wellicht een ranke vrouw met lange benen, en mooie strakke borsten in cup b.
Nee, ik was niets voor hem, hij verlangde een vrouw van 35 die nog volop lustig was en dat toonde, en niet een ingetogen bescheiden vrouw van 50.
Ga weg, schreeuwde mijn lichaam.
Raak me aan, raak mijn eenzaam lichaam aan, schreeuwden mijn hormonen. Het was tenslotte een hormonenfeestje.

“Kom tevoorschijn, Appelmensje, laat je zien” zei hij en kwam dichterbij.
“Je bent mooi, ik weet het. Ik hoor het aan je zachte stem die mijn hormonen in mijn keel doet gieren.”
Ohgod, als hij maar niet op de knieën gaat, een man op zijn knieën voor me vind ik het meest walgelijke wat me kan overkomen. Laat die hormonen niet in zijn keel gieren, alsjeblieft! Niets is zo minderwaardig als een volwassen man op zijn knieën.
Ik liep een stukje achteruit en tilde heel langzaam, bijna angstig, mijn burka een stukje op.
Ik durfde niet verder.
Hij bewoog niet, zei niets, en zijn blik verried ook niets maar hij bleef afwachtend kijken.
Nee, ik durfde niet, mijn hormonen zakten in mijn knieën waar ik geen braces om had, en het staan werd zwaar.
Mijn zachte stem werd nóg zachter:
“Ik kan het niet, mijn hormonen springen van hot naar her.”

Hij keek ongelooflijk naar het ruitje van mijn burka, op zoek naar mijn ogen die daarachter verborgen zaten, mijn stem ging voort.
“Ga maar weer naar huis, het feestje is over, de hormonen zijn op.”
Ik bespaarde hem al die frustraties als ik de burka van mijn lichaam zou trekken.
Nee, nee, nee, ik zou me niet laten zien!
Ik schaamde me, want ik zal nooit zijn als die andere vrouwen die
mooier, aantrekkelijker, uitdagender en
opwindender zijn
met opdringerige hormonen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

14 reacties op Het Hormonenfeestje

  1. Aad Verbaast zegt:

    Bijzonder verhaal Appelvrouw. Zou een burka dan toch een beetje een dekmantel der liefde kunnen zijn?
    P.S. mocht je ooit een feromonenfeestje geven geeft je dan even een seintje?

  2. jack pastoor zegt:

    aandoenlijk, hartverwarmend en ook intens droevig

  3. Reine jRagolo zegt:

    Maar begrijp je dan niet dat jij het initiatief moet nemen?
    Als jij hem niet leidt wordt hij veronderstelt zijn klauwen thuis te houden.

  4. Appelvrouw zegt:

    @ Aad,
    Een burka is de mooiste dekmantel die een vrouw kan dragen om de man te behagen.

    Of er een feromonenfeestje komt betwijfel ik, maar mocht het wel zo zijn dan sein ik het zeker door.

    @ Jack,
    Niet écht droevig hoor, een beetje maar.

    @ Reine,
    Even voor de duidelijkheid: ik draag een burka omdat ik van het rollenpatroon houd. Taakverdeling moet duidelijk zijn, de man moet zijn plaats als verleider kennen.
    Ik citeer nog even: ik zal nooit zijn als die andere vrouwen die
    mooier, aantrekkelijker, uitdagender en
    opwindender zijn…
    Ik daag niet uit. Ik ben neit van plan het initiatief te nemen. bah.
    Het spel vind ik aantrekkelijk, wie mijn spelregels niet aanvoelt heeft heel erg veel geluk gehad.
    Want ik ben passief, ik onderga slechts, maar wel met de regels die ik heb gesteld zonder die te hoeven uitspreken. Er is niets dodelijkers voor het (mijn) spel dan recht toe recht aan.

  5. Tjonge …….. en ik maar denken dat “doktertje spelen” met m’n buurmeisje uit mijn kleutertijd reeds spannend was 🙂

  6. Appelvrouw zegt:

    Henk,
    Wow, dat is ook spannend!
    Vind ik tenminste nu nog steeds.

  7. Redstar zegt:

    Blauw staat je goed. Blauw is ook ene mooie kleur.

  8. olijfje zegt:

    Als de man je nu had weten te verlossen van de schaamte, dan was het feest wel losgebarsten. Een Appelvrouw ruikt naar appelen. Geen opdringerige hormonen, maar appelen. Het moet fijn zijn onder die burka. Hij heeft zijn kans gehad. Mooi verhaal!

  9. ejwblog zegt:

    Ik heb iets tegen hormonen.
    Ze zijn me vaak de baas terwijl ik een controlfreak ben

  10. Appelvrouw zegt:

    @ Redstar,
    Ik hoorde dat blauw een jongenskleur is, nu hebben ze roze lego en autootjes gemaakt.
    Maar nog geen blauwe barbies, voor zover ik weet.

    @ Olijfje,
    Gek genoeg vinden veel mannen een burka niet mooi.
    Ik begrijp daar niets van, het is een heel spannend gewaad!
    Ook om te dragen. Meer zeg ik er niet over.

    @ EJW,
    LOL.
    Die is prachtig! (sorry voor jou, om het leedvermaak)

  11. svara zegt:

    prachtverhaal!

  12. olijfje zegt:

    Je had me bijna om, tot ik vannacht foto’s zag die me herinnerden aan de vreugde van fietsen op de heide. Met een burka kan je niet fietsen. Dat maakt het samen met de kokerrok tot een bijzonder onhandig kledingstuk, alleen geschikt voor heel bepaalde feestjes.

  13. Appelvrouw zegt:

    Olijfje,
    😮
    Zo’n burka biedt wel wat beperkingen maar die heb ik toch al.
    Een kokerrok … hm, met burka is het meteen een dwangbuis.

  14. sprakeloosid zegt:

    Ik vraag me ook wel eens af waarom horrormonen niet wat gedisciplineerder kunnen zijn, altijd maar je ‘superego’ in stelling brengen voor een fatsoenlijk burkalijk bestaan. Mooi verhaal appeldame

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s