Huilbaby in een boerenkoolbedje

 
Ooit, tijdens het tuinieren, vermaakten een manmens en vrouwmens zich met elkaar
waardoor een vroegtijdige oerknal plaatsvond.
En zo ontsproot ik aan de boerenkool.
Dat gelooft u natuurlijk niet maar het is echt waar!
En ik kan het bewijzen want op mijn hoofd groeit boerenkool.



Omdat ik melk te drinken kreeg van het vrouwmens kwam ik in opstand,
ik hield niet van mensen en helemaal niet van hun melk.
Ook moest ik luiers dragen en het gevolg daarvan hoef ik niet uit te leggen natuurlijk,
welk levend wezen wil nou echt graag in zijn eigen ontlasting liggen?
Ik had nog niet geleerd te praten dus moest ik huilen om aan te geven dat ik het anders
wou hebben. Maar zij begrepen mijn huiltaal niet.
Mijn bedje stond achter het huis zodat ik genoeg ruimte had om te schreeuwen.
Eigenlijk was ik een soort vogelverschrikker want er kwamen nooit inbrekers of
enge mannen, ook hoefde men niet bang te zijn dat ik zou worden ontvoerd.
Wie heeft er nou behoefte aan een huilbaby?

De dieren waren al snel aan me gewend.
Als ik erg hard huilde kwam de poes me soms kopjes geven
en ging dan aan het hoofdeinde liggen met haar pootjes op mijn hoofd.
Ik weet het nog heel goed. Daarom hou ik nu nog steeds van aaitjes over mijn hoofd.
Als ik echt heel erg huilde kwam ook de hond erbij om mijn neusje schoon te likken.
Ik herinner me dat nog heel goed. Het was dan heerlijk veilig in mijn bedje.

Ik zal zo ongeveer 3 maanden oud geweest zijn toen ik weer uit mijn bedje gehaald werd
en vrouwmens’melk moest drinken.
Meestal kwam dat er vrijwel direct weer uit want het was echt heel vies.
Die keer, ik weet het nog goed, lag ik net zo lekker te slapen
met de poes op mijn hoofd toen ze daar stond, dat grote vrouwmens
met haar grote melkgevers die me als grote gevaartes bedreigden,
ze waren zó groot dat ze me wel konden verpletteren!
Het vrouwmens joeg de poes weg,
sloeg het lakentje van me af,
en toen begon ik meteen te huilen, want ik wou blijven slapen.
Als kind al hield ik van slapen; hoe langer hoe dieper, of was het andersom?

Toen ik haar vieze melk moest drinken besloot ik tanden te laten groeien
zodat ik het vrouwmens kon bijten.
Maar toen dat eenmaal gebeurde besloot ze me voortaan een fles te geven
met nog veel viezere melk.
En ik huilde nog harder.
Er kwam een manmens bij en die riep – ja, ik weet het nog heel goed-
hij riep: waarom ben je toch altijd zo’n lastig kind!
Waarom ben je niet zoals onze andere kinderen.

Die vraag is in mijn hoofd blijven hangen.
Destijds kon ik nog niet praten maar als ik dat wel had gekund had ik de vraag
onmiddellijk omgekeerd: waarom zijn zij niet zoals ik?
Maar het antwoord weet u natuurlijk al: ik kom uit de boerenkool, zij niet.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jonge jaren, oud-vkblog-2009-10. Bookmark de permalink .

6 reacties op Huilbaby in een boerenkoolbedje

  1. Appelvrouw zegt:

    Dit verhaal heb ik op 17 januari 2008 geplaatst.
    Later in een opruimbui verwijderd.
    Nu een ander blog vervangen om hem er weer tussen te plaatsen.

  2. BarbaraJansma zegt:

    Ik hou van jouw boerenkool.

  3. Pingback: Ballen om in te bijten | Appelvrouw

  4. Pingback: Borstenlof | Appelvrouw

  5. Lehti Paul zegt:

    Wow, deze kende ik nog niet. Het is triest maar… toch:
    ‘A rotten childhood is a writers goldmine’
    Prachtig geschreven.

  6. Appelvrouw zegt:

    Lehti Paul,
    Zo is het wel he, in ellende schrijven we doorgaans scherper.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s