Stofwolkjes (schuldig kind)

In 1999 schreef ik het, en heb het al eerder geplaatst,
vind het nog steeds vertederend.
Hoe een onwetend kind het kwaad van de ander niet ziet maar denkt zelf schuldig te zijn.

Dit voorval speelde zich af toen ik een jaar of 7 was.
en jaartje jonger en kleiner dan op deze foto en draag ik een geruit wijd rokje, zelfde model.


Stofwolkjes.

Onder haar klompjes stoven kleine stofwolkjes op
en bij ieder sprongetje dat ze maakte
zwierde haar rokje een beetje omhoog.
Het zandweggetje leek zo lang,
de weilanden zo breed,
en zij zo klein.
En kijk: daar had je de buurman
om wie ze altijd zo moest lachen.
“Dag buurman.”
“Dag meisje, kom jij eens bij buurman zitten.”
Ze deed het want hij was altijd zo aardig.
Hij vroeg of ze lekker had gehuppeld
en of ze de kalfjes had gezien, en het veulentje.
Ja, dat had ze allemaal gezien.

Die gekke buurman.
Z’n hand streek over haar beentje,
voorzichtig onder haar rokje omhoog.
Ineens schrok ze,
rukte zich los en rende weg!
Bang dat hij haar zou uitlachen en plagen.
Straks zou hij het vast aan iedereen vertellen!
“Het meisje heeft een gaatje in haar onderbroekje.”
Zo snel als haar kleine beentjes maar konden
rende ze over het zandpad.
Onder haar klompjes stoven kleine stofwolkjes op.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

23 reacties op Stofwolkjes (schuldig kind)

  1. En ze durfde er met niemand over te praten, ja ik herken het. Nee bedoel niet dit verhaal, maar ik herken de schrik van dat meisje. En de schaamte, waardoor ze er met niemand over durfde te praten.

  2. Reine jRagolo zegt:

    Het is heel treurig allemaal.
    Rot de buurman nu weg in hell of is de zaak inmiddels verjaard.

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Babbelegoegje,
    Dat was vroeger ook zo, je sprak er niet over. bovendien schaamde ik me, wij hadden altijd kapotte kleren en daar werden we ook wel mee gepest.
    Ik vind het nu zo’n onschuldige reactie alleen maar lief, maar toen was ik doodsbang dat het hele dorp te weten zou komen dat we zelfs kapot ondergoed droegen!

    @ Reine,
    Hij zal wel dood zijn.
    Van dat andere meisje weet ik dat hij verder ging, althans bij zichzelf, omdat zij van haar moeder iedere keer iets moest brengen, de man was alleenstaand.
    Dit soort zaken verjaren. Mijn vader was veroordeeld voor mij, maar toen mijn zus zo achterlijk was haar dochter aan hem te geven en hij zich vergreep, werd de zaak van mij niet meer meegerekend in de strafmaat, want die was verjaard.
    Ik las eens de tekst over sexueel misbruik: hij kreeg 2 jaar, en ik levenslang.
    Daar was ik het nooit mee eens, ik dacht toen nog, hoe zo levenslang. Ik vond dat ik het niet slecht gedaan had met verwerken.
    Maar op een andere manier wordt je er altijd op beoordeeld, bij de reumatoloog, bij de huisarts, of je nou artrose of hoofdpijn hebt, longklachten of een gekneusde enkel. En als je geen kinderen kunt krijgen en ze wilt adopteren wordt je daarop be-ver-oordeeld, geloof dat je ook geen pleegouder kunt worden.

  4. Appelvrouw zegt:

    Dat andere meisje praatte wel, ze vertelde haar moeder wel wat die man deed. Maar haar moeder zei dat ze het zich verbeeldde. Dat werd vroeger gezegd. Zij vond dat heel erg, nog meer omdat ze er gewoon weer naar toe moest.
    Als ik het tegen mijn vader had gezegd had hij die man mishandelt. Hoe dubbel kan een mens zijn.

  5. Reine jRagolo zegt:

    Ik hoop voor je dat je voldoende mensen op je levenspad vindt bij wie je je veilig voelt.

  6. Appelvrouw zegt:

    Reine,
    zeker, die heb ik gevonden.
    Het is lang geleden, zo’n 45 jaar, dat dit verhaal zich afspeelde, dat met die buurman stelde niets voor wat mij betreft.
    Al het andere leed van toen is overschreven met nieuw leed. Ik heb een opgewekt karakter, en denk dat ik er goed genoeg in ben mijn eigen leven wat kleur te geven. Als kind heb ik mezelf bevrijdt, dus ik ben geen slachtoffer!

  7. Reine jRagolo zegt:

    Laat het kind in je kind blijven.

    Blijf dromen, lachen, huilen, koesteren, onderzoeken, argwanen maar ook vertrouwen.

  8. Hoe moeilijk moet het voor een kind wel niet zijn om je ouders te vertellen wat buurman met je heeft gedaan. En dat weten dat soort buurmannen maar al te goed.
    Waar ik me ook echt aan erger is dat de overheid niet harder straft tegen dit soort vergrijp, temeer omdat de privacy van dit soort figuren ten koste van alles wordt beschermd.

  9. ejwblog zegt:

    Een jong kind ziet een volwassene als superieur die hij/zij volledig kan vertrouwen.
    De daders zijn goed in manipuleren, ook naar de buitenwereld toe. Verschrikkelijk dat ouders hun eigen kind niet geloven. Hoe geisoleerd en eenzaam kun je dan zijn als kind. Je hebt het aangrijpend verwoord in je stukje..

  10. knutselsmurf zegt:

    Stofwolkjes onder je klompen.
    Ik heb het verhaal eerder gelezen. Gisteren, lijkt het wel. Of was het vorig jaar.
    Ik heb de foto ook eerder gezien. Leuk meisje. Ze lijkt op mijn nicht Wineke.
    Alleen had die een betere vader.

  11. Aad Verbaast zegt:

    Schrijnend van alle kanten. Knap beschreven.

  12. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    Je weet nooit wat er in je leven verandert waardoor je stopt met dromen.
    Maar zolang ik ben, doe ik.

    @ Henk,
    Er zijn genoeg ouders die niet te vertrouwen zijn, ik zou het om die reden alleen al nooit verteld hebben. Je werd trouwens niet geloofd vroeger, of ze wilden je niet geloven, want anders moesten ze iets doen, maar wat? Men had waarschijnlijk niet eens zin in al dat gedoe.

    Over de privacy bescherming van daders in het algemeen heb ik me vaak gestoord.
    Zou ik hier op mijn blog een foto van mijn vader plaatsen, en zijn volledige naam,
    dan zou hij mij nog aan kunnen klagen vermoed ik. Er staat natuurlijk nu wel een foto van hem dat hij de koe melkt. Ik weet ook niet hoe het zit met de privacy, als ik een foto van mijn broer of zus plaats. Toestemming vraag ik niet aan ze want ik ken ze niet. Maar heb er een van mijn zus waarvan ik denk: wow, die zou ik graag op mijn blog zetten met als titel
    Het verminkte kind.

    @ EJW,
    Ik kan door mijn opvoeding niet goed een scheiding zien. Maar voor mij was dit geen traumatische ervaring. Wel als voorbeeld hoe onschuldig je als kind kunt zijn, terwijl je je schuldig voelt.
    Er zijn ook kinderen die misbruikt worden en die denken dat het aan hun ligt.
    Ik denk dat je van een positieve situatie uitgaat dat een kind volwassenen altijd denkt te kunnen vertrouwen.

    @ Knutselsmurf,
    Het is denk ik een jaar of 2 geleden dat ik het plaatste, misschien wel langer geleden.
    En inderdaad die foto heb ik eerder gebruikt. Vind ik ook mooi, de sfeer lijkt zo vredig, zoals je in een gezin zou wensen. is gemaakt door een familielid, en daar kreeg ik de foto van. Anders had ik geen foto’s van vroeger.

    @ Aad,
    Soms heb ik van die herinneringen die mij ook vertederen, ik zie mezelf dan als kind, dat huppelen en rennen over de zandwegen. En wat er dan gebeuren kon, zelfs op een achteraf weggetje, waar een buurman (die dan 3 km verderop woonde) alle gelegenheid had te doen wat hij wilde. Je kon schreeuwen maar niemand zou je horen. En niemand zou het zien.
    Hoe kon je dan bewijzen dat iets gebeurd was?
    Ik kan alleen griezelen bij de gedachte dat ‘het meisje’ geen gaatje in haar broekje had gehad, wat dan? Dan stop ik altijd met denken en ren ik net zo hard weg als toen.

  13. Ragfijn zegt:

    Zeker op de weg terug naar huis
    zal het geleken hebben

    dat de zandweggetjes en weilanden
    tot aan de einder reikten

    Nee, nog niet eerder gezien.

    Zó jong, bevrijd van het kind gevoel …

  14. ejwblog zegt:

    Wat je laatste zin betreft.
    Het begint volgens mij altijd met een volledig vertrouwen. Soms gaat het al snel mis en dan is uiteraard het vertrouwen weg

  15. Appelvrouw zegt:

    @ Ragfijn,
    Als kind waren de weilanden mijn thuis. Zelfs nu voel ik me buiten, op weg naar niets, het meest thuis. Je wereld is klein, als kind, en dat is maar goed ook.

    @ EJW,
    Ik heb geen idee hoor, of het daarmee begint, voor zover ik weet heb ik het nooit gehad, heb wel gehoord dat een baby weet hoe het in de baarmoeder is, daarom ben ik gewoon uit de boerenkool gekropen en heb ik geen moederband ontwikkeld.

  16. selma zegt:

    Insgelijks, helaas.
    Zo ging het vroeger. Maakte het meermalen mee,
    inclusief diepe angst voor als het ‘uit kwam’, en schuldgevoel.

  17. Appelvrouw zegt:

    Selma,
    Dankje voor je open bijdrage. Gek he, dat je dan een schuldgevoel hebt.
    Dat had ik trouwens alleen bij de buurman, en dat gebeurde maar een keer. En de eerste keer toen mijn vader me verkrachtte, maar daarna voelde ik me niet meer schuldig en begreep dat hij iets fout deed, gezien zijn eigen reactie.

  18. selma zegt:

    Schuldgevoel was in die tijd normaal, omdat de hele maatschappij verboden, schuld en schaamte uitademde, dus al deed je niks, en werd er nooit een essentieel woord gesproken, je voelde immers altijd precies wat wel of niet kon of mocht?
    Ik leerde in elk geval op m’n 6de al exact en definitief dat ik over niets kon praten dat bepaalde plekken van het menselijk lichaam betrof, zonder extreme woede op te wekken.
    Op de eerste dag in de eerste klas van de lagere school liep ik met twee buurjongetjes naar huis, Atie en Woutje, en die vroegen of ik mee ging neuken. Ik was enthousiast om zomaar uitgenodigd te worden, al wist ik natuurlijk totaal niet wat neuken was, maar zei dat ik dat eerst even aan mijn moeder ging zeggen. Dus ik dolblij van geluk rennen naar huis: “Mag ik met Atie en Woutje gaan neuken?!”
    Enfin, je snapt het. Schreeuwen, slaan, woedende bezoeken aan ouders, en nog lang wantrouwige verwijtende boze blikken. En geen enkel waarom.
    De keren dat ik als groter meisje in m’n kruis gegrepen of in borstjes geknepen werd door bekende of vreemde volwassenen, of de eindeloze gore opmerkingen die elk opgroeiend meisje op straat kennelijk altijd over zich heen krijgt (ook als ze heel preuts gekleed is, zoals indertijd), waren toen DUS altijd goed voor schuldgevoel en diepe schaamte.
    En nooit maar dan ook nooit reden om volwassenen in vertrouwen te nemen.
    Want die spanden allemaal samen om kinderen de schuld te geven van alles wat vies en voos was.
    Kindertelefoon e.d. kwamen pas een paar decennia later.

  19. Appelvrouw zegt:

    Selma,
    Je vindt het niet erg he als ik tóch moet lachen om die jongens die je uitnodigden en jij dolblij aan je moeder ging vragen of je met ze mee mocht.
    Dat is toch achteraf mooi.
    Toen mijn vriendin mij vertelde wat neuken was; een man bloot bovenop een vrouw, leek me dat raar. maar niets bijzonders, dus ik vertelde het aan mijn zus, en zij weer aan mijn moeder en je voelde dat het iets geheimzinnigs was,iets verbodens. Daar kreeg ik ’s avonds ook een pak slaag voor van mijn vader. Gelukkig neukte hij zelf zijn dochters toen nog niet anders had ie het vast voorgedaan!

    Je verwoord heel mooi hoe het zat in die tijd over schuldgevoel en zwijgen en wantrouwen jegens volwassenen.
    Denk niet dat wij de kindertelefoon gebeld zouden hebben, alleen al uit wantrouwen.
    Ik reed vaak langs het politiebureau, maar durfde niet naar binnen, bang dat als ik vertelde wat er gebeurde ze me toch weer thuis zouden brengen. Het was toch het woord van de volwassene tegen het mijne?
    Gelukkig bleek dat later mee te vallen en werd ik wel geloofd, hoewel dat heel wat verhoren aan werden gekoppeld.

  20. selma zegt:

    Appelvrouw, het is ook een vrolijke herinnering geworden hoor: de zon scheen, ik had mijn mooiste jurkje aan vanwege die feestelijke eerste dag, en nieuwe strikken in m’n vlechten. En herinner me met het ouder worden veel meer m’n blijheid, dat opgewonden rennen door de warme straat, op nieuwe rode sandaaltjes met witte sokjes, en het geluk om eindelijk op school te zijn, de grote stap naar het nieuwe leven buitenshuis (ik zat nooit op een kleuterschool).
    Die woede was wel heel, heel verschrikkelijk. Maar ja, er was wel meer verschrikkelijks dat bij het leven hoorde/hoort, en dat ging uiteindelijk ook wel.
    En de mensen waren nou eenmaal stijf, dom, gelovig, schijnheilig, bevooroordeeld en angstig, toen, en dus blind emotioneel en woest als er gemorreld werd aan hun krampachtige grensjes en façades. (Omdat ik die tijd zo intens van binnenuit heb meegemaakt kan ik me ook heel goed inleven in huidige Islamitische gemeenschappen met hun terroristen en woede tegen cartoonisten: zelfde principe van benauwd, in zichzelf gekeerd volkje).
    De stoute Woutje is overigens al dertig jaar dood, en Atie kwam ik een tijdje terug tegen in een rolstoel. Heb toen erg met hem gelachen. Hij had z’n boodschappenmandje vol krentenbroden en pakjes echte boter, omdat hij z’n laatste levensjaren nog zoveel mogelijk wil doen waar hij zin in heeft. En krentenbrood met boter was er in zijn jeugd niet bij!

  21. Appelvrouw zegt:

    Selma, weer zo’n mooi verhaal van je.
    Jij bent geloof ik iets ouders dan ik. Waarschijnlijk toen nog strenger. ik ben 53.
    En geloof… tja, dat maakt vaak meer stuk dan je lief is, als je het verkeerd aanneemt.

  22. selma zegt:

    Ja, een decenniumpje.
    Wat ik heel boeiend vind van het leven, is om die seksueel absoluut dichtgemetselde tijd meegemaakt te hebben, met z’n smerige ondergrondse verzwegen uitwassen, en dan nu in een tijd te leven waarin de goorste porno voor iedereen wereldwijd vanaf elke leeftijd te zien is (en te doen), als je maar een computer en wifi hebt, of zelfs alleen maar een mobieltje.
    Ik wou wel dat ik de klok terug kon zetten en al die schunnigerds van vroeger mee laten kijken, die kinderen al zwaar straften voor die ook maar íéts vermoedden of deden!
    Weet je dat wij thuis niet eens woorden hadden voor de seksuele organen?
    Die heetten alleen ‘voor’ en ‘achter’, wat alleen heel soms gebruikt werd i.v.m. wassen.
    Poepen heette ‘bah doen’, maar dat mocht na de peutertijd niet meer gezegd worden.
    Ook termen als ‘naar de wc gaan’ waren geheel taboe en riepen woede op. Er bestond de onuitgesproken regel dat je deze handeling (van het er naartoe gaan) ongezien verrichtte. Dus het was altijd wachten (en luisteren) tot er niemand op de gang was, zodat je stiekem het hokje in of uit kon gaan.
    Achteraf bezien erg komisch. Alleen is dat laatste het enige wat me toch altijd is bijgebleven: ik moet nog steeds ongezien naar de wc, en kan ook beslist niet poepen als ik weet dat iemand in de buurt is, of zelfs maar in huis.
    Dat zal de zindelijkheidstraining van de eerste jaren wel wezen, die grijpt rechtstreeks in op je hersenstam of zoiets. Daar komt een mens nooit van af.
    Ik heb het vaak vrolijk proberen af te schaffen door in gezelschap te roepen: “Zo mensen, ik ga effe schijten!”… Maar nee hoor, het geprogrammeerde wezen weigert dat, haha!

  23. Appelvrouw zegt:

    Selma, een heel bekend verhaal. Bij ons ook zo met de wc, maar voordeel was dat die op stal was en je dus makkelijker er heen kon.
    Dat van die porno nu, vergeleken bij een “vies” woordje toen is ook een goede. Vaak vergeet ik dat het vroeger zo verboden was. Wij hadden ook geen woorden voor geslachtsdelen en ik heb ze nog altijd niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s