Incest

Het was op een zaterdag dat zus3 de trap op geslagen werd. Angstig stil was het even daarboven, maar toen een akelig geschreeuw, het was anders dan haar huilen van anders.
Ook al wist ik nog van niets, dit was iets heel ergs, en mijn moeder at haar brood alsof er niets aan de hand was. Ik weet trouwens zeker dat mijn moeder het niet erg vond als wij afgeranseld werden, nooit is ze voor ons opgekomen, ze zat er gewoon bij, en als het om mij ging rakelde ze er nog graag met de pook in om vader op te stoken nog harder te slaan. De haat tussen mijn moeder en mij is nooit overgegaan, zelfs niet nu ze dement is, en al heb ik haar al meer dan 35 jaar niet gezien (de tel ben ik nu kwijt).
Met zus3 heb ik vaak te doen gehad, ze werd het meest onaangenaamst mishandelt, met de hooivork gestoken in buik en borsten bijvoorbeeld.

Op een zondag moesten we van vader allemaal gaan wandelen. Niet gebruikelijk en ook heel vreemd. Mijn moeder lag in bed en moest er ook uit. Mijn moeder kwam nooit in opstand tegen hem.
Zus2 moest thuisblijven bij vader.
Ik wist het meteen. Ooit had ik ook thuis moeten blijven toen iedereen naar school was en mijn moeder naar het ziekenhuis ging.
Wat zus2 te wachten stond wist ik al. Ik kon bijna geen stap zetten en de wandeling was een grote straf.  Als we niet gingen konden we voorkomen dat het haar zou overkomen. Maar moeder was zo slaafs en dom dat we toch moesten gaan.
Dat zij nooit geestelijk ingestort is zegt misschien wel iets over haar domheid. Wie verdraagt zoiets zijn hele leven lang? Bij mij was het op mijn 8e al zover dat ik mijn vader zou vermoorden, dat wist ik zeker. Hij of ik.
Helaas werd ik dat bijna, maar dat gaf toch nog niets, ik was voor mezelf opgekomen.
En later (maar toen was ik al begin 30) leerde ik dat ik voor kinderen door het vuur zou gaan. En nooit heb ik mijn moeder en zus2 begrepen dat zij dat niet deden.

Toen we thuis kwamen van de wandeling zag ik de behuilde ogen van zus2, vol schaamte. Misschien keek ze me niet aan, en ik haar niet, maar dat is meer zoals ik nu zou denken dat het zou zijn gegaan.
Mijn eigen schaamte herkende ik in die ogen. Waarschijnlijk is dit de enige keer in haar leven dat ik met haar te doen had.
Het was als mijn eigen eerste keer, die schaamte in mijn ogen.
En onze moeder? vraag je je misschien af.
Die wist van niets, echt niet. Toen we terugkwamen van de wandeling snauwde ze naar zus2 waarom ze zo chagrijnig was.
Mijn moeder wist liever nooit iets, hoe minder ze wist hoe minder ze hoefde te doen. Weten van zulke daden betekent dat je moet ingrijpen, en dat vraagt moed en mijn moeder was een slap en oerdom mens met een grote mond over anderen.
Maar mijn zussen en broer vinden haar zielig, misschien omdat ze zelf net zo slap zijn en ook een grote mond en heel korte termijn geheugen.
Maar zij hebben dan ook niet meegemaakt met haar wat ik heb meegemaakt.
Haar en zus2’s aandeel in mijn laatste nacht zal ik nooit vergeten.

Zus2’s eerste keer kan ik dromen, die zal qua handeling en gevoel niet veel anders gegaan zijn dan de mijne als ik aan haar ogen terugdenk.
Die verschrikkelijke angst kan ik nog voelen, je weet dat er iets heel erg gaat gebeuren, en je kunt niet ontkomen want er is niemand die je zal geloven, en niemand die er voor zal zorgen dat het nooit meer gebeurt. En niemand die je zal beschermen.
Het enige wat ik kon doen was mijn ogen sluiten en mijn lichaam achter laten. Vluchten, heel ver weg in een donker gat waar niemand me zou vinden. Maar de schaamte toen het bloed uit me vloeide en zijn woorden haalden me terug. Machteloze woede die me een middag deed bloeden ipv het kleine drupje wat men beweert.
Vader zei dat ik het laken moest wassen en zeggen dat ik ongesteld geworden was. Zelf dacht ik dat het ook zo was.
Toen moeder thuiskwam van het ziekenhuisbezoek en het laken buiten hing, en verder niets anders, zei ze er niets over. Dat er bij de was geen onderbroek en pyjama waren die onder het (zogenaamde menstruatie)bloed zaten viel haar blijkbaar niet op.

Mijn moeder wist alles van de buren, en onder het eten vertelde ze wie van ons, of de buurvrouwen en meisjes, “de vlag buiten had hangen”.
Dat haar eigen dochters (en later de dochters van zus 2) onder haar ogen werden verkracht zag ze niet.

Maar weet je wat me toch altijd steekt?
Dat (vermeende) pedofielen een veel hogere straf krijgen dan mijn vader kreeg.
Je kunt mij niet vertellen dat het minder erg is als je door je eigen vader verkracht wordt.
Al hebben ze het de abstracte titel incest gegeven, het is verkrachting van je ziel en lichaam. en ieder veilig plekje wordt aangetast, je kunt nergens meer schuilen en geen mens vertrouwen want thuis verraden ze je of sturen je naar de hel waar je al in zit.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren, oud-vkblog-2010-05. Bookmark de permalink .

65 reacties op Incest

  1. suiker zegt:

    XXX…..

  2. Rob Kruzdlo zegt:

    Gelezen en geroerd: (…)en mijn moeder at haar brood alsof er niets aan de hand was. Jouw moeder mocht niet spreken, ook mocht ze niet laten zien wat ze voelde voor jullie… Dit is de ergste straf die je krijgen kan.
    xxxxx GRoet Rob

  3. Verbaas zegt:

    Ik vind het heel ontroerend om te lezen dat je voor je kinderen door het vuur zou gaan, omdat je verhaal laat zien dat dit niet vanzelfsprekend is.

  4. dianne zegt:

    Vaders die niet van hun kinderen kunnen afblijven doen en moeders die gedogen en zo zorgen dat het in stand blijft. ik vraag me af wat erger is…de macht of de ogen sluiten in onmacht. Onmacht is misschien gemakkelijker te verdragen dan onverschil en/of niet willen zien omdat het eigen leven dan in elkaar stort maar is net zo egoïstisch en maakt net zo goed dader..
    Je laatste twee zinnen vatten alles samen.
    Het is levenslange eenzaamheid al heb je nog zoveel goede mensen om je heen. Dat is het meest kwalijke eraan.

  5. Smokey zegt:

    Appelvrouw, afschuwelijk,! Ik heb geen goed woord over voor degenen die zoiets kunnen doen. En dat met weerloze kinderen. Een van de ergste dingen die ik ooit las. En dan zijn er therapieën…dat je moet proberen te vergeven…ze weten niet waar ze het over hebben. Zoiets loodzwaars moet je dan levenslang dragen. Nergens meer schuilen…
    Ik hoop dat je nu een schuilplekje hebt gevonden.

  6. antoinette duijsters zegt:

    Ouders die je veiligheid moeten geven en die je dan zo vreselijk verraden. Dat is moet vreselijk zijn.

  7. Wattman zegt:

    Afschuwelijk, het allerergste wat je een kind kunt aandoen. Helaas is jouw verhaal standaard voor heel veel incestslachtoffers. Het lijkt op een misselijkmakend spel, waarvan de regels nooit veranderen.
    Ik wens je veel sterkte.

  8. Kat zegt:

    Gewoon geen woorden voor.
    Ik hoop dat daders hun veroorzaakte lijden dubbel terugkrijgen.
    Sterkte.

  9. Reine jRagolo zegt:

    Laten we maar veel schik maken.
    Dat leidt af.

  10. knutselsmurf zegt:

    Helaas heb ik het verhaal vaker gehoord.
    Moeder geeft je zwijgend maandverband, op je 12-e.
    Daarna duurt het nog ruim een jaar voor je het weer nodig hebt.
    Je lichaam tijdelijk achterlaten. ( derealisatie )
    Je een sterke vriend inbeelden, die je kan beschermen (MPS)
    Hoezo gek ?

  11. Appelvrouw zegt:

    @ Suiker,
    niet te zoet he ๐Ÿ™‚
    @ Kruzdlo,
    NIet alle moeders over een kam scheren. De mijne was niet zo mooi als jij het omschrijft.
    Een moeder kan de liefde voor haar kinderen niet verbergen, niet haar hele leven. Ze had voor de rechtbank kunnen zeggen hoe zat, eerst voor mij, later bij haar kleindochter, maar wat deed ze? Ze gaf mij, en haar kleindochter de schuld van het incest. Haar andere dochters hebben tegen haar en de rechtbank gezwegen.
    Voor m ijn moeder was ik een straf op zich, als kind al moest ik niets van haar hebben hoe dat is ontstaan weet ik niet, maar ongetwijfeld omdat ze zo’n koud schepsel is, ik ben nog steeds overgevoelig voor wat mensen geven.
    Mijn ouders zijn gescheiden toen ze 70 waren en mijn moeder heeft ook nadien nooit enige positieve aandacht aan haar kinderen geschonken, er zit niks in dat mens.
    Er bestaan echt heel domme moeders. Maar die hebben ook een domme man.
    @ Verbaas,
    volgens mij is het een natuurinstinct dat je voor kinderen door het vuur gaat in moeilijke situaties.
    Ook al zijn er in het dierenrijk weer andere instincten, daar telt vooral overleven.
    Ik wist van mezelf ook niet dat ik dat zou doen en was er door verrast. Ook ik heb op punt gestaan om een kind te slaan, maar jeetje, wat een heftige confrontatie met mezelf was dat. Dat ene punt waar je overheen gaat, of juist niet.
    Ik heb me geschaamd voor mezelf dat ik tot dat punt kwam.
    Waarschijnlijk was ik net als mijn vader geworden als ik niet bijgeschaafd was in kindertehuizen en later door andere bijzondere mensen.
    @ Dianne,
    Volgens mij wordt in deze tijd de moeder ook gestraft, destijds was dat niet zo. Hoeveel moeders zijn er niet die zegen het niet geweten te hebben. Mij maakt het niet uit of ze onderdanig aan hun man zijn, angst zou je sterker moeten maken.
    Hoe kan iemand het aanzien dat kleine kinderen mishandelt worden, hoe kan dat, een kindje wat je in de buik gedragen hebt, gezoogd hebt, zo klein en weerloos, hoe kun je het toelaten dat een ander dat breekt.
    Waar zit dan je moederhart, dan nog liever zelf gebroken. Maar bij zulke moeders gebeuren zulke dingen hooguit korte tijd, niet oneindig.
    Ik ben uit huis gegaan, en nooit meer teruggekeerd. Iedereen veroordeelde mij, behalve de rechter.
    Maar veel had ik er niet aan, inderdaad, die eenzaamheid. Jarenlang die diepe eenzaamheid.
    En dan te horen dat de rest van de familie het mij kwalijk nam dat ik zo’n lastig kind was.
    Terwijl ik de deuren ook voor hen heb geopend, zij konden er ook doorheen. Maar zij kozen voor mijn vader als waraak op mij, iedereen had al jaren een hekel aan me. Zoals mijn broer vorig jaar zei: jij leek onbereikbaar en was opgewekt alsof je in een andere wereld leefde en het je niets kon schelen dat je mishandelt werd.
    Het kon me wel wat schelen, maar ik zocht een uitweg en sloot me af zodat ik niet nog meer gekwetst kon worden. Ik was toen al overgevoelig voor van alles en nog wat.
    Eenzaam ben ik niet meer.
    @ Smokey,
    Het is wel heel erg maar ook zonder incest is mishandelen vreselijk, maar het woordje incest maakt het voor velen zwaarder. Ik weet niet of het voor mij verschil zou hebben gemaakt in gevoel van angst. Maar het was wel een voordeel dat mijn vader hierdoor veroordeeld werd, voor mishandelen zijn toch duidelijkere tekens nodig.
    Ik vind het ook erg voor al die kinderen die ernstig mishandeld worden, erger dan ik werd, en waar minder ernstig tegen aan gekeken wordt. Er is denk ik geen grens te stellen dat dit erger is. Beide zijn voor mij even erg.
    Ik zeg zelfs van mezelf dat ik er geluk mee heb gehad om serieus genomen te worden en hem veroordeeld te krijgen en bovenalles om uit huis te kunnen, om bescherming te vinden bij de kinderbescherming. Iets wat natuurlijk alleen op papier bescherming is maar altijd beter dan aan je lot overgelaten.
    Zulke therapien moeten ze verbieden. Ik heb ooit een discussie met iemand gehad die wel wist hoe het most, ik moest met mijn ouders in gesprek om weer gewoon met ze om te gaan zodat ik verder kon met mijn leven.
    Die persoon luisterde niet naar mijn verhaal maar had iets voor ogen wat hij of zelf had meegemaakt of ergens had gehoord. Ik heb 4 jaar geleden bij toeval contact met mijn broer gekregen, een paar jaar ginen we met elkaar om, en het maakte me ziek, al die ellende was nog groter dan ik altijd gedacht had. Mijn illusie dat die mensen toch ook verder ontwikkeld waren en tot andere inzichten gekomen waren werd de grond in geslagen. Ik gong helemaal terug naar vroeger, zo leek het dat hun denkwijze nog niets veranderd was. Misschien omdat ze altijd in de schijnveiligheid van elkaar zijn gebleven, slachtoffers onder elkaar.
    Ik heb er echt spijt van dat ik hem heb leren kennen want zelfs nu accepteerde hij me niet, een paar rotstreken die me verschrikkelijk pijn gedaan hebben. Ik ga niet meer met hem om gelukkig. Maar er is wel van alles opgerakeld. Er moet weer van alles bovenop omdat te laten zakken.
    Schuilplekjes zijn er wel nu, alleen niet zoals jij het waarschijnlijk bedoelt.
    Ze moeten open zijn. Nu snap ik ineens waarom ik van het Groningse platteland hou, ruim en overzichtelijk ๐Ÿ™‚
    Maar ik ben nog altijd niet iemand die bij een ander gaat schuilen in die zin van in iemands armen kruipen en vieligheid bij die persoon zoeken. Ik wil het wel, en heb ook jaren naar een vaderfiguur gezocht maar niet gevonden.
    Ik heb vrienden met wie ik kan praten, en ze geven me meestal duidelijke en harde woorden, niemand praat me meem vaker krijg ik weerwoord in plaats van iemand die zijn arm om me heenslaat. Maar dat is ook precies waarom ik deze vrienden heb, en waardeer. Ooit kende ik iemand die zijn grote zwarte vleugels over me uitspreidde, om me te beschermen, maar dat voelde verschrikkelijk benauwd. Ik heb ruimte nodig en niet iemand die me claimt.
    Ik wil ook niet gezien worden als een zielig klein meisje. Vroeger al niet, ik was een harde, dacht iedereen. Maar dat is niet zo, ik ben zacht en lief maar dat zie je niet aan me.
    @ Antoinette,
    Omdat je, als je zoiets overkomt niet de andere kant kent weet je niet of het vreselijker is dan wanneer ze dat niet doen. Als je er midden in zit ken je geen andere kant. Niet dat ik het normaal vond, maar nog altijd kan ik me niet inbeelden hoe het is als je ouders je niet verraden en je wel een fijn nest bieden om je te ontwikkelen.
    @ Wattman,
    Zals ik al tegen Smokey zei, is het niet het allerergste. Mishandeling in het algemeen maakt een kind kapot.
    Incest komt wel dichterbij jezelf, maar is het dichterbij dan slaan? niet gewoon een tik maar echt slaan met de leren riem of ander voorwerp. Mijn vader was onbetrouwbaar, het liefst wilde hij je overvallen, als je zat te dromen, zoals ik vaak deed, weg, in mijn eigen wereld. Dan ineens kon je er van langs krijgen zonder te weten waarom. En het onrecht, de pakken slaag voor het onrecht, het op een rijtje staan aan het schrikdraad, wie het eerste losliet kreeg slaag.
    Ik liet altijd het eerste los want ik verdroeg die stroomstootjes niet.
    Het is inderdaad overal hetzelfde verhaal en je wordt van de buitenwereld afgesloten zodat je niemand vertrouwt, aan wie zou je ooit kunnen zeggen dat je mishandelt wordt?
    Voor mij is het allang geleden, meer dan 35 jaar. Het is wel een onderdeel van mijn leven, net zoals anderen die een gelukkig jeugd hebben, gelukkige herinneringen hebben. Dat kun je niet uitschakelen en uit je systeem verwijderen.
    Maar ik ben niet zwaarmoedig en kom mijn dagen doorgaans heel opgewekt door.
    @ Kat,
    Ik hoop het ook, maar helaas.
    Mijn moeder heeft alle zorg van de wereld gekregen, kort na hun scheiding is ze dement geworden en in een tehuis gekomen.
    Mijn vader genoot nog van de kinderen van zijn vriendinnen, en wie weet van de kleinkinderen.
    Hij is een charmeur gebleven en zovele domme vrouwen vallen voor praatjes en ze zien niets anders dan hun hormonen.
    Heel misschien is hij inmiddels weer veroordeeld. Maar het zal wel niet helpen want als je niet kunt liefhebben kun je alleen maar nemen, dan weet je niet wat bevrediding is.
    @ Reine,
    Zeker, ik doe mijn best, maar soms wil ik dit ook voelen, om niet te vergeten, snap je? het heeft mij gemaakt tot wie ik ben. Het is mijn enige leven. Maar zelfs al zou ik het willen vergeten, dan droom ik er wel van, of dan gebeurt er iets wat zoveel herkenning geeft dat het pijn doet. Je kunt het nooit negeren. Hooguit zwijgen.
    Zoals zovelen doen, uit angst voor onbegrip, of voor mannen die je willen troosten, in bed, met sex.
    @ Knutselsmurf,
    Ik heb zelf nooit een ander iemand ingeroepen, ik kroop in het niets en sloot me volledig af.
    Alleen mijn beste schoolvriendin, nog steeds mijn beste vriendin, haalde ik wel in andere situaties naar voren om samen plezier mee te maken.
    En plezier kan ik nog steeds met haar maken.
    Dat er kinderen zijn die MPS ontwikkelen kan ik heel goed begrijpen, soms is de mishandeling te erg om het zelf te doorstaan.
    Dat afsluiten heb ik jarenlang als reflex, het hele leven gleed als een trein aan me voorbij. Ik was opgesloten in mezelf. Daar heb ik eens een gedichtje over geschreven, staat als voorpagina op mijn site:
    Mijn schulp is een ijzeren kooi,
    ik kan mijn voeten er doorheen steken,
    mijn armen
    en zelfs mijn hoofd kan ik tussen de tralies leggen.
    Maar _ik_ kan er niet uit.
    Zo heb ik dat jarenlang gevoeld. Nu niet meer, nu leef ik in het heden, ik voel en beleef, soms te intens.

  12. Reine jRagolo zegt:

    Ik snap dat je het niet moet verdringen want dan komt het als een sluipmoordenaar dubbel zo hard terug.
    Je hebt in ieder geval je gevoel voor humor en daar kun je goeie dingen mee doen.
    Toch kan ik wel janken.
    Dat moet ik je toch vertellen.

  13. maadtje zegt:

    Godallemachtig wat een afgrijselijk verhaal. Het is haast niet te bevatten dat iemand tot zoiets in staat is.
    En ook een moeder die zoiets laat gebeuren. Je bent voor je leven zwaar beschadigd toch? Knap dat je het zo op hebt kunnen schrijven.

  14. dianne zegt:

    Begrepen, ook van de ruimte, open natuur nodig hebben
    Ik heb twee vragen als het mag…
    je schrijft aan mij: eenzaam ben ik niet meer. Ik ben benieuwd naar die ommekeer
    en ook hoe het komt , dat je nu (te) intens leeft na de schulp. Ik bedoel: wat heeft je daaruit gehaald?

  15. Appelvrouw zegt:

    @ Reine,
    Ik weet het, ik zou ook kunnen janken als ik zoiets van een ander las. Het is ook machteloosheid als je toekijkt.
    Als je er middenin zit is het een geleidelijk proces, en alle dagen je krijgt er een harnas van.
    Humor had ik als kind ook al. Maar er lachte nooit iemand om me ๐Ÿ™‚
    @ Maadtje,
    er zijn helaas veel schrijnendere gevallen, zoals we te vaak in het nieuws horen. Soms denk ik wel eens dat ik geluk gehad heb, dat mijn vader te weinig fantasie had om nog op andere manieren tekeer te gaan.
    Je bent na zoiets wel beschadigd, er is altijd wel iets van een wond. Maar ik leef wel, en ik leef intens en kan liefhebben en heb geen sexuele problemen.
    10 jaar geleden ben ik begonnen het op te schrijven, dat was erg zwaar, toen heb ik het heel gedetailleerd gedaan en ben er dwars doorheen gegaan, verschrikkelijk zwaar. Als Appeltje, en de gezinssituatie veranderen om herkenning van hun te voorkomen. Maar de gebeurtenissen waren er niet anders door.
    Die verhalen heb ik destijds allemaal op internet gezet en in groepen. Ben er door aangevallen en heb zelden bijval gehad. Maar dat gaf ook niet. Het liet me des te duidelijker zien hoe alleen je staat als je het meemaakt, en als je het aan het verwerken bent.
    Nu ik er niet meer kapot van ben (alleen als ik het gevoel toelaat kan ik veel verdriet voelen) krijg ik ook heel andere reacties.
    er is geen therapie voor mishandelde kinderen, behalve je in het daaglijks leven geaccepteert voelen zoals je bent en je vrijheid opeisen. Therapie kan meer kapot maken. Ik zie er zelf het nut niet van in.
    Het afbranden wat anderen bij me deden heeft me zelfs geholpen, hoe wreed het ook mag lijken. En het waren "trutten" die dat deden, maar ze behandelden me daarmee in ieder geval als gewoon mens die haar eigen verantwoordelijkheid moest dragen. Het opschrijven is dus nu niet meer zo moeilijk als destijds.

  16. Vogel-vrij zegt:

    Appel,
    Ik heb net een zak chips op, en nu ben ik misselijk.
    Misselijk niet van de chips.
    Wat een walgelijk verhaal.

  17. Dominic van Vree zegt:

    De film heet ‘Festen’.

  18. Vogel-vrij zegt:

    @Dominic
    Prachtige film… onderhuidse spanning die ontploft in de speech van de zoon…

  19. Appelvrouw zegt:

    Dianne,
    Een ommekeer gaat vaak ook geleidelijk.
    Een jaar of 10 geleden was ik nog heel erg gesloten in mezelf. Ik leerde internet kennen en schrijfgroepen.
    Ik was heel arrogant, bijna vijandig vermoed ik. En die groepen accepteerden dat niet, en dat was goed voor me.
    buiten mijn eigen kleine wereldje werd internet de wereld die mij corrigeerde, iemand veilig afbranden is op internet heel goed mogelijk. In het echt was me dat nog niet overkomen.
    Ik ben door een hele groep afgemaakt. Dat deed erge pijn, maar het was zo verschrikkelijk nodig, zag ik veel later. Niet dat ik teruggekeerd ben naar die groep maar zij weten waarschijnlijk niet eens hoe ze me daarmee geholpen hebben wat minder arrogant te zijn. Ik weet niet of arrogant het goede woord is hoor maar dat is het eerste wat in me opkomt.
    Ik ging naar andere groepen en bleef schrijven over mijn jeugd. Alles, tot de laaste nacht, en daar was ik helemaal kapot van, die nacht heb ik niet afgemaakt zo erg was die. En nog durf ik daar niet verder doorheen dan ik destijds gegaan ben.
    Het hoeft voor mezelf ook niet.
    Ik leefde altijd naast mezelf. Maar in die groepen leerde ik ook meer mensen kennen en legde persoonlijke contacten. Reisde het hele land door en had prachtige ontmoetingen, soms wat langdurigere vriendschappen.
    Mijn partner liet me begaan, hoe meer ik meemaakte hoe blijer ik was. Hij heeft me nooit iets in de weg gelegd.
    Ik was nooit zoveel onder de mensen geweest, al was het niet in groepen, ik heb alleen maar individuele ontmoetingen, groepsgebeuren waag ik me niet aan. In de kindertehuizen trok ik me ook altijd terug uit de groepen, omdat ik er niets bij voelde, of ik er naar keek zoals naar een vervelend tv programma, en van tv hield ik als kind ook al niet, en nog steeds niet. Ik wil voelen, weet geen ander woord.
    Soms was ik heel open, en ben ook wel eens veel socialer geweest dat ik vaak met vriendinnen uitging, maar toch had ik geen verbinding met ze. Ik was alleen.
    Tja en hoe was die ommerkeer dat ik uit mijn droom stapte?
    Het was op een dag, een jaar of 8? geleden dat ik het bemerkte, he, ik voel, ik leef in het nu. Het is geleidelijk gegaan neem ik aan. Durven voelen. Mensen dichtbij te laten komen in mijn ziel en niet alleen erbij.
    Sindsdien ontmoette ik nog steeds leuke mensen, maar anders, ik kon zomaar hechten, ik had niet het gevoel dat alles maar tijdelijk was. Dat voelen was heel speciaal, bij bewust zijn komen als uit een diepe slaap, en weten dat je niet meer in slaap sukkelt. Ik vind het heerlijk, en de mensen die ik ontmoet zijn nog steeds eigenzinnig en apart maar ik voel veel meer, ik weet nog altijd niet zeker of welk contact dan ook zal blijven bestaan, maar het lijkt me niet meer dan logisch dat de meeste mensen die ik nu ken, ook in mijn leven blijven en niet zoals eerder dat ik op een dag grote schoonmaak hou en alle contacten weer weg doe. Dat heb ik vaak gedaan. Zonder problemen, en zonder boosheid, gewoon: daar heb ik niets meer aan, het was mooi, maar nu heb ik er niets meer aan. Schoonmoeder zei wel eens dat ik vrienden wegdeed als oude jurken: er nog met plezier aan terugdenken maar niet meer terug willen.
    Ik kan dus niet zeggen wat me daar uit gehaald heeft, het is gewoon zo gegaan door te leven.
    En ik leef graag OOk al ben ik zelf vaak doodop en kan ik niet volwaardig functioneren. Ik leef, en heb de mogelijkheid er iets van te maken binnen mijn mogelijkheden.
    Ieder mens in mijn leven vult weer iets aan, zoals ik het verhaal over Jack eens schreef: alle beetjes liefde maken een grote bult. Zo is het. En dat gaat door, hoop ik, heel lang om niet vastgeroest te zitten.

  20. Appelvrouw zegt:

    Vogel-vrij,
    zou jammer zijn van je chips, neem een biertje.
    Trouwens, bedankt voor je reactie op dominic, anders had ik die helemaal verkeerd opgevat.
    @ Dominic,
    ik neem aan dat die film is van een familie waar vader de waarheid verteld wordt op een familie feestje.
    Mijn leven was geen film.

  21. ZWOLLYWOOD zegt:

    Complimenten appelvrouw. Ik heb nog niet alles gelezen, maar dit getuigd van moed. Je bent moedig en kranig.

  22. Appelvrouw zegt:

    Zwollywood,
    niet overdrijven, het is meer dan 35 jaar geleden. Toen was ik ook wel moedig maar dit is slechts een zeer verkorte en redelijk veilige versie van het gebeuren.

  23. Marius van Artaaa zegt:

    gvd Appelvrouw, zo’n oorlog met het nest van je systeem houdt nooit op
    een Adolfvader en bijpassende moeder, ze hadden spontaan vlam moeten vatten
    toen je ze koud in de ogen keek, zo’n eerwraak had je weer wat evenwicht kunnen geven

  24. dianne zegt:

    Dank je wel, vrouw, voor je uitgebreide antwoord. Ik had een heel uitgebreid antwoord teruggegeven maar het is weg, verdorie.
    arrogantie is het woord ook niet, maar misschien was het een wat provocerende houding die voortkwam uit naar buiten willen treden met je verhaal. Daar zit heel veel angst onder, nog niet weten wie je kunt vertrouwen. En hoe het aankomt. Angst beklemt en geeft misschien ook een geforceerd beeld van moed, omdat je het niet wilt of kunt laten zien. Er zijn maar weinig mensen die daar doorheen kunnen prikken.
    Het introverte wordt ook vaak arrogant genoemd.
    Angst onder ogen kunnen zien maakt sterker omdat je verder kunt. Willen zien is essentieel.
    Je moeder wilde niet zien want dan had ze zichzelf onder ogen moeten komen. Zij maakte van haar angst een laffe daad. Ze had grote schuld maar legde die bij de ander. Door net te doen alsof het er niet was, want ze heeft het vast wel geweten, hoefde ze er niks mee te doen, niet mee naar buiten en koos ze voor haar (schijn)veiligheid. Een rol die ze waarschijnlijk zelf ging geloven. Ook dat is macht, zowel over zichzelf als over haar kinderen.
    Ik ben blij voor je dat je goede mensen getroffen hebt. Dat je bent gaan voelen. Voelen is zo essentieel om verder te komen, een heel proces. Niet voelen lijkt gemakkelijker maar is een gevangenis zoals je zo mooi beschrijft op je voorblad. Want niet voelen is ontzettend veel missen.
    Ik las laatst een artikel over iemand die met zijn familie gebroken heeft, Ondanks dat iedereen zei, het is toch je moeder, je vader, je broer. Hij koos voor zijn evenwicht.
    In contact staan met familieleden waarbij je constant stoot op schuld, angst, verwijt en onbegrip is toch een soort blijven verwachten, blijven wachten op iets dat niet komt. En die pijn hoeft men zichzelf niet aan te doen.
    Je schrijft: alle beetjes liefde maken een grote bult. Het is een reservoir van erkenning.. Een erkenning van jou, als mens omdat je veel meer bent dan het kind van toen.

  25. Rob zegt:

    Appelvrouw je bent echt eruit gegroeid, geklommen als ik je antwoorden leest…er zijn er zoveel die dit niet kunnen.
    Groet Robert

  26. Glaswerk zegt:

    @Appelvrouw: Nuchtere woorden als scherprechter voor de gruwelen uit het verleden.
    Goed opgeschreven mevrouw van de Boomstam.
    Wat ik mij al heel lang afvraag is wat voor duistere kracht dat soort vaders en praktiserende pedofielen drijft om seks – lees: verkrachting – te willen/moeten hebben met (zeer jonge) kinderen. Ik heb er nimmer een "duiding" aan kunnen geven. Jij wel?

  27. Groupie Catharina zegt:

    Appelvrouw ik had het gisteren al gelezen maar ik kon ff niet reageren. Ik heb zo’n moeder maar niet zo’n vader."Voor mijn moeder was ik een straf op zich, als kind al moest ik niets van haar hebben hoe dat is ontstaan weet ik niet,"
    Maar wel akelig herkenbaar! En als ze te dichtbij komt wordt ik zo ontzettend boos en missellijk dat ik me moet beheersen om niet letterlijk te gaan kotsen.
    Ik heb pas een maandje geleden of zo besloten dat ik haar niet meer wil zien en dat de rest van de wereld alleen maar lief en zielig vrouwtje ziet: jammer dan. Begrip van een partner zou fijn zijn ….

  28. VSp zegt:

    De VSp heeft twee zusjes waar ‘vader’ zich vanaf hun 3² tot hun 13² aan vergreep. Hun verstopte slipjes, doorsmeurd van menstruatiebloed, gevonden door m’n moeder, kregen ze door m’n vader voorgeschoteld op hun ontbijtbordje.
    Dat de zaak niet explodeerde was het gevolg van het feit dat mijn ouders zich bekeerden, lid werden van de Pinkstergemeente en zekere voorgangers, genaamd Ds. Van Petegem en een Ds. Jan Willem van der Hoeven, een zoon van de Particulier Secretaris van Juliana, hun zonden namens de Heer hebben vergeven.
    En kabbelde het familieleven vervolgens weer door. Mijn vader werd daar nog ouderling.
    Mijn zusjes werd uitsluitend verteld door deze twee Godshoeders dat deze praktijken afgelopen waren…..
    En werd alles met de ‘mantel der liefde’ bedekt. Angst exploiteren was het.
    1. Mijn moeder kòn niet anders. Gevangen, met nog 3 kinderen in een niet bestaand sociaal vangnet in de jaren ’55 -’65.
    2. Mijn twee zusjes hebben rond hen 30² professionele hulp ingeroepen omdat ze niet in staat waren om een normale relatie te kunnen beleven. Schuldgevoelens doorspekt met angst.
    3. En nog, nu 45 jaar later, komen deze gevoelens steeds weer bovendrijven en zijn er nog steeds niet vrij van. Wat hun voor een belangrijke deel staande hield was hun gevoel voor droge humor. Cynisch, weliswaar.
    4. Een voorgenomen rechtszaak tegen deze twee heren begin ’90 werd afgeblazen. A. Verjaard. B. Onder druk gezet door derden vanwege de enorme negatieve publiciteit rondom Van der Hoeven, die inmiddels in Jeruzalem woonde en nu nog woont om daar Joden tot het Christendom te bekeren.
    Een litteken op de psyche van een ieder die dergelijke gruwelijke ervaringen de rest van zijn leven moet meedragen.
    Bewondering tonen voor de dapperheid om hiermee om te gaan en desondanks de rest van hun leven zinvol in te vullen, en daarover praten, is vervolgens een groot goed.
    Bij deze….
    Medelijden tonen is geen heilzame therapie. Dat werkt niet.

  29. Glaswerk zegt:

    @VSp: Onder het mom van geloof wordt veel bedekt met de mantel der "liefde".
    Regelmatig zelfs in letterlijke zin.

  30. VSp zegt:

    @Glaswerk. Breek me de bek niet écht open.

  31. Appelvrouw zegt:

    @ Kruzdlo,
    Ik ben niet in die kring gebleven en heb me daardoor los kunnen maken, en dat is groeien.
    Velen zitten nog de rest van hun leven met die mensen opgescheept en worden steeds geconfronteerd.
    @ Glaswerk,
    Ik heb het boek van Louis Paul Boon gelezen, Eros en de eenzame man.
    Over een pedofiel, maar heel lang geleden. Daar krijg je bijna het inlevenngsvermogen.
    het griezelig is dat ik me er iets bij voor kan stellen dat een ouder iemand zijn sexuele lusten niet onder controle heeft. Niet dat je er ook zover aan toegeeft dat je een ander kapot maakt. Zelf heb ik vaak verklaart in onmacht om lief te hebben, om iemand dichtbij te laten komen om te delen. En dan uiten in puur sexuele drift en lust.
    Maar dat is deels ook interpretatie van eigen gevoel, of eigenlijk gebrek daaraan.
    Maar hoe dat zit met heel jonge kinderen dat ken ik niet, ik denk dat mijn moedergevoelens de overhand zouden krijgen als ik al ooit zover zou durven voelen.
    Maar ik heb zo’n vermoeden, meer ook danzij het boek Eros en de eenzame man, dat er heel veel onverwerktheid in iemand zit, zelf misschien nog wel verlangt om dat kind te zijn, klein te zijn en aandacht/liefde te krijgen.
    En sexualiteit is waarschijnlijk het meest intieme en grootste troost die je jezelf kunt geven waar je in kunt voelen dat je bestaat. Als je dat altijs zo ervaren hebt gaat dat misschien in later leven door, en is het kind slachtoffer van jouw gebrekkig vermogen werkelijk lief te hebben. Misschien zelfs is het boosheid, wraak nemen op het ongeschonden lijf. Wat je er aan hebt als de ander niet wil, huilt of zich verzet, en dan toch doordramt, dan is alles in je leven gericht op jezelf, op eigen behoeftebevrediging.
    Aan de andere kant denk ik ook wel eens dat pedofilie misschien wel vergelijkbaar is met homosexualiteit, ik bedoel: het is je geaardheid misschien wel.
    Therapien helpen die mensen immers niet, ze blijven het doen, straffen, opsluiten, het helpt niets.
    Niet dat ik het daarmee verzachten wil, want tegen de wil van wie dan ook heb je niets te doen.
    Maar laten we eens terugdenken aan de tijd van de oude Grieken. ieder kind werd misbruikt, en misbruikte daarna ook weer de kinderen in lagere rangorde. Dat was normaal.
    Ik weet even niet wie toen besloten heeft dat het toch niet zo normaal was en hoe die kinderen er destijds uitkwamen, feit blijft dat veel kinderen die misbruikt worden er kapot uitkomen.
    @ Karin,
    Ik wist dat jij het moedergehalte zou begrijpen/herkennen.
    Ik snap je kotsmisselijkheid van nabijheid van je moeder, had ik zelf ook.
    Hoop dat je vast kunt houden aan je beslissing, want ieder mens heeft een eigen kijk op de situatie. Vaak zie je mensen toch na een jaar of 10 weer contact zoeken. Vooral als ze zelf kinderen hebben, dan gaan ze moeder begrijpen.
    Ik heb daar nooit last van gehad, dat ik iets ging begrijpen, en jij ook niet neem ik aan.
    Heb je geen begrip van je partner?
    Ik heb van iedereen om me heen begrip.
    @ VSP,
    Dat is ook zo’n gruwel verhaal.
    Zwijg erover.
    Jezus is niet voor niets aan het kruis gestorven.
    Ik dacht altijd dat "daders" toch niet meer gewoon verder konden leven, toch een knagend geweten zouden krijgen.
    Maar praktijk blijkt veelal dat dat niet zo is, ze vinden zelf dat het toch niet zo erg was, waar maak je je nou druk om, die kleinigheid. En zo zien ze het vaak ook: een kleinigheid, omdat ze niet begrijpen waar het over gaat.
    Hebben jouw zusjes wel iets aan die professionele hulp gehad? Misschien alleen het mogen bekennen en erkent worden, maar verder?
    Mijn vader is veroordeeld voor mij, een geldboete die naar de staat ging, Ik heb niets gezien. En later voor zijn kleindochters, maar toen was de zaak van mij ook al verjaard en mocht niet bij de strafbeoordeling opgeteld worden, hij kreeg toen 240 uur taakstraf.
    Voor incest!
    Ik vraag me dus af of een veroordeling nog zin had gehad in de jaren 90 want dat van mijn vader met zijn kleindochters speelde begin jaren 90 denk ik.
    Het is alleen voor de erkenning en "genoegdoening" misschien van nut.
    Ik begrijp dat je zusjes wel de ruimte hebben en krijgen om er over te kunnen praten.
    Dat lucht erg op.
    @ Glaswerk,
    Was het maar liefde.

  32. zich van verre zegt:

    240 uur taakstraf. En dan zeker ook nog in een speeltuin?
    Ik heb alles uitgebreid gelezen, ook betreffende de zussen van de VSP. Dit is dan een andere dag dan andere, dit blijft hangen (terwijl ik dit schrijf besef ik opeens dat ik vandaag jarig ben; ik heb het nooit kunnen beleven of voelen sinds…niettemin ben ik gelukkig, net als jij, een redelijk vrolijk type, ik denk dat dat geen eigen verdienste is maar iets in de genen) Ik herken veel in wat je schrijft. De zgn ‘arrogantie,’ het geen medelijden willen maar wel begrip, de hele mikmak. Ben een beetje beduusd. Virtuele hugs, mag dat? Niet zoet maar wel sterk

  33. VSp zegt:

    @appelvrouw. Professionele begeleiding en ondersteuning om alles een veilige plek te geven was succesvol. Er over praten met, al of niet direkt, betrokkenen vrienden, familie en onafhankelijke derden bleek later na terugblik de helft van de therapie. Heeft al met al wel drie jaar geduurd.
    En ja, die rechtszaak werd ook afgeblazen om een terugval bij mijn zusjes te voorkomen. Vaak heeft het dan ook geen zin meer en kan het voor de slachtoffers beter zijn de zaak niet weer tot in den treure op te moeten rakelen.
    Maar de handen van hun broers jeukten om die schoften alsnog publiekelijk aan de schandpaal te nagelen.

  34. Catharina Anna Maria van Vliet zegt:

    @Appelvrouw: die kinderen heb ik en juist doordat ik kinderen heb werd ik alsnog flink kwaad op haar. Daarvoor negeerde ik het. Mijn beste vriendin haar (lieve) moeder was dood en we hadden het gewoon niet over moeders. Niet moeilijk als je geen kinderen hebt, ook geen vriendinnen met kinderen.
    Je hebt wel een punt, ik heb haar toen de kinders klein waren weer dichterbij laten komen en toen heeft ze me (verbaal) nog een en ander geflikt. Het is gewoon een kutwijf. Zo. En toen kwam de woede pas echt. Liever dan een normale oma zijn ging ze verder met haar strijd om mij in een hoekje te trappen.
    Mijn partner ziet vooral een zielig moedertje. Ze is zooooooo aardig naar mannen toe gadverdamme. Hij weet gewoon niet waar ik mee zit, begrijpt het niet en laat het niet tot zich doordringen. Het concept verwaarlozende hatende moeder wil niet tot hem doordringen. Zijn moeder kuste de grond waarover hij liep en baseert zijn oordeel op wat hij wel ziet. Nou NU ben ik inderdaad een akelig onverdraagzaam stuk verdriet naar mijn moeder toe. Als het dan zo moet dan maar zo.
    Hij heeft wel respect voor mijn beslissing. Daar moet ik het mee doen.

  35. Appelvrouw van de Boomstam zegt:

    @ Marius,
    Het was inderdaad wel een soort oorlog in het klein.
    Ik kon alleen op mijn eigen manier wraak nemen, door in mijn eigen wereld te kruipen, door niet te schreeuwen als ik werd geslagen, of mijn moeder recht in de ogen kijken waardoor ze hysterisch werd, en dat ervoer ik dan als overwinning.
    Dit zou een goede eerwraak geweest zijn, dat ze vlam vatten als ik ze aankeek.
    Maar ik dacht altijd dat hun leven gewoon doorging, en het mijne in eenzaamheid en verdriet doorzwoegde Tot ik van broer hoorde dat ze nog altijd over mij spraken als dat lastige kind, en dat ik ondanks mijn afwezigheid nog steeds in hun wereld was, en dat deed me goed, om na die tijd nog steeds als lastpak aanwezig te zijn.
    Mijn ouders zijn ook gedeeltelijk uit de ouderlijke macht ontzet en ze moesten voor me betalen, dat was alleen al een grote straf want geld was het meest waardevolle in hun leven.

  36. Appelvrouw zegt:

    @ zich,
    de taakstraf was schoffelen op straat.
    En dat was niet zo’n erge straf want op straat lopen vrouwen met kinderen.
    Mijn vader nam eerst de vrouw, om bij het kind te komen. Je staat er verstalt van hoeveel domme vrouwen er zijn, een glimlach, knipoog en onkuis woordje en ze liggen plat. Ik snap dat echt niet.
    Je gebruikt het woord voelen.
    Jij bent er ook zoeen met dát verleden?
    Inderdaad is opgewektheid geen eigen verdienste en zit het in de genen.
    Je virtuele hug heb ik ontvangen.
    dankje wel.
    @ VSp,
    3 jaar vind ik niet lang voor een verwerking voor iets heel ingrijpends uit je kindertijd.
    Bedankt voor je bijdrage.
    @ Karin,
    Jammer dat je partner er niets van kan begrijpen.
    Verdorie, dat voelt nog meer onbegrepen!
    Maar ik begrijp je wel, zeg dat maar tegen hem.
    Mijn moeder deed ook poeslief tegen de buitenwereld. Mijn vader ook.
    Ondanks dat mijn vader veroordeeld is, zei een oom ooit tegen me dat ik maar moest bewijzen dat het echt gebeurd was.
    Nu zou ik zo’n vent een schop geven, maar toen deed het me alleen maar pijn, dat ze hem geloofden, ondanks de veroordeling, en dat ik er niet aan dacht die veroordeling op papier aan ze te laten zien dat snap ik ok niet.
    Bij jou zit het ook heel diep, en ik vind dat je partner jou zou moeten kennen en luisteren, desnoods zijn oordeel voor zich houden.

  37. Simen Vrederat zegt:

    Ik kan je niks geven dan een toeschouwerscommentaar.http://www.vkblog.nl/bericht/300594/De_kelder_van_D.#c3076005
    Ik maak me geen illusies of je er iets mee kan.
    Maar ik wil je toch iets meer geven dan het godverdomme dat alle andere woorden blokkeert.
    Het prijsje is er afgehaald.

  38. ZichvanVerre zegt:

    Nou ja, geen verleden van incest (hoewel er iets is gebeurd maar ik heb het mijn vader vergeven) maar een van verkracht worden door groepen mannen (heb je dat noit gelezen?). Ik herken zo je dingen, je …ik spreek het niet uit omdat ik denk dat je het wel begrijpt. Hugs babe! (Ik vind babe altijd een leuk woord omdat refereert aan iets ongeschondens, echts, en het tegelijk door de commerciele omroep gewaardeerd wordt)

  39. Appelvrouw zegt:

    Simen,
    Ik ontvang ook zonder dat je geeft.
    Je verhaal geeft buikpijn. Ik heb altijd gezegd dat de mensen van nature beestachtig zijn, maar dat sociale controle de meesten van ons in bedwang houdt.
    Waren er tenslotte niet altijd al beestachtige schurken die alleen aan overleven voor zichzelf dachten?
    Al die mensen die macht proeven veranderen van ogenschijnlijk sociaal aanvaardbaar iemand tot dictator. In het ene land gaat dat makkelijker dan in het andere, maar ik weet zeker dat dat ook in onze eigen politicie schuilt.
    Dank voor je "mooie" verhaal zonder prijsje, maar dat krijg je van mij.
    @ Zich,
    Ik heb geen antwoord terug.

  40. Trektocht zegt:

    Als ik het bijna te gruwelijk vind om te lezen, hoe gruwelijk moeilijk moet het dan voor jou zijn geweest om dit op te schrijven, ik heb er diep respect voor!

  41. Appelvrouw zegt:

    trektocht,
    het opschrijven was 10 jaar geleden erg, echt erg, zoals ik het nu heb opgeschreven is het voor mij nog redelijk veilig, ik kan mijn gevoel er op afstand van houden. Maar als ik een gebeurtenis toelaat dan is er van binnen wel heel wat aan de gang. Maar niet meer zo dat ik er in wegzak.

  42. Erika zegt:

    Dag Appelvrouw,
    Respect voor het durven opschrijven voor je verhaal.
    En anoniem, is zo lekker veilig. Eindelijk kon je het aan om het te vertellen. Goed zo.
    Ik heb het pas ook gedaan, anoniem opgeschreven op internet. Daarna kon ik er ook met mijn vriend over praten.
    De beerput is nu wel open. Dat is wel meoilijk.
    Wat het nog moeilijker maakt : Mijn broer heeft een dochter van twaalf, rijp, lief, prachtig, aardig.
    Moet ik dit aan mijn broer vertellen. Loopt mijn nichtje gevaar?
    Dan MOET ik het vertellen en dan is alles kapot en krijgt mijn lieve moeder het ook te weten. Dat zou ik vreselijk vinden.
    Maar mijn lieve nicht gaat boven alles.
    Wie weet of kleinkinderen van incest dochters gevaar lopen?
    Vriendelijke groeten van een nieuwkomer.

  43. Erika zegt:

    Appelvrouw,
    jouw verhaal is wel vele malen erger dan de mijne.
    En ik snap het gewoon niet van je moeder? Hoe kan dat nou?
    Vreselijk.
    Je hebt je verhaal zo goed verwoord.
    Ik weet niks meer te zeggen.
    Nog steeds sterkte, want klaar ben je dus kennelijk nooit.
    Groet. Erica

  44. Appelvrouw zegt:

    Hallo Erika,
    Mag ik jouw verhaal ook lezen?
    Je moet ze niet gaan vergelijken welke het ergste was, want je moet met je eigen gebeurtenis verder.
    Maar het heeft mij wel geholpen het te relativeren toen ik veel ergere verhalen hoorde/las.
    DAn dacht ik: mijn vader is maar een doetje, die had gelukkig geen fantasie.
    Je snapt het niet van mijn moeder, zeg je, maar jouw eigen moeder, die lieve moeder van jou, die neem je nu in bescherming, hoe moet ik dat dan zien? Zag jouw moeder dan niets of hield ze ook liever haar ogen gesloten, want niets zien betekent niets hoeven ondernemen en dan breekt tenminste de schijnveiligheid niet.
    Je vraagt of iemand weet of kinderen van incestslachtoffers gevaar lopen.
    In mijn reacties aan anderen heb ik daar geloof ik ook iets over gezegd.
    MIjn zus heeft haar eigen dochters ieder weekend aan haar vader gegeven. Daar moesten ze logeren.
    En natuurlijk heeft mijn vader daar misbruik van gemaakt. Maar ik blijf vinden dat als een moeder weet dat als je een kind voor de leeuwen gooit het daar niet ongeschonden uitkomt, dan is die moeder schuldig.
    Het gebeurt wel vaak dat het een cirkel wordt, slachtoffer vertoont weinig empathie voor eigen kinderen omdat hij/zij zelf nog lang niet klaar is en misschien wel nooit is begonnen aan de verwerking.
    Ik ken jouw vader niet, en jou niet, Erika. Het is op afstand zo makkelijk te veroordelen en adviezen te geven. Vaak worden dat onderbuik reacties waar je zelf niet mee verder komt. Misschien zelfs maken die je aan het twijfelen, omdat jij je vader niet aan de schandpaal nagelt. Maar jij hebt daar zelf voor gekozen om wat voor reden dan ook. Maar schakel je lieve moeder gerust uit, een lieve moeder had signalen kunnen zien. Maar daarin ben ik genadeloos en bevooroordeeld, ik ken jouw moeder ook niet. Mijn zussen wilden ook niet dat mijn moeder het wist dat het hun was overkomen, om haar te beschermen, maar waartegen is mij altijd een raadsel geweest, wan daardoor hebben ze het zelf ook nooit kunnen vertellen. Ik was de enige die het wist, maar alleen aan de signalen want als ik er naar vroeg zwegen ze allebei en keken de andere kant op. DAn wist ik het zeker. Maar voor de rechtbank bleven ze hardnekkig ontkennen, dus hebben ze er ook nooit over kunnen praten. Wat mij betreft: eigen schuld, stomkoppen. En dan loop je dus risico dat je je dochters weggeeft.
    Wat wijsheid is in jouw geval weet ik echt niet, Erica, of je het moet vertellen of niet. Wat heeft het met jouw gedaan in je leven.
    Misschien kun je je vader dreigen, als hij met zijn poten aan je nichtje komt jij de boel op stelten gaat zetten. Maar dat zal misschien geen enkele indruk op hem maken. De mijne zou er in ieder geval om lachen.
    Op afstand kun je veel zeggen, de situatie is daar misschien helemaal niet naar. En je zit nu zelf in een verwerkingsproces, waak er wel voor dat je niet jezelf opzij zet om anderen te beschermen want jij bent ook niet beschermd terwijl jij een kind was.
    En nu moet je je probleem bij je vriend neerleggen, iets wat voor een relatie heel moeilijk kan zijn omdat je in een minder gelijkwaardige rol terecht komt, misschien, dat kan, zal niet in alle gevallen zo zijn. Het kan ook steunen maar gevaar is wel dat je het ook gaat gebruiken in die zin van onbewust of bewust vinden dat de ander rekening met jouw verleden moet houden. Je vergeet dan wel eens je verantwoording voor de relatie. Maar dat hangt af van de relatie natuurlijk. HOop dat je een fijne vriend hebt.
    Schrijven heeft mij erg goed geholpen om er doorheen te gaan, zulke dingen zijn te zwaar om zomaar tot in detail aan naasten te vertellen, maar juist die details had ik nodig om te beschrijven. DAt deed ik 10 jaar geleden al, en heb ze toen ook op internet gezet.
    Klaar ben je nooit maar het hoeft je niet je hele leven pijn te doen en te belemmeren. Voor mij is het wel iets waar ik vrijwel dagelijks aan terug denk, niet zozeer het sexuele alswel alles uit mijn jeugd. Flitsen meestal, die mij doorgaans niet meer kwellen maar gewoon als herinnering, één van de vele.
    Heb je een eigen blog?

  45. Erika zegt:

    Jeetje Appelvrouw,
    wat heel erg bedankt voor je snelle en zo vreselijk lange uitleg en verhaal.Ik was bang dat hier niemand meer zou komen.
    Jij vraagt : mag ik jouw verhaal ook lezen?
    Betekent dat dat je wilt weten wat er precies is gebeurd? (als ja….dan moet ik even daaraan wennen wil ik dat opschrijven, ookal zeg je, je moet niet gaan vergelijken, tegerlijkertijd zeg je ook…Als ik een ander verhaal las, vond ik mijn eigen vader maar een doetje. En dat in jouw situatie? Kijk, ik kan je wel alvast zeggen dattie nooit in me is geweesst.)
    Ik schrik over wat je zegt over mijn moeder. ik ben niet boos, zo bedoel ik het niet. Schrik gewoon. en ik wil ook niet weten of zij het dan misschien wel wist, want ik kan niet zonder haar. En als ik dat zou weten…dan weet ik het allemaal niet meer.
    Het stuk over je zus……dus ja, het gebeurt.
    En dan….je legt het wel uit, maar toch snap ik het niet, ik kan het niet bevatten dat je dan je eigen dochter daar laat logeren. Ik heb zelf nooit kinderen gewild, maar ik bevat dit echt niet.
    Mijn moeder vond het altijd sneu voor mijn vader dat ik altijd en dan ook echt heeeel erg vaak bij haar op schoot zat. heerlijk veilig in haar lieve armen. En dat ik dat nooit bij mijn vader deed. En dan soms fluisterde ze, ga maar even bij papa zitten, hij zit daar zo alleen. En dan vond ik het ook zielig en ging met lood in mijn schoenen als een stijve hark op schoot zitten.
    We moesten altijd rekening met hem houden alsie thuis was…dus rustig zijn, terwijl. als hij er niet was mochten we lekker keten en met matrassen van de trap glijden en joelen van plezier. We ruimden altijd weer op voor hij thuis kwam.
    Ik heb naast haat en angst mijn vader altijd zielig gevonden, en ben altijd beleefd gebleven. En nep vrolijk. Hij heeft ook heel veel voor me gedaan en geholpen in ons huis en geeft af en toe geld. ik neem het wel aan, want ik denk dan..geef maar hier, dat is de schadeclaim en ik kan het goed gebruiken. En dan bedank ik hem uitbundig.
    Wat vriend betreft maak ik me geen zorgen. Ik ben nl eigenlijk de trein en ben er vaak voor hem. Hij heeft het soms erg moeilijk. We gaan al 20 jaar met elkaar om. Hij heeft me gestimuleerd en ook wel beetje echt duidelijk gemaakt dat ik het wel MOEST vertellen aan broer, want er is iemand die bescherm moet worden en daar ben ik het mee eens.Dat is allemaal vanmorgen besproken en heb mijn broer dus gebeld.
    Hij is er stuk van en steekt het liefst het huis van hem in de fik. Hij en mijn andere broer hebben ook echte haatgevoelens over hem. Door hoe hij vroeger was, maar ook hoe hij nu is. Dat weet ik pas een half jaar, dat zij hem ook haten. Met mijn ene broer, die ik heb gebeld om hem te waarschuwen voor zijn dochter heb ik het allermeest contact. Hij gaat mijn andere broer inlichten. Die heeft ook een meisje.
    Gek genoeg denkt hij zeker te weten dat er niks zal gebeuren, omdat nichtje er niks aan vindt bij opa…..ik meteen denken Dat kan toch DIE reden zijn? En dat zij ervan maakt, Ik vind het saai bij opa?
    Hij gaat met haar praten. maar nog niet meteen haar bij hem weghouwen. Ze gaan meestal met zijn tweetjes of drietjes bij hem op bezoek (broer, zoontje, dochter, moeder meestal niet)
    En waaarom zou je je afvragen.
    Omdat ze nou eenmaal een opa hebben en zoontje in in elk geval weg van hem. Meisje/mijn nichtje dus vroeger ook.
    En dan wordt er ook echt wel gezellig gedaan. het is allemaal zo dubbel.
    En starks, mocht het dan toch losbarsten….heb ik meelij met de klootzak. Dat snap ik niet. ik weet dat dat niet hoeft, maar mijn gevoel is zo.
    Nog 1 ding.
    Zodra ik op mezelf ging wonen, was ik gelukkig. En toen had ik mijn vriend al. en door mijn vriend kreeg ik eigenwaarde. Ik kon vroeger niks en was dom. Nu heb ik twee moeilijke opleidingen gedaan. We hebben allebei bewust gekozen vor geen kinderen. we hebben nl een wat reislusit leven en ik moet echt zeggen dat ik gelukkig was (tot een half jaar geleden, want toen kwam ineens de deksel van de stront los bij broers en mij)
    En we maken muziek en gaan vaak in buitenland spelen. We hebben een hond die vreselijk belangrijk is. daar zijn we zo dol op. En ik houd zoveel van mijn vriend. En selsproblemen heb ik nooit gehad, dus wat dat betreft, mijn leven dus, vind ik dat ik er goed vanaf ben gekomen.
    Misschien dat nu wel de echt eellende begint, maar ik heb in elk geval ALLEs gedaan wat ik wilde in mijn leven.
    Niet alleen geleerd en gewerkt.Dus dat kan niemand meer van me af nemen.
    laat de ellende dan maar komen.
    Appelvrouw, ik stop. Sorry voor zo een lange mail weer.
    Nogmaals heel erg bedankt.
    Ik wil wel graag vertellen hoe het is als mijn andere broer het weet.
    Jezus, ik schrijf dit en hoor nu dat andere broer het ook weet. hij gaat me bellen vanavond of morgen, zit nu op werk.
    Mijnn leven gaat veranderen.
    Lieve groet van Erika
    Ik heb geen blog.

  46. Appelvrouw zegt:

    Erika, ik wil je niet meesleuren in een modderpoel, maar je mag honderduit praten, op het blog is dat ook veilig maar weet wel dat iedereen het lezen kan.
    Als je er hier meer over wilt schrijven moet je dat ook doen, ik maak wel eens een verwijzing terug naar
    dit blog als ik denk dat dat weer wat leven inblaast voor de nodige reacties.
    Misschien ben ik wat bot over je moeder, maar je onthoud haar nu ook de kans om iets terug te doen wat je haar niet hebt durven vertellen. Snap je wat ik bedoel? STel je voor dat jij wel een dochter had waar je veel van hield en zij van jou, en je man zou haar verminken, op wat voor manier dan ook, en zij zou het je niet vertellen. Hoeveel vertrouwen denk jij dat je dochter in jou zou hebben? Je ontneemt eigenlijk je moeder de kans om jou te helpen.
    En de komende tijd zal erg veel spanning en emoties bij jou en je familie oproepen, weet je zeker dat je je moeder hier buiten wilt houden, haar niet de kans kunt geven er bij te horen als moeder en voor jullie op te komen, er op zijn minst voor jullie te mogen zijn, ook al doet het haar verdriet, zou het haar niet méér verdriet doen als je haar die steun ontzegt? Ik weet het niet, jij kent de hele situatie het beste en je hebt een goede vriend en broers, overleg het eens met hen en neem geen overhaaste beslissingen.
    Nee, ik wil je hiermee echt niet opleggen dat je het wel moet vertellen, want dat mag ik op afstand helemaal niet doen, jij bepaalt wat jij denkt dat het beste is. En jouw keuze respecteer ik ook maar ik hou er ook van een andere kant te laten zien. Niet om je te kwetsen, beslist niet, maar ik ben nu eenmaal niet het type van lieve woordjes, hoop dat je daar doorheen kunt lezen en het alleen als goed bedoeld kunt lezen. Ik heb zelf niet zoveel aan reacties die met me mee zakten met: o wat erg, wat heb jij veel meegemaakt. Hoewel ik weet dat ook die goed bedoelt zijn. Maar ze maken je niet sterker, althans mij niet en misschien ga ik wel teveel uit van mijn eigen manier.
    Het gaat er niet om of jouw vader in je is geweest maar wat het hele gebeuren met jou heeft gedaan.
    Wat je zegt over dat je medelijden zult hebben met je vader, dat begrijp ik heel erg goed, Erika. Toen mijn vader was opgepakt en in de cel zat voor verhoor en daar zelfs een nacht bleef vond ik dat vreselijk, ik dacht ook aan de boerderij, hoe het daar verder moest want hijen ik waren de enige die wisten hoe het werkte. En ik was er niet meer, en hij zat vast. Ik was bang dat hij het gevang in moest, heus. DAt hoefde voor mij niet, het enige wat ik wou was weg, en nooit meer terug. Dat is zo gegaan, mijn vader heeft een geldboete gekregen, en is gedeeltelijk uit de ouderlijke macht ontzet want zoveel betekent dat hij voor mijn onderhoud moest betalen maar niets meer te zeggen had. Voor mij was die straf voor hem voldoende. Pas later vond ik dat hij mij ook wel wat had mogen betalen.
    Neem jij het geld van je vader maar gewoon aan, geld stinkt hooguit maar je kunt er bepaalde vrijheid en gemak mee kopen. Maar je hoeft hem niet te bedanken, misschien doet hij het wel als zwijggeld.
    Jij weet zelf hoe het verder is gegaan en of het eenmalig of vaker gebeurde en dan maakt het niet uit wat, behalve dat ik er van overtuigd ben dat meisjes die zelf actief hebben moeten handelen, ik hoef dat vast niet in detail uit te leggen, er veel meer moeite mee hebben want zij hebben daadwerkelijk hun vader moeten bevredigen, dat is nog anders dan het ondergaan moeten waarbij je jezelf kunt uitschakelen, zoals ik deed.
    Nu heb je het je broer verteld, en je andere broer weet het ook.
    Ik kan me de schrik en boosheid van iedereen goed voorstellen.
    Mijn eerste vriend had ook zoiets bij de hand. Zijn moeder was al 70 en ernstig ziek toen oudste zus in dronken bui broer opbelde en zei dat ze een incest verleden had. Meer wilde ze er niet over kwijt. En
    niemand weet ook wat er gebeurd is. Maar wat een spanning er dan in zo’n familie ontstaat is heel erg.
    Je zult vast nog een heel emotionele tijd krijgen.
    Ik wens jou en je broers in ieder geval heel erg veel goede moed en vooral steun en begrip voor elkaar.

  47. Erika zegt:

    Hoi Appelvrouw,
    ik heb niet actief hoeven handelen.
    Ik geloof dat ik de "lena lichtste"vorm heb meegemaakt.
    maar ineens is niks meer zker nadat mijn broer een afgrijslijke zin zei :
    Hij zei dat mijn moeder dat zei toen hij 5 was, laten we er voor de zekerheid 7 van maken.
    Ze zei, en dit is voor mij heel erg moelijk : Als je verkracht wordt kun je maar beter stil blijven liggen, en er proberen van te genieten, want tegen een volwassen kun je toch niet op."
    Die zin van genieten…..daar twijfel ik aan, dat kan ik me niet voorstellen.
    Ik kan me sowieso de hele zin niet voorstellen uit mijn moederes mond, maar broer wist het nog precies en hij dacht ook te weten dat ze het ook tegen mij heeft gezegd. maar ik ben 2 jaar jonger….wat is verkrachten, dat weet je dan toch niet?
    De vriendin die het weet zei tegen me dat het ook zou kunnen zijn dat er in die tijd ergens een pedo rondliep en dat ze het zei om ervoor te zorgen dat hij / wij niet dood gemaakt zouden worden als we tegenstribbelen.
    Mijn moeder is nu ook 70. Ik ben al 40 en ik weet er zo weinig van. heb altijd bewust niks gelezen.
    Ik begrijp nu wat je zegt over moeder en eventueel nu nog steun.
    Ik heb al besloten, dat ALS ze het dus toch zou hebben geweten, dat ik het haar vergeef. ik wil haar niet kwijt en ze houdt zo vreselijk veel van mij, en ik van haar. En ik ben nogal vergevingsgezind als het om geliefden gaat (ik bedoel mensen waarvan ik houd)
    Maar waarom zeg je zoiets tegen zulke jonge kinderen.
    in mijn ogen 2 opties : ergens een pedo, of ik was al veel eerder de dupe dan ik denk.
    Ik wilde vanaf mijn vierde een jongen zijn. Echt zijn.
    Ik dacht eigenlijk dat ik een genderdysforie meisje was (later natuurlijk), maar waar ik overheen ben gegroeid. het was wel heel heel erg serieus bij mij. Ik wilde er NIKS over zeggen. Dat kon ik gewoon niet. Ik was een jongen, klaar.
    Vriend denkt nu dat ik dat misschien wilde zijn omdat ik wel misbruikt werd en de jongens niet. maar ik twijfel. Ik denk dat ik echt een jongen wilde zijn.En niet omdat mijn vadervanaf mijn vierde aan me zou hebben gezeten.
    Ik ga eens kijken of er iets bekend is daarover op internet.
    Ikga met mijn broers tegelijk praten en er worden geen overhaaste beslissingen gedaan. We gaan ervoor zorgen dat we 1 blok vormen (want ook mijn broers hebben vreselijke gevoelens over mijn vader, maar zijn niet misbruikt)
    Appelvrouw, wat bedoel je met het blog. Is dat gewoon dit?
    Wederom bedank ik je voor je brief. Ik heb er fucking veel aan zeg. Dat had ik gewoon echt niet verwacht.
    Dankjewel.
    het enige wat ik nu weer denk is : Ach, misschien overdrijf ik wel en was het niet zo erg. Had ik mijn mond maar gehouden. maar toch geen echte spijt, want ik sta achter mijn idee dat alleen ik kan voorkomen dat er eventueel iets met mijn nichtjes gebeurt. Maar dan toch denk ik, was het dan wel zo erg?
    Zo verwarrend.
    Dag.
    Weltrusten als je nog leest.

  48. Appelvrouw zegt:

    Hallo Erika,
    o gebeurt het dat mensen die in therapie gaat dingen wordt aangepraat in de zin van: "denk jij dat je al op je 4e misbruikt bent?" En het kind weet van niets, denkt alleen maar. Door zo’n opmerking gaat het denken door en lijkt het ineens zo logisch: ja natuurlijk, toen ik 4 was zei mama… Dat is ook riskant. Voor mijzelf denk ik dat als je het je niet herinnert het niet gebeurt is. Iets ingrijpends kun je niet zolang verdringen. Maar toch beweren mensen het. Ik kan dat niet geloven maar dat komt dan misschien omdat ik het zelf niet weg kan stoppen.
    Zo’n zin van je moeder komt nu wel even hard aan. Vooral dat woordje "genieten" want hoe kun je genieten van een oudere vent die je sowieso je adem ontneemt door zijn omvang? Maar behalve dat, van sex geniet je toch ook niet als je droog bent, dan doet het pijn, zelfs met je grote liefde. Maar je gaat wel nadenken wat je moeder bedoeld kan hebben. Voor je het weet ga je draadjes met elkaar verbinden van verschillende kleuren en wordt het een grote wirwar. Alleen dat woordje genieten, dat kan ik niet vatten, net als jij. Ondergaan wel, want het klopt natuurlijk wel dat je niet tegen een volwassene opkunt. Tegenwoordig zeggen ze dat je moet schreeuwen. Vroeger was het gebruikelijker dat je zweeg. Zelfs na de gebeurtenis. Er was in het geheel niet zoveel openheid dus misschien moet je de opmerking van je moeder ook proberen te verplaatsen naar die tijd.
    Als je eerder de dupe was dan jij denkt, maakt dat verschil? Je herinnert het je niet. Het wordt dan theorie. Ik werd als kind door de tuin geschopt om te leren lopen, dat vertelde een tante, mijn vader was trots als het hem lukte ons helemaal aan het andere eind geschopt te hebben. Ik herinner het me niet, maar het idee dat je zo’n klein schepseltje zo schopt en er bij staat te lachen omdat je denkt dat het leuk is… maar ik voel er niet bij dat ik het was want het is echt niet mijn herinnering dus ook geen trauma.
    Dat je een jongen wilde zijn op je 4e vind ik ook niet echt een verbinding. Maar je gaat misschien wel van alles erbij halen, begrijpelijk.
    Als je moeder het wel heeft geweten gaat het er niet om dat je haar niet zou vergeven, je kunt het zelf misschien ook in de hele situatie plaatsen. Je verlicht haar misschien ook wel van een zware last als ze het wél wist. Wie zal het zeggen.
    Erika, ik vind niet dat je overdrijft door je verleden open te zetten. Je moet zelf verder, en als je het niet gedaan had zou je ook aldoor twijfelen. Zo erg was het misschien niet, maar kennelijk wel, want het heeft toch zoveel met je gedaan dat je nu bang bent dat het je nichtje ook overkomt.
    Een blog is een plekj op internet waar je je verhaal plaatsen kunt.
    Dit is bij de volkskrant: http://www.vkblog.nl/ Hier kun je je registeren en zelf een blog aanmaken.
    Blog betekent, als ik het goed heb weblog.
    Als je denkt dat je er iets aan hebt zou je er zelf een kunnen starten, uiteraard zou je dat anoniem kunnen doen, je weet immers nooit wie er meeleest en wat daarvan de consequenties zijn.
    Mijn eigen startpagina: http://www.vkblog.nl/blog/119855/Appelvrouw (ik weet niet waarom die niet als volledige link in beeld komt, je zou hem daarvoor moeten kopieren)
    Groet,
    Appelvrouw

  49. Erika zegt:

    Ben ik weer. Broer twee had nog steeds niet gebeld. Ik dacht : Hij heeft er zoveel moeite mee, hij kan het niet aan, dus tot 17:00 uur gewacht.
    Toen smste ik mijn andere broer : Kan ik broer 2 denk je zelf bellen? Ik houd het niet meer?
    Broer 1, (waar ik altijd al goed mee kan) belde op en zei vrolijk (?) Ja joh, tuurlijk, hij is misschien gewoon met andere dingen bezig.
    Nah…
    Ik belde hem, en ik vroeg maar meteen of ie beetje over de schok heen was.
    Ja., en jij?
    ik Zei, Ja, want voor mij is het natuurlijk geen schok. Ik weet het al altijd. Ik heb alleen veel moeite moeten doen om het aan jullie te laten weten, alleen voor de twee nichtjes, niet voor mij. Ik heb hiervoor geen aandacht nodig.
    ik vroeg ook wat ze gaan doen.
    Wist hij niet.
    "Ik weet niet of ik een confrontatie aan ga met hem, want stel dat het waar is, dan …ja…ja..het is wel mijn vader, en ik ga ook niet meteen opa afpakken van mijn kinderen "
    Dat laatste kan ik voorstellen, want ze zijn wel gek op opa geloof ik.
    Maar : STEL dat het waar is…..
    Ik moest opeens zo vreselijk huilen, ik vroeg : maar geloof je het dan niet?
    Nee, tuurlijk niet, dat kan toch niet zomaar? En ik heb helemaal geen hekel aan papa en Broer 1 ook niet.
    Nou, …broer 1. zei ik,…heeft als eerste te kennen gegeven dat tie zich afvroeg hoe lang het nog zou duren voor hij dood zou zijn, en dat was VOOR dit!
    En hoe kun je me nou niet geloven? Ik heb dit mijn hele leven voor gehouden met het idee het ook nooit met iemand erover te hebben. Nu MOEST ik het wel vertellen…alleen vanwege JULLIE kinderen en nou twijfel je aan mij???
    "Waarom vertel je het nu pas dan?"
    "Omdat ik tot voor zeer kort geleden niet wist dat kleinkinderen ook de dupe kunnen worden."
    "Nah…dat konnie zich niet voorstellen.
    Ik heb verteld van mijn dagenlange internet acties en dat de antwoorden er niet om logen. maar dat ik ze nu gewaarschuwd heb en dat het aan hun is om te kijken wat ze ermee doen.
    "Nou, bedankt voor de waarschuwing dan".
    "Ik kom er nog wel op terug.
    Maar ik ga het hem niet vragen want het is wel mijn vader, en dan wordt het een welles en nieyes verhaal."
    Nou ben ik alleen maar blij dat er niet geconfronteerd wordt, want ik weet nu even helemaal niet wat ik wil.
    Maar als hij ervoor kiest mijn vader het voordeel van zijn twijfel te geven, hoef ik ze nooit meer te zien. ik ben in hun ogen toch een niksje. Ik ben de laatste 2 jaar achtervolgd door alleen maar ellende….aan een gesloten, en alles kwam door een ander per ongeluk of niet. Ik heb geen werk meer. Ben verpleegkundige, maar door ongeluk ergens (niet op straat) door ander geheel afgekeurd door mijn vak.En de verantwoorelijke heeft geen WA verzekering, dus schadevergoeding …neee. Wat voor DIT moment betekent dat ik vanaf augustus alleen nog bijstand krijg. Dan ben ik in 2 jaar lang gezakt van netto 1700 euro tot wat is bijstand? 8oo euro? Ik kom letterlijk op straat. Dat probleem was tot nu toe mijn grootste, maar nu dit familliegebeueren.
    Zijn vriendin is ook pleeg…kinderpleeg nog wel. Die geloofde het ook niet, maar die heeft ook nooit interesse in mij getoond en vond me denk ik een aandachtsvrager. Ze heeft me zelfs niet gecondoleerd met mijn oma en iets over mijn echt hele goede lieve en leuke speech gezegd. Koud mens.
    Ik ben stuk.
    Ik had juist heeeel voorzichtig mijn moeder laten doorschemeren hoe erg de haat en angst is jegens vader en dat broer1 dat ook heeft. Ze schrok hier van en ze zei dat ze dat nooit had geweten. Wel dat de sfeer meteen anders was zodra hij thuiskwam.
    Misschien gaat ze nu denken.
    Ik heb mijn broer 2 1 ding gezegd waardoor hij mij misschien wel kan geloven. er is een schilderij van mij, gemaakt door mijn vader. Vanaf een foto. Ik stond bij de telefon met een bepaalde houding. Ik zei : Jij hebt altijd gezegd dat dat zo typisch mijn houding was weet je dat nog? Ja, dat weet ie. Ik vroeg, waarom denk je dat ik zo sta. "Omdat dat jou houding is, weet ik veel"
    Nee….om mijn tieten te verbergen! Op dat schilderij was ik 17 jaar.
    Volgens mij kan ik toch beter met iemand praten, terwijl ik vreselijk veel aan jou heb, Appel, maar dit is voor jou ook geen doen. Ik ga maandag een afspraak maken, en zeggen dat het spoed is.
    heel veel groeten van Erika
    (ps, ik was op je blog en wat kun jij toch mooi schrijven en verwoorden, heb veel respect voor je, voor hoe je in het leven staat)

  50. Appelvrouw zegt:

    Hallo Erika,
    tss. au. Dat kun je er niet bij hebben, als je rekent op mensen en ze laten je vallen als een baksteen.
    Dit gebeurt vaker, als iemand pas jaren later zoiets verteld, dan krijg je de opmerking: waarom heb je het dan nooit eerder verteld. Zo erg was het dan blijkbaar niet.
    En dan die twijfel over jezelf en misschien schaamte, je hebt iets intiems verteld en verwacht begrip, maar in plaats daarvan word je de grond in gedrukt. Terug naar af maar dan nog verder terug.
    Probeer je vast te houden aan de steun en erkenning van je vriend.
    Maar jouw broers hebben waarschijnlijk hun leven op orde en vinden dit vooral lastig, het komt echt niet goed uit nu. Zeker als je hiermee aan hun eigen leven komt, want dat gebeurt, zij moeten een keuze maken, en dat kunnen ze niet. Dat moet je ze maar niet kwalijk nemen, zij hebben zoiets niet meegemaakt en al dat gedoe wat er bijkomt is niet iets waar ze op zitten te wachten. Ik vind het heel erg jammer dat ze niet de moeite nemen tot een serieuzer gesprek met jou. Maar eerlijk gezegd vind ik dit soort emoties ook niet geschikt voor telefoon en sms.
    Het gevoel zal wel moeilijk zijn om (de komende tijd) nog onbevangen met ze om te gaan, want je bent afgewezen op iets heel moeilijks waar je goed mee dacht te doen.
    Ik zat nog te denken dat jouw vader misschien geld geeft om een andere reden dan zwijggeld, misschien wel juist om zijn schuldgevoel te verzachten? Ik weet natuurlijk niet waardoor het gestopt is maar denk jij dat een gesprek met je vader mogelijk is? Maar na de gesprekken met je broers kan ik me ook voorstellen dat je dit niet meer ziet zitten.
    Ik heb mijn borsten ook altijd verborgen, maar niet omdat mijn vader eraan zat, toen had ik nog niets. Maar omdat ik niet als tiet gezien wil worden.
    Er zijn vooral jonge vrouwen die bijna krom, met de schouders naar voren, staan uit onzekerheid, heeft niets met jeugdervaringen te maken denk ik.
    Het is goed als je elders hulp zoekt, maar weet wel dat dat meestal maar 50 minuten per week is.
    Als je hier of elders schrijft kun je doorrazen als iets je pijn doet, boos maakt of totaal in de war.
    Je mag dus altijd uitrazen wat mij betreft, het staat je vrij. Ik heb uitgebreid geantwoord en nam daarmee bewust een "verantwoording" je niet open te trekken en dan aan je lot over te laten. Jij bepaalt wanneer jij het genoeg vindt.
    Maar jij begint net met praten en zit er midden in, dan kan ik me voorstellen dat het wel goed voor je is als je tegenover iemand zit.
    Mocht ik je niet meer zien,
    Erika, dan wens ik je heel veel goeds.

  51. Erika zegt:

    Lieve Appelvrouw,
    Werkelijk wat ben jij een schat.
    Dat je zoooo de tijd voor een onbekende neemt.
    Wat je schrijft….ik heb meteen helemaal huilend de vriendin die het ook weet gebeld, onverstaanbaar, maar zij zei exact hetzelfde wat jij zegt, over inderdaad het leventje wat op orde is, en dan vooral inderdaad bij broer 2 die mij niet wil geloven. want HIJ heeft idd zijn leven op orde, altijd al gehad en broer 1 en ik niet.
    Ik heb niet vriend gesproken erover, want die is door dit verhaal zo ingestort en voelt zich vreselijk schuldig en dom dat hij het nooit doorzag. Hij wist wel dat ik een geheim met me mee droeg, maar ja, dat kun je niet zomaar openbreken. Soms zei hij : Soms zou ik zoo graag in jou hoofd willen kruipen om te zien wat er in je omgaat.
    Nu hebben we afgesproken dat hij 2 dagen even alleen van de hond wil genieten en dit alles op een rijtje te zetten. Dus ik heb daarom mijn vriendin gebeld. (vriend heeft neiging tot iets autistisch en ik heb het geaccepteerd, ik schrok wel, maar heb dat niet laten merken……hoop wel dat het nu niet zo is dattie niet meer met mij wil vrijen, dat hij dat bv niet los kan zien, shit hee, moet er niet aan denken, hoewel ik hetzelf nu natuurlijk ook ff niet wil)
    Ik vind het juist fijn om hier te schrijven. Heb nu al 2x heel erg gehuild voor het eerst van mijn leven (hierom)
    maar ik voel me gewoon bezwaard, ik kan zelf niemand helpen omdat ik simpelweg niks weet. Ik vind je antwoorden zo goed.
    Ik ga nu es kijken of ik iets leuks op de computer kan doen, en mogen ga ik naar de muziek luisteren waar ik blij van word. Ik koppel dat niet aan deze tijd van gevoelens, deze muziek blijft mij altijd en eeuwig energie geven.
    Lieve Appelvrouw, je hoort dus denk ik nog wel van me.
    Groeten van Erika

  52. Appelvrouw zegt:

    Erika, wat vreselijk dat je vriend er ook al even "vandoor" gaat. Het klopt niet helemaal met dat hij graag in je hoofd wilde kijken en dat nu met zich meeneemt en jou alleen laat. Maar goed, jij accepteert het, en dat is goed want jij kent hem.
    Ik heb zelf altijd gepraat dus ken dit probleem niet. Ik werd juist getroost dmv sex, sommige mannen geilden letterlijk op het verhaal.
    Ik vind jouw verhaal zo belangrijk voor veel vrouwen die jaren gezwegen hebben. Je ziet dus hoe moeilijk dat is.
    Misschien pak ik onze hele conversatie een keer op en zet het apart nog in een log onder de titel: De gevolgen als je gaat praten.
    Ik sla mijn armen (virtueel) om je heen, Erika.
    {{Knuffel}},
    Appelvrouw

  53. erica zegt:

    Hai Appel,,
    wat ik me nu realseer is waarom ik nog meer mijn mond heb gehouden en dat is zelf de voornaakste reden.
    Ik denk dat het niet in jouw gedachtegang past, maar dat geeft niet.
    Ik heb NOOIT gewild dat anderen mijn verdiet zagen en er zelf verdriet van kregen. daar kom ik weer…dat vond ik zieliger voor hen dan voor mij.
    En dat geldt voor veel ander verdriet dat ik ook heb meegemaakt. Niemand wist hoe depressief ik vorig jaar was (door ALLE ander dingen en niet om dit) En dat ik maandan alleen maar aan de dood dacht. Maar heb het niet gedaan uit liefde voor vriend, moeder en beste broer.
    Dat van vriedn die zei over in mijn hoofd willen kijken, is al jaren geleden hoor. En ik denk dat hij zo tot de conclusie komt dat ie het onderbewust of onbewust (weet ff niet meer verschil) het heeft aangevoeld. En zich daardoor nog schuldiger gaat voelen.
    Hoe daar mee om te gaan, heb ik toch wel een praatvrouw nodig en ik weet die van mijn broer is goed. Hij komt er altijd heerlijk bevrijd vandaan en ze doen niet aan grave enzo. maar meer hier en nu. Wat doet het met je en wat kun je eraan veranderen. (globaal) En ze geeft hem heel nieuwe inzichten, zoals jij mij geeft.
    En toch…heb ik vanaf mijn 18de ongeveer een leuk leven gehad. Ik kreeg zelfvertrouwen door vriend, heb dansacademie gedaan, ben in Bulgarije geweest om aan conseravatorium te spelen. Ben vaak op tournee geweest (jaa, in de belangstelling sta ik wel graag, maar dan positief en alleen als het echt goed is) Camperreis bijelkaar gespaard en samen met vriend en hond 4 maanden weggeweest.
    Dus echt geluk heb ik gekend en ik kan het weer terugkrijgen.
    jeetje…dat je schrijft dat sommige mannen op zulke verhalen geilen. Ik vind het bizar.
    Dag appelvrouw, bedankt voor je knuffel.
    Erika
    had vanavond (gister dus want al hele nachten wakker) lekker naar leuke films op youtube gekeken en heb me echt rotgelachen. Dat kan ik dus gelukkig:-)

  54. erica zegt:

    Een gesprek met mijn vader in onmogelijk.Hij zou het ontkennen, kwaad worden: hoe haal je DAT nou weer in je hoofd en dat na alles wat ik voor je gedaan heb.En dat het door mijn ernstige hersenschudding komt dat ik zo denk. ( weet dattie van me houdt, toch?) Hij zou mij niet met rust laten en blijven bellen en langskomen.
    Van viend moest ik zggen dat als die situatie eventueel zo zou worden en dat ik tegen hem zeg hem niet meer wil te zien, dat ik moet zeggen (want vander gaat zeggen IK ben je VADER!!! Ik heb er recht op om te komen. ik kom er nu aan : Papa, je waagt het niet om te komen, en je bent gewaarschuwd, als je komt breekt vriend je nek om en ik kan hem daarbij niet tegenhouden. Woest en gefrutreerd en volonbegrip en haat zit hij, dus blijf weg. je hebt geen macht meer over me, het is uit, het is klaar.
    Dus dat lijkt me wel goed.
    Liefs,
    Erika (die al drie nachten niet slaapt)

  55. Appelvrouw zegt:

    Hallo Erika,
    dat je niet wilde dat anderen verdriet hadden maakt ook dat je niet aan jezelf kunt werken. OOk nu denk je teveel aan anderen. Je kunt niet anders. Zelf kan ik dat niet invoelen, als iemand aan mijn leven komt ga ik desnoods ten koste van iedereen voor mezelf opkomen. Ik vermoed dat ik dat nog steeds heb. MIjn zussen kan ik met de beste wil van de wereld niet invoelen dat ze hun moeder zo "beschermen". Niet uit liefde want ze noemen haar "’t Mens" of moeke. Mijn situatie is zo anders dan de jouwe.
    Veel mishandelde kinderen nemen de verantwoording op zich voor anderen uit het gezien, misschien is dat wel een overlevingstactiek. Van jezelf afleiden, het is ook makkelijker voor een ander te zorgen dan voor
    jezelf.
    Therapeuten graven niet, zieleknijpers bestaan ook niet. Het is veel gemakkelijker voor ze om in het nu te blijven, veilige keuzes.

  56. erika zegt:

    Ik heb het mijn moeder verteld,
    Puur en alleen omdat mijn ene broer die me niet gelooft nu kwaad is op haar : Dan zou ze het gezien hebben endan ben ik kwaad en dat ga ik r zeggen ook. (maar tegen mijn vader zegtie niks…vreemd)
    Ik had mijn moeder een avond van te voren voorbereid, door de zeggen hoe diep mijn haat zat jegens vader. Daarna, de volgende dag heb ik weer gebeld.
    : mam, dat gesprek van giste, heb je daar nog over nagedacht?
    jazeker, en ik wist wel dattie af en toe flink uit zijn slof schoot en dan suste ik hem, maar dat hij jullie zo heeft afgeranseld, dat wist ik niet.
    Toen zei ik, : Ik ben niet afgeranseld bij mijn weten, oudste broer wel, helemaal ingekaar getimmerd.
    Daar was ze stil van.
    ik ging verder, maar met mij heeft hij iets anders gedaan. Ze wachtte en ik zei dat ik de woorden niet kon uitspreken, maar dat als ze denkt te weten wat het is, dan is dat zo.
    Helemaal overdonderd. En Hoe kan ik dat nou niet geweten hebben, dat had ik moeten zien en wat erg en ik snap het niet, hij heeft genoeg seks gehad met zijn vriendinnen (ging vreemd) En dat het ook met macht te maken had (allemaal hier geleerd en het klopt zo, alles valt op zijn plek(
    Ik zei dat het altijd gebeurde dat als ze er niet was, of in de keueken, en als ze het onderbewust of toch bewust heeft geweten, dan heb ik het haar al vergeven (helemaal niet voor te stellen voor jou)
    Maar ik houd zoveel van haar en ze was ook af en toe bang van hem.
    Al mijn vriendjes en vriendinnetjes vonden het heerlijk all ze er was. En ze wisten ook allemaal dat ik bang was voor V dat hebben ze allemaal aangevoeld.
    Ik heb zelf ook het idee dat er iets bij mijn moeder zit.
    mijn broer vertelde nl iets over haar vadre, onze opa wat niet in de haak was. Maar hij wist nog niet wat dat nou was, hij zit in therapie en het komt er misschien wel een keer uit. Dat zou een hoop verklaren.
    verder heb ik vrijdag een afspraak met een praatmevrouw. Ze doet oa aan familie opstellingen. Ze kan ook hypnotherapie doen, maar ik wil gewoon weten wat ik nu moet. Hoe ik me voel, ik weet het niet. Hij is de laatste jaren erg zorgzaam en lief. Ik weet niet of ik ineens zomaar moet breken, zomaar, terwijl ik hem vandaag nog "geoon aan de lijn heb gehad.
    Mijn broers moesten hem helpen verhuizen en ze worsteleden er toch allebei vrelelijk mee en waren erg agressief, mar probeerdern in toom te blijven. Ik heb gevraagd of we om de tafel kunnen gaan zitten en dat gaan we doen.
    Trouwens, tegen broer die mij niet gelooft of kan geloven en nog moet wennen, heeft mijn vader een keer gezegd dattie zo’n klein piemeltje had.
    Nou….dat ligt erg gevoelig bij jongens. En wat een opmerking.
    Wassie er maar niet meer.
    Het is voor mij heel erg gemakkelijk om daarvoor te zorgen, maar ik doe het niet. Ik wil de broers laten bepalen samen met mij, hoe nu verder. De kleinkineren van broer die nog niet kan geloven zijn gk op hem. Bovendien nog kleiner, 7 jaar.
    En het meisje…die zzegt het wel als opa iets doet wat ze niet fijn vindt, zo is ze, heeft ze altijd gedaan. Bij iedereen, dus dat is al mooi.
    heb mijn soort van breuk met broer en vriendin weer beetje opkunnen heffen na brief van vvriendin. daarna weer teruggemaled. maar je hebt gelijk, we gaan om de tafel.Zo snel mogelijk.
    ik stop, ik kanniet meer.
    En de dokter geeft nog steeds niks om te slapen of te ontspennen. stom broekventje.
    Dag Appelvrouw,
    misschien laat ik dit even rusten hier, tot ik wat echt nieuwd heb,
    Ik heb heel erg veel aan je gehad en vind je super intelligent en een hoog eq hebben en je bent nog lief ook.
    En dat met zelf allemaal bafage.
    petje af.
    Virtuele knuffel van erika.
    Dag

  57. Appelvrouw zegt:

    Hallo Erika,
    Is goed, laat het maar even rusten en praat. Ik zie nog niet waarom je zou moeten breken met je vader.
    Je begint net open te breken. Misschien zou je moeten proberen op te passen met onechtheid.
    Ik hoop dat je veel aan je praatvrouw hebt, en vooral aan het gesprek rond de tafel.
    Volgens mij zijn jullie beter af met praten dan breken.
    En als je wilt dan schreeuw je maar.
    Mijn bagage is niet zwaar, ik heb het verspreid opgeslagen, alleen in het heden heb ik te maken met een ernstig zieke liefste en dan heb ik soms geen tijd en zin hierin, dan laat ik het liggen tot later tijdstip.
    Alle goeds,
    Appelvrouw

  58. erika zegt:

    Hoi Appelvrouw,
    gelijk heb je. Als je er even of lang geen zin in hebt, laat je liggen. Maar jouw grenzen liggen wel verweg zeg.
    Ik ben bij psychooge (van broer) geweest. Voelde meteen veilig. Ik kreeg thee en dan is het voor mij al meteen goe, ant drink alleenmaar thee ๐Ÿ™‚
    Eerste intake was zelfs al zwaar, niet kwa huilen ofzo, maar gewoon, zooveel te vertellen. Er is een hele beerpit met andere dingen bijgekomen.
    Ik vroeg eerst of ze gelovig was en of ik als ik wilde leleijke woorden mocht zeggen.
    Ik moch alles zeggen, ze vond het wel grappig dat ik het vroeg.
    De tweede keer was echt. En toen heb ik in een bewustzijn, maar waar zij toch "in kan komen"zeg maar even heel erg gehuild, echt maar even en toen was ik weer klaar. Semie hypnose ofzo?
    na ja , veel gepraat en ook gelachen om sommige dingen….over uitslagen van een bepaalde test.
    Bek en bek af, maar eze is echt goed.
    Broers en ik zijn bijelkaar geweest.
    Ene niet gelovende broer is er toch wel degelijk mee bezig.
    Oh ja, wt denk je, voordat we hadden afgsproken belt hij mij : Was bij een psychologe geweest in hun straat, met spoed. Hij zei : Erika…ik houd echt wel van je en dat laat ik niet merken en ik ben af en toe zo’n hork. het spijt me heel erg van het telefoon gesprek en weet hoe moeilijk dit voor je is en ik vind je moedig.
    Dit, Appel, kwam recht uit zijn hart, niet omdat de psych zei dattie dat moest zeggen. Alles meende hij. En later hadden we het ook over hoe het inderdaad bij hem als bom naar binnenkwam in zijn heerlijke leven en dat het voor hem daarom zo dubbbel is.
    en daarna gingen we de volgende dag met zijn 3en praten.
    Ik had vader allang niet gesproken, terwijl er normaal wel 2 keer telefonisch contact is. Ni is hij aan het verhuizen, wattie niet wil, maar vriendin wel. En ik dacht : ik MOET hem ff bellen, maar wat alsie wil afspreken.
    dus ik een broer gebeld en afgsproken dat we samen gaan.
    had ik al verteld dat de psychologe zei dat ik vanf nu NOOIT meer alleen naar hem toe mag gaan?
    Hij gaat het voelen en als jij daar alleen zit en je breekt psychisch of je confronterrt hem ermee…da’s eng. ik weet hoe hard hij je broer heeft geslagen en waar, hij kan nog veel verder gaan.
    Dus opgebeld, moe, maar niet al te opgewekt, en toen afspraak gemaakt voor pas over 2 weken. Dat is heel gunstig, want ik ga een maand ertusenuit en lieg er gewoon wat tijd bij.
    Pffffffff,
    intussen ben ik vrijdag ook nog mishandeld door 3 "mannen" op CS Amsterdam. politie keek toevallig maar even andere akant uit.
    maar ja da;s ander verhaal..@x ziekenhuis voor schedelcontrole, krukken halen en daarna naar huisarts voor controles. Bah, ik was zo vreselijk kwaad. gefrutreerd. Ik trok het kennelijkaan, want ik liep net als de rest.
    Nou, dat loopt allemaal en de psychologe ook.
    Ik vroeg haar zomaar ineens rechtsterreks, toen de sessie bijna klaar was : Denk je dat ik zelfmoord zou kunnen plegen?
    "heel zeker zei ze : Nee. Dat doe jij niet. "
    Nou Appelvrouw, dit was een update die kort moest blijven.
    Vandaag blijf ik in mijn schulp., lekker even veilig en rust.
    daaaag,
    Heel veel groeten van Erika

  59. Appelvrouw zegt:

    Hallo Erika,
    het gaat er niet om of ik zin heb. Mijn liefste vriend is erg ziek en ik ben dan niet zo met dit onderwerp bezig.
    Mooi dat je bij de psycholoog bent geweest.
    Ahaha… ik moet er neits van hebben als ze gaan thee drinken, dat geroer in die kopjes maakt me gek!
    Je hebt iets aan haar omdat je dat nodig hebt, omdat je er voor gekozen hebt haar toe te laten en dat heeft niets met hypnose te maken maar met jouw wil haar in jouw gedachten te laten kijken.
    Geen psycholoog bepaalt wat jij wel of niet mag doen, ze zeggen gewoon wat jij wilt horen. Jij bent een open boek daarin ๐Ÿ™‚
    Zelfs je vraag of zij denkt dat jij zelfmoord zou kunnen plegen daarop gaf ze het antwoord wat jij wilt horen.
    Zelf weet je natuurlijk het allerbeste of je dat zou kunnen. Laat ik je wel zeggen dat de gedachte makkelijker is dan de daad.
    Jij zoekt hulp, niet hulp voor zelfdoding maar hulp voor verwerking.
    Op mij maakt het geen indruk als iemand zegt dat ie zover is dat ie dood wil.
    iedereen wil wel eens dood, maar meestal bedoelen ze dat ze deze situatie niet willen en dat er nog wel een uitkomst is. Zoals in jouw geval.
    Mensen die ernstig ziek zijn, gehandicapt, of oud en geen uitzicht meer hebben, als die dood willen maakt dat wel indruk op me. Anders niet.
    Omdat het eerder de wanhoop aangeeft dan de werkelijke wil te sterven.
    Eigenlijk, als ik jouw verhaal nog eens lees (ik had het al direct nadat je had geplaatst gelezen) is het eigenlijk allemaal erg voorspoedig, ook al is de beerput open, er komt mest vrij, en mest is groeizaam. Je staat er helemaal niet alleen voor, iedereen staat achter je.
    Je komt er wel.
    Sterkte, Erika, en geniet maar af en toe lekker van je schulp, zolang je er geen ijzeren kooi van maakt, zoals ik eerder.

  60. nldblogvanlisette zegt:

    @ Appelvrouw, gelezen. Erg onder de indruk, want die mensen die ik kende waren natuurlijk wat verder afgesloten en vertelden ook niet zo erg veel. Ieder heeft natuurlijk haar eigen verhaal. Helaas, ik weet dat het frequent voorkomt, want de contouren van soortgelijke verhalen heb ik uit eerste hand gehoord. Oei, de vrouwen voelden zich zelf schuldig aan alles.
    In de loop der jaren begreep ik als ik zoiets hoorde, en dat begreep ik ook van mijn studie (rond 1990) dat moeders die niets doen medeplichtig en strafbaar zijn. Je eigen vader, vele malen erger dan een onbekende, hoewel me dat ook erg genoeg lijkt. Een moeder die haar hoofd in het zand steekt, daar heb je niets aan, dat is zeer schadelijk. Maar dat is het verstand. Als ik nadenk is het niet te bevatten, je kracht is er en die is enorm.

  61. Appelvrouw zegt:

    Lisette, bedankt voor je interesse, en je commentaar.
    Ik heb mij gelukkig nooit schuldig gevoeld, al ben ik verstoten en verraden door de rest van de familie.
    Ik weet niet of het erger is als het je eigen vader is of een vreemde, maar de dreiging en angst iedere dag die vond ik erger. Als het een ander was, kon je het thuis niet vertellen, en was je dus thuis eigenlijk ook niet veilig.

  62. Vogelman de echte zegt:

    appel,
    wat een ellende. Ik weet uit mijn omgeving ook dat je als slachtoffer tot schuldige wordt omgetoverd door mensen die daar niet mee om kunnen gaan. Wat een narigheid. En, sterk ben je, maar dat had ik al gezegd.

  63. Appelvrouw zegt:

    Vogelman,
    Gelukkig is die ellende voor mij lang geleden maar zo zijn er nog steeds kinderen die het meemaken.
    Want al staat er castratie op deze daad dan is hij onuitroeibaar.
    Sterk, dat kan niet vaak genoeg gezegd worden…

  64. Apiedapie zegt:

    Brrr. Wat een aangrijpend verhaal dit. Je bent een goed mens, Appelvrouw. En je kunt schrijven als geen ander

  65. Appelvrouw zegt:

    Apiedapie,
    Dankjewel voor je aardige woorden.
    (over dat schrijven… ik ben desondanks nooit beroemd geworden)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s