Vannacht kwam hij bij me.

Tot voor kort voelde ik Vroems van tijd tot bij mij, altijd links van mijn gezicht, ter hoogte van mijn slaap. Een heel prettig gevoel.
Soms was hij er een tijdje niet.
Ook regelmatig heb ik erg verdrietige buien en dan lopen de tranen over. Het geeft niet, ik mag huilen, ik mag verdriet voelen. Niemand kan mij zeggen dat ik door moet gaan met mijn leven, of dat het nu toch wel genoeg is geweest, of klaar, of op moet houden er aan te denken (alsof ik dat stuur, als ik er niet aan denk droom ik wel, of is er dat heel lege gevoel).
Waarom zou het ophouden? Ik hou van Vroems. Wat we doormaakten in zijn laatste half jaar, en vooral in zijn laatste week is bepalend voor onze liefde, voor mijn wezen, en voor de rest van mijn leven.
En voor mijn verdriet, want die laatste week was geen kattenpis, zoals hij het gezegd zou hebben. De nachtmerrie van sedatie die niet werkte, hoe hij dag aan dag zoveel wakker was, en steeds wakkerder werd, in plaats van in slaap te vallen, zoals de bedoeling van die hoge dosis medicatie was. Ik las trouwens dat Morfine en Dormicum geen goede combinatie is voor sedatie, als het daarop niet werkt moeten er nog andere middelen bij. Nozinan werkte alleen eventjes als hij een injectie had gekregen, de eerste keer zelfs sliep hij daar 8 uur op, daarna steeds minder lang. HIj voelde dat zijn lichaam stierf maar zijn geest was klaarwakker, helder genoeg. Ik weet niet hoe de nachtelijke gesprekken met vrienden van hem waren, niemand zei daar iets over, maar ik vermoed niet dat die hallicunerend doorgebracht zijn.

Ik denk aan hoe liefdevol die tijd was, een mengeling tussen nachtmerrie en liefde. Hoe open hij naar mij was en me steeds aan wilde raken. En me vroeg of ik van hem hield, waar zijn vriend bij was. En dat ik niet wist wat te zeggen, want we zeiden het nooit, we voelden het, dat was genoeg, vonden we. Maar die laatste week had Vroems behoefte aan woorden. Zo vaak denk ik nu wat ik wel had kunnen zeggen, maar niet deed. Niet uit schuldgevoel want hij heeft het wel gevoeld, in zijn laatste uurtje dat we samen lagen zei hij strelend door mijn haar dat hij nog nooit geweten had hoe mooi liefde was.
En dat hij op me zou wachten aan de andere kant, en ik zei dat ik een stukje met hem meeging, toen nog niet wetend dat dat eigenlijk ook zo is.

Vannacht moet het hem te lang geduurd hebben voor ik kwam. Ik sliep, zoals ik vrijwel iedere nacht heel vast slaap na zijn overlijden, en voelde mijn arm opzij geduwd worden, waar ik half wakker van werd.
Hij was er, Vroems, en hij kroop tegen mijn boezem, alsof hij in mijn hart kwam, heel dichtbij was hij. Ik voelde hem in mijn armen en genoot van het gelukzalige moment zonder me te bewegen, bang het gevoel in mijn hart te breken. Ik hoorde muziek, Meditation, uit Thais van Massenet, en overgaand in Offenbach’s Barcarolla (het bloemenduet?) Het was of mijn boezem verder open ging en Vroems helemaal in me kwam, zo vrij en gelukkig voelde ik me.
Een poosje later loste hij weer langzaam op.
Ik wil graag geloven in het hiernamaals, ik wil hem nog zo vaak voelen! Het geeft niet of ik hallucineer, maar ik hoop maar dat hij er echt is, want ik heb hem nog zo nodig.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Rouw, Vroems en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

19 reacties op Vannacht kwam hij bij me.

  1. Reine jRagolo zegt:

    Hier word ik heel van.
    Je kunt mensen veel leren Appelvrouw.

  2. Reine jRagolo zegt:

    Correctie: Hier word ik heel stil van.
    Je kunt mensen veel leren Appelvrouw.

  3. kitty zegt:

    Laatst had de dagtekst)van Aìvanhov, die ik elke dag lees, dit thema dat je hier onder de aandacht brengt. Ik zal hem daarom aan je citeren.
    12 december
    Niemand kan ontkennen dat het heel pijnlijk is een geliefde te verliezen. Maar de liefde kan die pijn overstijgen. Je denkt dat hoe meer je lief hebt, hoe meer je lijdt door zo’n scheiding. Op het moment zelf, ja, zonder enige twijfel. Maar als je echt van iemand hebt gehouden, wordt er mettertijd een ander soort relatie geschapen tussen jou en die persoon, een relatie die voelt als een voortdurende aanwezigheid. En ´s nachts tijdens de slaap, ben je ook met hem of haar samen. ´s Ochtends herinner je je misschien dat samenzijn niet, omdat de reizen van de ziel tijdens de slaap maar zelden tot het bewustzijn doordringen, maar op den duur zul je de sterkte van die band steeds meer gaan voelen. De liefde is sterker dan de dood. Wezens die elkaar met een waarachtige liefde hebben bemind, verlaten elkaar nooit, hun ziel overwint alle hindernissen van materie.

  4. ragfijn zegt:

    … want ik heb hem nog zo nodig.

    En dan is hij daar, bij jou. En jij bent daar, bij hem. Hij zal jou net zo missen, net zo nodig hebben. Nee, met hallucineren heeft dit niets te maken. Hallucinerende Zielen bestaan niet Appelvrouw. Hij is al verder … Maar zo dichtbij, WIJS – mens.

    Groet van Ragfijn.

    Nee, jullie verliezen elkaar niet, nooit!

  5. Aad Verbaast zegt:

    Dat zijn prachtige ervaringen Appelvrouw. Om te koesteren. Dat hij nog maar vaak zo bij je mag zijn.

  6. wat je schreef heeft waarde

    gr. hennie

  7. selmasalo zegt:

    Heerlijk om te lezen, hoe verdrietig het ook is.
    (Wie zou durven zeggen dat je ergens mee op moet houden?)

  8. ejwblog zegt:

    Ontroerd ben ik door wat je geschreven hebt. Wil er met een reactie eigenlijk ”niet aankomen”
    omdat het zo dicht bij jou staat, maar ik wil je toch laten weten dat ik het gelezen heb.

  9. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    k weet niet of mensen er van kunnen leren. Ik denk dat het pas begrepen wordt als je zoiets meemaakt.
    Vroems en ik waren er allebei van overtuigd dat dood dood is, en er niets meer is.
    Nu heb ik er geen mening meer over en verklaar ook niets, ik voel alleen en dat is mij genoeg.
    Ik heb wel eens gelezen over mensen die schreven dat hun dierbare altijd bij ze was, mij leek dat onwaarschijnlijk. Nu begrijp ik wel wat ze voelen. Het is niet iets wat je op kunt roepen, hoe hard je je best ook doet: het is er, of is er niet.

    @ Kitty,
    Laat ik nou niets met die dagteksten hebben, mij te zweverig en betweterig.en dan nog vind ik het te stellig.

    Het zinnetje dat je ook s’nachts in en slaap samen bent en dat misschien niet herinnert vind ik zweverig. Ik geloof daar ook niet in.
    Je kunt de mens niets opleggen. Je moet het ervaren hebben om deze tekst op waarde te schatten.
    Hoe zit het dan met mensen die zo’n ervaring niet hebben, en toch veel van hun geliefde hielden.
    Je lijdt niet alleen op het moment zelf, het moment duurt vaak lang, in ons geval zeker een half jaar vooraf, en dan de tijd daarna. Het is dan wel een troost dat hij er regelmatig even is, en dat ik zoals ik al steeds zei, teer op zijn liefde, maar je doet rouwende mensen te kort door te zeggen dat het op het moment is. Een oom van me leed 5 jaar later nog, had 2 jaar voor zijn vrouw gezorgd, heel intens en ingrijpend. Helaas heeft hij nooit die ervaring gehad die ik heb.
    Als zij s’nachts bij hem was, zou hij daar, ook al herinnert hij het zich niet overdag, toch een gevoel van welbehagen en troost uit kunnen putten. Lijkt mij, anders heeft het weinig zin. Dan doet het mij denken aan geloven, maar geloven alleen is niet genoeg. Ik hou er niet van om het zo stellig te beweren dat mensen die elkaar met waarachtige liefde hebben bemind elkaar nooit zullen verlaten. Mensen die dat niet ervaren kunnen hier zelfs onzeker van worden.

    @ Ragfijn,
    En weet je dat mij dat dan weer verdriet bij de gedachte dat hij mij nog nodig heeft?
    Hij had zo’n moeite mij los te laten, en dat vond ik erg. Zou het toch niet mooier zijn als hij nu dood was, niets meer hoefde zoals hij wilde. Of als er wel iets is, dat hij mij niet meer nodig heeft? Voor hem wel, en ik heb anderhalf jaar 100% voor hem geleefd, voor zijn welzijn, voor zover dat mogelijk was. Voor mij is het fijn dat hij er nog is. Maar dáár heeft hij zijn ouders en dat vind ik ook fijn, voor het geval er toch iets meer is. Je weet nooit, ik heb mijn inzicht enigszins bij moeten stellen.
    Dank voor je aardige woorden.
    Ik denk ook niet dat ik hem ooit verlies, zelfs als ik hem niet meer voel.

    @ Aad,
    Dankjewel.
    Ik schreef het bewust hier neer. Wel vaker schrijf ik over wat er voorvalt, maar dan hou ik het voor mezelf. Deze ervaring vond ik echter zo bijzonder om te vertellen. En soms wil je zo graag iets kwijt, iets delen vooral.
    En omdat Vroems een blogger was en bij diverse mensen geen onbekende vind ik het niet indiscreet.

    @ Hennie,
    Dankjewel.

    @ Selma,
    DAt is het rare he,soms is iets verdrietigs mooi, omdat het in dit geval denk ik liefde is, en niet iets waar ik in wegzak, maar soms voelt het wel als moeras hoor. Maar zulke ervaringen tillen me dan weer op.
    Ik ben er nog dagelijks mee bezig en er zijn echt mensen die dat niet gezond vinden. Of die dat niet beseffen.
    Opmerkingen als: je moet er niet te lang bij stil blijven staan, je moet er niet zoveel aan denken, en het is al zo lang geleden, dat krijg ik al te horen. Ik durf zelfs tegen sommige mensen niets meer te zeggen, geen zin in zulke opmerkingen.
    Bovendien ben ik in het daagse leven ook wel bezig met andere dingen en dan heb ik het daar wel over. Op het blog reageer ik ook wel vaak met een opmerking over Vroems, soms ben ik wel bang als ouwe zeur te worden gezien, “daar heb je haar weer met datzelfde gezeur”.

    @ EJW,
    wat een lieve reactie.
    Dankjewel.

  10. selmasalo zegt:

    Dat je geen zin hebt om er tegen sommige mensen nog iets over te zeggen begrijp ik even goed als dat je geen restrictie wilt hebben van, nu heeft het wel lang genoeg geduurd.
    Zulke dingen duren namelijk zo lang als ze duren.
    Ik kan na een halve eeuw soms nog verdriet hebben over het sterven van m’n moeder, en dat voelt bijna net zo scherp als toen. Laat dat maar gek zijn, het is een feit. Maar ik ben al heel jong opgehouden (eigenlijk ook al 50 jaar geleden) om erover te praten omdat praten geen enkele oplossing biedt, althans voor mij gaf het vroeger juist meer verdriet, en nu vind ik zoiets delen zinloos (op het moment zelf dan).
    Aan de andere kant heb ik het wel eens uitgemaakt met een vriendin na twaalf jaar praten over haar overleden baby. Dan belde ze me op, en dan dacht ik op een gegeven moment: “O niet weer dat kind, hoop ik”.
    Dan praatten we over koetjes en kalfjes, en dan begon ze toch altijd weer over dat kind.
    Voor omstanders kan de maat wel eens vol zijn.
    Ik kon niet tegen dat eenzijdige constante geklaag. En ik ben ook niet van die gesprekken waarbij de één zegt ”ik heb zoiets ergs meegemaakt”, en dat de ander dan reageert met ”ik heb ook zoiets ergs meegemaakt”, en dat het zich zo verder ontrolt, het tegen elkaar opbieden van erge dingen.
    Het leven is voor niemand altijd makkelijk, en iedereen gaat dood.

  11. kitty zegt:

    Verdrietig van je oom!
    In ieder geval vind ik het mooi dat jij die ervaring wel hebt.

  12. benona zegt:

    Ontroerend stil van.
    Dank voor je verhaal.

  13. Even weer zo’n gelukkig momentje, je voelt het van binnen, het zit van binnen. En het maakt de dag daarop weer goed. En al die gelukkige momentjes kun je je misschien weer een beetje aan optrekken, om verder te gaan.

  14. Marjelle zegt:

    Mooi, ontroerend… en ik herken er ook iets in.

  15. Appelvrouw zegt:

    Selma,
    Benona
    Kitty,
    Babbelgoegje
    Marjelle,

    dank voor jullie mooie bijdragen.

  16. Mooi dat je deze ervaring deelt. Ik wordt er stil van.

  17. Apiedapie zegt:

    Mooi, recht voor zijn raap en zonder opsmuk als altijd. En ja, ik heb iets soortgelijks ook al eens mogen ervaren. Wonderlijk, je weet niet wat het is, maar je geniet er van. En dat is het beste, niet teveel nadenken en willen verklaren. Dan blijft het wat het is, een geschenk en een wonder.

  18. olijfje zegt:

    Appelvrouw, dankjewel voor de welgekozen woorden, voor het delen. Je gaf ontroering en troost in een tekst, ja in een woord uiteindelijk: boezem.

  19. Appelvrouw zegt:

    Dank Olijfje.
    reactie van mij op je tekst bij je gravator:
    Trouw beloven doen velen, maar trouw zijn, en volhouden,
    dat kun je leiden tot het lijden wordt.
    Je antwoord was eerlijker dan het volmondige ja.

    @ Apiedapie:
    Wat mooi dat jij ook zoiets dergelijks hebt meegemaakt.
    En dank voor je reactie.

    Beeldspreker ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s