Een krantenkop in werkelijkheid

Hoe vaak lees je in de krant of teletekst: auto te water, vrouw verdronken.
Je denkt misschien nog wel even: oh, wat erg,
en bladert dan door naar de voetbaluitslagen en de beursberichten.
Soms lees je beter: Auto in het kanaal, man probeert zijn vrouw te redden.
Vrouw overlijdt.
Man…
oh man…

Je wilt niet verder denken over de nachtmerrie die zij meemaakten,
en zullen maken. Erger dan een horrorfilm, want het is niet geanceneerd.
En je wilt niet denken aan alles wat je niet kent wat iemand doormaakt in zo’n strijd,
die misschien de rest van zijn leven duurt.

Maar je wilt ook niet doorbladeren, omdat compassie sterker is,
want soms,
soms zijn het geen mensen uit de krant over wie je leest,
maar mensen uit je eigen omgeving.

De man, en hun twee zonen blijven zonder haar achter
en moeten de kracht vinden om deze wond te dichten.

Geen condoleances en sterkte wensen aan mij richten aub.
Ik sta op een zijlijntje.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

9 reacties op Een krantenkop in werkelijkheid

  1. Wllm Kalb zegt:

    ‘Achter elke voordeur schuilt tragiek’ Elk schokkend nieuwsfeit levert slachtoffers op en achterblijvers die het maar moeten zien te verwerken. We gaan daar veel te makkelijk aan voorbij, weten ook niet goed wat we er mee aan moeten. Erover schijven is in ieder geval iets.

  2. de media maken natuurlijk wel een dorp van de wereld,
    want normaliter treur je om de doden die je kent
    of degenen die je zou moeten kennen
    die in je buurt blijken te wonen
    dat geldt voor mij ook voor rouwadvertenties
    die lees ik niet echt geemotioneerd als de dode mij onbekend is

  3. Appelvrouw zegt:

    @ Willm,
    We kunnen ook niet bij ieder ongeval betrokken raken.
    De hele wereld zit tjokvol leed.
    Ik schrijf het verhaal afstandelijk, uit respect, en discretie voor het gezin, die ik een paar keer ontmoet had.
    Mij raakte het omdat het zo’n bijzonder gezin is, en hoe het ongeluk is gegaan.

    @ Artafterallart,
    Ik blader doorgaans over ongelukken heen, maar op het journaal kom je er niet onderuit.
    Soms zie ik wel de krantenkop, maar verder lees ik het dan meestal niet.
    Hou niet zo van rampen. En rouwadvertenties lees ik ook nooit.
    Over het algemeen treur ik niet gauw om doden. Bij de uitvaart van mijn neef zat ik er erg droog bij. Vroeg me af waarom ik niets voelde.
    Maar bij twee vrouwen die onlangs zijn overleden had ik vooral te doen met de nabestaanden. ze zo voorin de zaal te zien zitten brak mijn hart. Gisteren, na de uitvaart van die zo bijzondere vrouw die bij het tragische ongeval omkwam, heb ik buiten in de regen ongestoord eventjes hard kunnen huilen.

  4. ejwblog zegt:

    Het is verschrikkelijk. Leed krijgt een gezicht als je die mensen kent.

  5. Over een flinke file op de A50 naar aanleiding van een flinke kettingbotsing zit ik echt niet in de rats ……… tenzij je weet dat er op dat tijdstip één dierbare/naaste van je op dat traject rijd.

    Ik bedoel maar ……….

  6. Spuit11 zegt:

    Op een vreemde manier, is het alsof je vorm geeft aan het overlijden van mijn vader. En aan de drie kleine kinderen waarvan ik deel uitmaakte. Ik vind het ontroerend en herkenbaar!

    Op een grote school als waar ik op werk, kom je natuurlijk door de jaren heen met grote tragedies in aanraking. Weet nog heel goed mijn 1e keer, altaartje maken met het desbetreffende kind.
    In dezelfde leeftijd als ik toen had.
    Mijn keel volledig dichtgeknepen, volledig onmachtig om datgene te doen, wat maar een klein beetje troost of wat dan ook zou bieden. Ik werd volledig teruggeworpen in de tijd. Heb geholpen het mooiste altaar te bouwen dat ik kon. Vechtend tegen mijn eigen tranen.
    Het overkwam me, helemaal nieuw en toch zo oud!

    Nu ben ik ‘beter’ in het omgaan met verlies en rouwen als begeleider in het proces, maar elke keer is van binnen alles in de war, als ik ze zie en denk over de gevolgen van het gebeuren.

  7. Appelvrouw zegt:

    @ EJW,
    Zeker.

    @ Henk,
    Dat bedoel ik ook.

    @ Spuit11
    Ik denk niet dat ik ooit kan steunen in dergelijke gevallen.
    Zo ontroostbaar.
    Wat ik zelf als enige verlangde was dat mensen me vasthielden.
    Heel even deed iemand dat, toen Vroems nog leefde, is kennelijk geschrkken, of weet ik wat, maar daarna kwam die arm niet meer zoals die keer dat het zo waardevol was.
    Ik hoor vaker dat mensen zeggen: hou me alleen maar vast.
    Maar zelf wilde ik toch niet door “iedereen” aangeraakt worden.
    Ik denk niet dat ik het ooit zal leren om mensen te steunen, volgens mij bestaat er niet echt steun, je kunt alleen laten weten dat je er bent.
    soms praten mensen teveel, en daar zit een rouwende helemaal niet op te wachten.

  8. Spuit11 zegt:

    Dat is helemaal waar, daar loop je dan ook tegen op!

    Je bent geen zus, broer of tante. Je kunt niet veel meer, als helpen bij zo’n altaartje en kaarsen en bloemen verversen. En er zijn als zo’n kind je nodig mocht hebben. Maar met wat rust in je hart valt het beter te doen dan met al die onrust uit je eigen verleden.

    Kon me ook storen aan een boek dat er lag voor reacties van ouders van de andere kinderen.
    “Wat hebben die er mee te maken, daar wachten deze kinderen echt niet op!!” dacht ik dan te weten…. Maar wie ben ik?

  9. assyke zegt:

    verschrikkelijk verhaal
    de zonen en de man gaan wel verder met de wetenschap
    dat de vader geprobeerd heeft de moeder te redden

    dat is nu niet van belang
    maar wel later

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s