Dag Vroems, dag huis, dag thuis bij jou

 
Het was zo bijzonder, zijn laatste week, Vroems sliep niet, hij werd alleen maar wakkerder. Met 1 pomp met 200 ml. dormicum en 125 ml nozinan per 24 uur en een andere met 200 ml morfine. Maar slapen was er niet bij.  
Het was een week van afzien maar ook van liefde, van geduld, van geven en krijgen.
Ik heb veel geleerd van deze ervaring, en van zijn vrienden. Maar ook van Vroems, wat er met je gebeurt in zo’n ernstige situatie.
 
We hebben nog een heel liefdevol afscheid gehad, naast elkaar gelegen en elkaar nog eens de liefde verklaard, Vroems allerliefste kant kwam naar boven, en hij wilde dat delen terwijl hij zijn laatse uurtjes aftelde. Het was genoeg, hij kon niet meer, de pijn was zo overheersend, en hij viel maar niet in slaap.
Hij kreeg dorst en heeft de laatste twee dagen heel erg veel gedronken. Het was niet aan te slepen.  

Het einde was snel, een spuitje en Vroems keek me aan, en blies zijn adem uit.
Dat was het.


 
De uitvaart was ook al zo speciaal. Vroems had zelf al zijn kist gemaakt, en daar hebben we hem met 4 mensen in gelegd. Hij heeft thuis opgebaard gelegen in zijn kist met hooi.
Als boerenkinderen is dat het meest ideale, en het ruikt ook lekker in huis.
We hebben geen uitvaartverzorger nodig gehad, ik zou nog steeds niet weten waarvoor, zo eenvoudig is het om het zelf te doen, áls je hulp hebt van vrienden en familie. We hebben hem zelf in handen gehouden en met eigen vervoer overgebracht, en dat is beslist veel fijner.

Een goede vriend is met me meegegaan de ovenruimte in, en daar hebben we het laatste uiterlijke restje van Vroems de oven in zien gaan.


Sindsdien loop ik met mijn ziel onder mijn arm. Denk aan zijn lijden, hoe hij zich gevoeld moet hebben het afgelopen half jaar, was dat mooie afscheid het lijden waard?
Ik weet het niet.




De trui waarin hij de laatste paar maanden "woonde"
en het uitzicht waar hij de laatste middag nog op uitgekeken heeft toen een vriend hem naar buiten had gebracht, maar dan zonder sneeuw.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in oud-vkblog-2011-02, Rouw, Vroems en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

45 reacties op Dag Vroems, dag huis, dag thuis bij jou

  1. Reine jRagolo zegt:

    Fijn dat je weer inlogt Appelvrouw,
    Was het het allemaal wel waard?
    Sommige antwoorden maken de vraag overbodig.

  2. Beeldsprekers zegt:

    Mooi en dapper geschreven en gedeeld! Sterkte Appelvrouw!

  3. TimmerArk zegt:

    Even weer alles in perspectief.

  4. Bart zegt:

    ……
    Mooi, je woorden, Appelvrouw.
    Ik zit even zonder, nu……
    Veel sterkte, Bart

  5. sprakeloos zegt:

    Appelvrouw, fijn van je te horen en ook onder deze omstandigheden, zo ontzettend Appelvrouw.

  6. Marjelle zegt:

    Derde poging, je woorden, jullie liefde tot op het laatst ontroeren me, Appelvrouw. Heel veel sterkte!

  7. Kitty Schoenmakers zegt:

    Ik denk dat het juist belangrijk is dat je, als het er toch gaat eindigen, daar langzaam naar toe kunt leven. Behalve lijden zijn er immers ook mooie dingen gebeurd, in emotionele zin dan. Dat is toch waardevol om mee te maken? Koester de mooie dingen van jullie beiden.http://www.youtube.com/watch?v=4c8IvUBJ30c&feature=related

  8. Moonfairy zegt:

    hartelijk dank voor het delen
    wat bijzonder dat je dat kunt en wilt
    toen mijn zoontje net was overleden had ik ook dergelijke vragen
    of we hem niet onder de arm hadden moeten nemen en in het buitenland
    moeten laten opereren
    waarom kon hij maar zo kort blijven etc etc
    heb ik alles wel voor hem gedaan wat mogelijk was
    ik deel dit met je omdat je dan weet dat dergelijke vragen
    nou eenmaal in je opkomen
    het hoort erbij
    net als nog vele tranen
    en dan weer andere vragen
    ik wens je veel kracht om dit alles te verwerken
    hartelijke groet Moonfairy

  9. prometheus zegt:

    Dag Appelvrouw, gecondoleerd met Vroems.
    Wat een intense laatste dagen weken, maanden moeten jullie hebben gehad… en wat bijzonder dat je dat met ons kon delen.
    Alle goeds

  10. Mo zegt:

    ik wens je heel veel sterkte om deze grote leegte door te komen Appelvrouw. Wat goed dat jullie zo mooi afscheid hebben kunnen nemen.

  11. Kees Kraakman zegt:

    Lieve Appelvrouw,
    Uren, dagen, weken waren we als kinderen samen en werden we vrienden, trokken we door de polder en ontdekten we het leven. De tijd die we voor ons hadden leek eindeloos. Een ‘leven later’ komt Vroems na zijn afscheid door zijn blogs en jouw aangrijpende verhaal voor mij weer opnieuw tot leven. En hoe mooi: dat hooi! Uren, dagen, weken speelden we op de hooizolder! De eenvoud waarin hij heen ging is ook de eenvoud waarin we opgroeiden en onze jeugd samen deelden. Een cirkel is rond!
    ‘Two lives more different than we know,
    two lives each of them another way to go’
    Groet Kees

  12. Barbara Jansma zegt:

    Dank je wel Appelvrouw. Vroems, het hooi, de trui. Misschien is de vraag ook wel of het jou dat alles waard was, omdat jij alleen nog die vraag kunt beantwoorden. En misschien is de vraag wel nieteens relevant.

  13. svara zegt:

    dag Appelvrouw mooie moedige vrouw
    dank je voor het delen van jullie intense ervaring die je op een liefdevolle manier hebt verwoord
    mooie veelzeggende foto’s over jouw liefde voor hem.
    we hebben het hier al weken over het loslaten van het VK-blog
    jij verwoorde een hele periode op een integere manier het proces van het ultieme loslaten in liefde
    een voorbeeld!
    ik wens jou veel liefde en vriendschap met het verwerken van dit alles en een hartegroet voor Vroems op zijn reis waar heen die ook gaat.
    svara

  14. ZichvanVerre zegt:

    Mooi blog, appel.

  15. oliphant zegt:

    Even alleen maar stil gelezen en gekeken.
    respect.

  16. lidy zegt:

    Toch met pijn in mn hart gelezen. Sterkte appelvrouw!

  17. Geroma zegt:

    Ontroerend.
    Mijn respect.
    Mijn sympathie en medeleven………

  18. Glaswerk zegt:

    @Appelvrouw: Respect voor deze bijdrage.

  19. assyke zegt:

    fijn dat je het hier nog kon verwoorden
    en delen met ons
    liefs, assyma

  20. Kiezels zegt:

    Wat een prachtig eerbetoon
    x

  21. Ragfijn zegt:

    Je zal het niet denken
    maar je gaf hem het mooist, Appelvrouw
    Wees er zo, je gelooft het niet, zó zeker van
    dat je niet mooier geven kan, want je zal stukje bij beetje
    zijn blijdschap in je voelen, en overal om je heen zal je zijn blijdschap voelen
    Ample make this bed.
    Make this bed with awe;
    In it wait till judgment break
    Excellent and fair.
    Be its mattress straight,
    Be its pillow round;
    Let no sunrise’ yellow noise
    Interrupt this ground.
    Emily Dickinson

  22. Fulps Valstar zegt:

    Bijzondere dame, ik heb je gevolgd, je hebt na een rotjeugd een waarschijnlijk veel te korte tijd echte onvoorwaardelijke liefde gekend, koester die herinnering en weet dat je hier veel vrienden gemaakt hebt.
    Hartelijke groet en natuurlijk een knuffel van ons allen,
    Fulps.

  23. landheha zegt:

    ……

  24. Apiedapie zegt:

    Sterkte.

  25. Vogel-vrij zegt:

    Een kruis in de sneeuw,
    met voeten betreden.
    Een leven voltooid,
    een leven beleden.
    Liefs, V-v

  26. laila zegt:

    Een blog om stil van te worden.
    Sterkte.

  27. Kat zegt:

    Inderdaad om stil van te worden.
    Heel veel sterkte.

  28. Broekstukken zegt:

    Mooi geschreven. Mooi dat jullie het zelf deden. (Hoeveel mensen zeggen niet dat ze dat willen, maar hoe weinig doen het.) Sterkte verder en het ga je eigenwijs goed.

  29. trektocht zegt:

    Wat een prachtig beeld, dat kruispunt in het leven, een gaat er rechtdoor de ander slaat af.
    Even een arm om je heen Appel.

  30. hennie van ee zegt:

    met stille woorden zit ik achter mijn pc

  31. hippocampi zegt:

    met de ziel
    waar dan ook
    verbonden
    daar gaat ’t volgens mij om,
    goed en knap dat je het opschrijft
    hippo

  32. Heyta Ivy zegt:

    Prachtige bijdrage, mooi verwoord.
    Heel veel sterkte.

  33. kuifje simon zegt:

    Appel ….. sterkte
    simon

  34. Zelf Reflectie zegt:

    1) "Vroems had zelf al zijn kist gemaakt"
    Bijzonder en dapper.
    2) "was dat mooie afscheid het lijden waard?"
    Tot het spuitje kennelijk wel.
    Dank dat je dit met ons hebt willen delen en sterkte met je aanpassing aan de nieuwe situatie.

  35. Zilvertje. zegt:

    Een blog dat weer raakt, diep respect voor jullie mooie mensen.

  36. eva zegt:

    Wat een innemend en bijzonder verhaal.
    Mooie foto’s.
    Sterkte!
    gr eva

  37. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    Het antwoord heb ik inmiddels gekregen,
    het was het lijden waard, omdat er tegenover een doel stond.
    @ Beeldspreker:
    Dankje.
    @ Timmerark,
    En relativeren.
    @ Bart,
    Er valt ook niet veel op te zeggen,
    dus stilte is gepast.
    @ Sprakeloos,
    Deze periode is minder zwaar dan wat ik achter de rug heb.
    Nu doseer ik alles, en onderschat de waarde van het vk blog niet, dat is ook een mooie uitlaatklep zonder heel persoonlijk te worden of iets van een ander terug te verwachten.
    @ Marjelle,
    liefde was op het laatst nog specialer, dat heeft hij mij mee kunnen geven, en wie weet wat hij zelf meegenomen heeft.
    Ik ben "blij" dat ik het aankon, maar dat was wel dankzij die bijzondere vrienden van hem. Ik zal dat nooit vergeten dat zij een hele nacht niet sliepen en zulke mooie gesprekken met hem hadden.
    Terwijl ik in diepe slaap was.
    @ Kitty,
    In ons geval hebben we er een half jaar naar toe geleefd.
    In dat opzicht kan ik zeggen dat het ook een groot voorrecht was dat we er op deze manier naar toe konden leven en voorbereiden. Niet dat je het laatste kunt voorbereiden, maar alles bij elkaar, nee, nu achteraf, heb ik er een goed gevoel over.
    We wisten dat het ieder moment af gelopen kon zijn.
    Maar dat het, ondanks de foute start toch nog tot iets moois kon worden afgerond, en een mooie uitvaart, dat maakt mij warm. Ik hoop dat hij daar nog iets van heeft mee kunnen nemen. Hoewel hij dat ongetwijfel niet meer nodig heeft. Zelf geloof ik in dood is dood. Maar we weten niets, dus stel dat… dan zit er in zijn materie nóg meer liefde en verbroerdering.
    Ik geloof in de mooie dingen, die waren er genoeg.
    @ Moonfairy,
    Je kindje verliezen lijkt me nog veel erger, zo kwetsbaar en afhankelijk, nog geen leven gehad.
    Dat accepteren, en verwerken Lijkt me heel moeilijk.
    @ Prometheus,
    Het was inderdaad heel erg intens, vorig jaar febr. is hij geopereerd, en sindsdien was er toch ook al meer verbondenheid dan er voor die tijd al was. Je hebt elkaar meer nodig misschien.
    @ Mo,
    Dankje.
    Op deze manier afscheid nemen zou ik iedereen toewensen.
    De leegte zal vooral in de daagse dingen zijn, wie zei het eens, Gnossie of Trektocht geloof ik.
    En dat denk ik ook. Soms trek ik een keukenkastje open, en dan krijg ik een tik,
    of dingen in de kast, etenswaar wat hij niet op kreeg, of zijn kleren.

  38. Appelvrouw zegt:

    Kees,
    Wat aardig dat je speciaal bent ingelogd om te reageren.
    Vroems had al niet veel energie meer contact met je te onderhouden toen je contact met hem opnam.
    Het afgelopen jaar had hij dat al niet meer.
    Je kent het verhaal inmiddels van de familie neem ik aan.
    Hij heeft me nog een heel klein beetje verteld over jullie kindertijd. Ik stel me voor dat hij als kind al een onderzoekend en alles willen wetend persoontje was.
    Mooi dat hooi, vond ik ook. Op een gegeven moment moeten we beslissen of de kist bekleed moest worden, ik had daar niet over nagedacht, hout is mooier dan nep satijn. Vroems vond dat hooi mooi was. Misschien heeft hij dat met een andere vriend, ook van vroeger! besproken. Erg mooi idee van wie het ook was. Ik weet niet of je dat eenvoud moet neomen, het is persoonlijker, dichterbij, iedereen die er bij betrokken was kon zijn steentje bij dragen, kon hem nog iets meegeven. Dat kan niet als je niet alles zelf/samen doet. Het is misschien wel minder eenvoudig, zoals ik de mensen hoor van het uitvaartcentrum is dit nog steeds een zeldzaamheid.

  39. Appelvrouw zegt:

    @ Barbara,
    Het was het mij echt allemaal waard, meer dan. Liever had ik alle nachte niet geslapen, dan dat ik hem uit handen had gegeven aan een thuiszorgende nachtwaakster van wie hij niet uit bed zou mogen of die niet zijn sigaret zou opsteken, ik hoor ze al zeggen: meneer, u hebt kanker, u moet stoppen met roken.
    Op zijn sterfbed! Hij rookte nooit als er niet rokers in de buurt waren, maar ik stak ze twee keer voor hem op, maar nu stop ik weer met roken hoor.
    Mijn vraag is uiteraard niet relavant, maar wie stelt een vraag voor een antwoord wat er niet is?
    @ Svara,
    Dankjewel, dat heb je mooi geschreven.
    @ Zich,
    @ Oliphant,
    Dankje, dat is voldoende.
    @ Lidy,
    @ Geroma,
    @ Glaswerk,
    Jij ook bedankt.
    @ Assyke,
    @ Kiezels,
    Ik val in herhalingen: dankjewel.
    @ Ragfijn,
    Ik geloof wel dat ik hem het mooiste gaf, net zoals zijn vrienden.
    Ieder het zijne. En juist dat zij dat ook deden geeft mij een extra warm gevoel, dat hij zoveel heeft gekregen, amar ook juist zelf zoveel heeft kunnen geven, echte cadeautjes waren de momenten, wat zeg ik: uuuuren op het laatst met hem. Dat gaf hij ons allemaal mee. En ja, soms voel ik wel blijdschap, nee, een glimlach bij iets wat hij gemaakt heeft,. Of hoe hij voor alles zoveel mogelijk zelf oplossingen bedacht.
    De sporen zijn overal.
    Hopelijk doet het niet zo lang erg zeer, maar zelfs die pijn wil ik wel voelen.
    @ Fulps Valstar,
    Mijn rotjeugd heb ik overschaduwd met de mooie dingen uit mijn jeugd het alleen zijn, er op uit gaan in de weilanden, me terugtrekken als het kon op mezelf, en dat is op een boerderij niet zo moeilijk. Ik kan me geen andere jeugd voorstellen. Het was zoals het was. Ik heb ook mooie tijden gehad op de boerderij zelf, niet in het woonhuis.
    En daarna in de tehuizen heb ik het ook niet gek gehad,maar er was wel altijd beweging.
    Ik denk inderdaad dat Vroems de eerste was van wie ik onvoorwaardelijke liefde kreeg, al wil ik manB niet onderschatten, maar dat was eenzijdiger.
    Van vrienden maken weet ik niets, maar er zijn fijne mensen op het blog.
    Dank voor de knuffel, en je reactie.
    @ Landheha
    fijne stilte,
    @Apiedapie,
    gaat lukken.
    @ Vogel-vrij,
    die is lief
    @ Laila,
    @ Kat
    Stil maar.
    @ Broekstukken,
    Dat zei de man van het uitvaartcentrum ook, dat veel mensen het wel willen maar als het zover is niet kunnen. Ik begrijp dat, er komt veel op je af en na zo’n periode ben je doodop en wil je alleen maar rouwen, en je verdriet toelaten, niet met een masker op bij het gemeentehuis aangifte doen, of naar de kistkoelwinkel. Je moet de weg weten, die wordt je angstvallig verzwegen want de uitvaartverzorgers hebben ook geld nodig…
    En toch is het zo makkelijk, en zo mooi en zo’n heel goede ervaring.
    @ Trektocht,
    Kruispunt, dat is mooi gezien, had ik nog niet. Heel bijzonder. Het was het looppaadje van Vroems naar zijn eigen plekje in de luwte, die afslag, en ik ging rechtdoor, naar de schuur om mijn fiets te pakken en weg te rijden.
    Fijn, zo’n arm.
    @ Hennie,
    Stille woorden zijn goede woorden.

  40. Appelvrouw zegt:

    @ Hippo,
    Ik weet niet hoe het met die verbondenheid zit, ik zoek er nog naar in deze situatie.
    @ Heyta,
    Dankjewel.
    @ Simon,
    Dank
    @ zelf Reflectie,
    Vroems wist immers al vanaf vorig jaar dat hij kanker had, galwegkanker en toen er in julie uitzaaiingen waren wisten we allebei wel dat het niet lang kon duren.Maar toch nog ruim een half jaar. Alle tijd om veel voor te bereden.
    Hij was een doe het zelver, en nuchter, en wilde voor mij ook van alles geregeld hebben zodat ik niet overal alleen voor zou staan. Vroems was een gever in hart en nieren.
    Ik denk dat je gelijk hebt dat het mooie afscheid het lijden waard was, zou het afscheid zo intensief en mooi zijn geweest als het lijden er niet aan vooraf gegaan was? We weten het niet maar het is vaak zo.
    Het huis is verkocht, binnenkort ga ik er uit, wil ik ook. En dan terug naar Groningen wonen.
    DAt zal eerst niet meevallen, maar ook daar liggen zijn sporen.
    @ Zilvertje,
    @ EVa,
    Dankje

  41. Ger Blog zegt:

    Gecondoleerd met het verlies van je partner en blogvriend. Een mooi eerbetoon dit blog. Prachtig dat jullie de uitvaart in eigen hand hielden. Dat maakt het afscheid nog persoonlijker. Het verlies van een dierbare dragen is niet makkelijk. Heel veel sterkte toegewenst.

  42. to_os zegt:

    Parting they seem’d to tread upon the air,
    Twin roses by the zephyr blown apart
    Only to meet again more close, and share
    The inward fragrance of each other’s heart.
    [Keats]

  43. gnossie zegt:

    Dank je wel Appel, voor de vrije manier waarop je je emoties getoond hebt. Erover kunnen praten helpt bij verlies, en zo heb je ook mij (en vele anderen denk ik) geholpen. Daar mag je trots op zijn meid!

  44. Appelvrouw zegt:

    @ Ger Blog,
    dank voor je reactie.
    Wij waren al vanaf augustus aan het afscheid nemen.
    @ To_os,
    Ik geloof het zeker.
    En jij weet het zeker, je hebt het gezien.
    @ Gnossie,
    Eerlijk gezegd ben ik niet zo zeker van dat ik hier werkelijk emoties getoond heb.
    Praten… ja, dat verbaast me, ik ben een ratelaar geworden, dodelijk vermoeiend.
    Daarom is schrijven makkelijker, geen mensen die je in de rede vallen met hun verhaal over de oud tante of overbuurvrouw met kanker en haar ellende.
    Het doet me dan denken aan het boek "De verjaardag" van Alfred Kossmann. Als je rond de 50 bent gaat het over kanker.

  45. Catharina Anna Maria van Vliet zegt:

    Appel, ik lees het nu pas.
    Fijn dat het gegaan is zoals Vroems en jij het wilden.
    Sterkte met het volgende stuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s