Hij nam me mee naar zijn huis (jaarwisseling)

Eerder geplaatst in 2013

19.00 uur.
Ik lag in het donker in bed en hoopte dat het gauw morgen was, of liever 3 dagen verder.
Het huis was stil, iedereen was wel naar iemand toe.
Zolang ik het licht uithield hoefde ik niets te zien en was ik niet écht alleen.

De voordeur sloeg dicht, de groepsleider kwam kijken, dat was zijn plicht.
Zoals gewoonlijk had ik niemand om naar toe te gaan.
Mijn thuis was het tehuis. Normaal gesproken was dat fijn. Maar toen iedereen weg was, was er de confrontatie, de herinnering, en dat uitgeholde gevoel; vertrapt, vergooit, als een opgebruikt voorwerp in een put gesmeten. Vloekwoorden en een blauw lichaam. Zoek jij het verder zelf maar uit als je niet wilt zijn zoals wij willen, je bent niet meer van ons. Dat laatste was wel fijn, niet meer van hun zijn maar van mezelf. Niet meer geleefd worden maar zelf leven.
Maar…
zelf leven als niemand het je geleerd heeft valt niet mee. Er was ook niets of niemand meer uit het verleden, alles was herinnering.
Ik kwam in een nieuwe wereld.
Als een asielzoeker dwaalde ik door een wildvreemde grote stad met de kinderbescherming die voor mijn welzijn zorgde. Tenminste dat stond op papier, mijn voogdes zag ik hooguit eens per maand een uurtje maar ik vertelde nooit iets.
Van het tehuis kreeg ik eten, zakgeld en regels.
Het nieuwe leven was niet slecht, het was alleen alsof ik droomde, alsof ik er niet was, het was niet mijn leven, want dat had ik nog niet. De jaren ervoor was ik geleefd, was alles voor me bepaald, zelfs wat ik denken moest.
En toen plots moest ik alles zelf doen en bedenken met niemand op terug te vallen. Wie zou ik vertrouwd hebben? Een voogdes die ik zelden zag? Groepsleiders die steeds wisselden?

De voetstappen van de groepsleider kwamen dichterbij mijn deur. Ook al had ik het licht uit en geen muziek aan, hij wist dat ik er was.
Doorlopen, doorlopen, schreeuwde het in mijn hoofd.
Maar natuurlijk liep hij niet door.
Hij mocht me niet alleen laten volgens de regels.
Zo stom als ik was had ik ’s middags tijdens zijn ronde verteld dat ik nergens naar toe zou gaan, dat ik gewoon thuis bleef, zoals alle andere avonden.
Ik was toch al doodsbang voor vuurwerk dus de straat durfde ik niet eens op.
Maar hij mocht me echt niet alleen laten, zei hij, daarvoor was ik te jong en hij te verantwoordelijk.
Wilde ik niet met hem mee? Dan hoefde hij niet voor mij alleen in het pand te zijn, en kwam toch zijn verplichtingen na, en ik zat ook niet zo alleen.
Echt erg was het niet om alleen te zijn maar fijn vond ik het op dat moment ook niet.
Ik kleedde me aan, een beetje opgelucht; niet meer in het donker,
en een beetje teleurgesteld; confrontatie met de eenzaamheid want het licht aan en andere mensen maakte alles zichtbaar.

Naast elkaar liepen we naar zijn huis.
Er klonk geschreeuw van kinderen. Een vrouw holde de trap op.
Ik wist niet eens dat hij getrouwd was, dacht dat we gewoon rustig met zijn tweetjes zouden zijn.
Zij spraken niet met elkaar, zelfs geen groet, en de vrouw zei niets tegen mij.
Hij wees me een stoel en de tv stond loeihard. Ik had altijd een hekel aan tv, ik had er zelf ook geen.
Boven holden en schreeuwden kinderen.
De spanning was om te snijden.
Ik was natuurlijk niet gewenst, zoals ik nergens gewenst was. Iets dergelijks had ik al twee keer eerder meegemaakt.
Wat had ik een spijt dat ik was meegegaan.
Een kijkje in het leven van groepsleider, dat had ik nooit gewild. In herfstvakantie was ik al bij een leidster geweest die alsmaar zat te knuffelen met haar man, daar werd ik ook niet goed van.
En nu dit hier.

Om 21.00 uur voelde me eenzamer dan om 19.00 uur en deed mijn best de tijd uit te zitten achter de tv zodat hij tenminste bij die vreselijke kinderen en die chagrijnige vrouw kon blijven. Die vrouw liep alsmaar af en aan en sloeg met de deuren, de kinderen heb ik niet gezien, alleen gehoord.
De groepsleider zat bij mij in de kamer tv te kijken naar van die rotzooi die ze vaak op oudejaar uitzenden, de zogenaamde gezelligheid. En ik dacht aan mijn moeder die dit soort rotzooi leuk vond, dan moesten we met zijn allen om de tv zitten en dan moest het gezellig zijn met het verplichtte glaasje bitter lemon, want dat vond zij zo lekker en daarom moest ik het ook drinken. En ik lustte het niet! Geen prik in mijn drinken. Maar water mochten we gek genoeg niet drinken.
Ik haatte die gezelligheid, die valsigheid van het onechte gezin.
En nu zat ik in een ruziegezin, ik voelde me bang en schuldig, niet echt heel anders dan vroeger thuis.
Waarom woonde hij niet alleen, dan hadden we samen op de bank kunnen zitten, ik dicht tegen hem aan en hij zou me als een vader omarmen en door mijn haren strelen. Als een echte vader bedoel ik. Maar ik was ook bang voor vaders dus het had niet gekund.

23.30.
Mijn hart bonsde hevig.
Straks zou het vuurwerk beginnen en hoe kwam ik dan thuis?
Straks moest ik hem en zijn vrouw kussen.
Kussen, ik gruwelde ervan! Natte kussen met vette oliebollensmaakjes op je wang.
Wat moet je zeggen: gelukkig nieuwjaar? Als je het oude niet eens goed kon uitzitten?

Ik ging naar huis, voordat het middernacht was. Naar mijn eigen thuis, mijn kamertje van 3 bij 2, daar waar ik woonde en alles was wat ik bezat. Waar geen ruzie was waar niemand elkaar beledigde of kapot wou maken uit onvrede met zichzelf.
Dag meneer, dag mevrouw.
En ik stond op straat.
Doodsbang voor het vuurwerk liep ik langzaam van de kilte van het gezin weg.
Onderweg vlogen de rotjes over mijn oren de lucht in, ik zou zeker gehoorbeschadiging oplopen.
Ik huilde van angst, zonder tranen want die had ik allang niet meer.
Er was niemand op die hele grote wereld voor mij.
En ik liep langzaam, heel langzaam
nergens heen.

Geplaatst in Jonge jaren | Tags: | 3 reacties

Is het de zon?

Vanmorgen keek ik naar de lucht, en zag … ja zag, wat jij niet zag.

2019-12-29- Groene zonsopkomst

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , | 8 reacties

Kom, laten we dansen en liefhebben

Eerder geschreven in december 2006, en nu een tikkeltje aangepast.

Helemaal alleen aan de zelfgebakken chocoladetaart met kersenlikeur.
Vieren doe ik niets, wat is er te vieren?

De taart smaakt heerlijk, ik had hem gebakken omdat ik een paar van jullie had verwacht, maar jullie denken alleen aan jezelf en de kerstinkopen, dus eet ik alles alleen op.
Door de kamer schalmt Afrikaanse muziek “Annamaatje zo lekker als een chocolaatje”, en ik dans, ik dans,
in gedachten,
zoals ik vroeger kon dansen.

En dan al die stomme cadeautjes!
Eens kreeg ik van voogdes een knuffelbeertje, die ik, toen ik weg moest, uit de auto heb laten vallen want ik wilde me nergens aan hechten.
Op mijn verjaardag gaf ze me een zilveren hangertje, maar ik had geen ketting.
Wie wil er aan de ketting?
En vroeger kreeg ik ook eens een cadeautje van mijn ouders, een souvenir tijdens hun vakantie gekocht.
Ze vonden het zelf heel erg mooi. Het was al uitzonderlijk dat we zomaar iets kregen, mijn verjaardag was altijd een goede reden voor een nieuwe trui of jas, als er geen afdankertjes meer waren. Eens moest ik tot 21 december in een zomerjasje naar school, barstens koud, maar mijn winterjas was te klein, en er was nog geen afdankertje.
Ze gaven een suikerpotje met mijn naam erop, wat mooi… En wat had ik een hekel aan mijn naam. Diezelfde avond is het kapot gevallen, zomaar, omdat ik dat wou. Wat heb je aan een suikerpot met je naam erop terwijl je misbruikt wordt. Wat de straf daarvan was laat ik maar achterwege.

Ik neem nog wat van mijn taart voordat die net zo oud wordt als ik.
En ik dans.
Ik dans, want het maakt allemaal niets meer uit. Zij zijn dood, en ik leef met liefde.
Soms komen ze onverwacht op mijn pad, die wonderbaarlijke warmte gevende mensen die me doen openspringen als een zaadje in verdorde grond die wacht op water.
De wereld draait rond, ik dans.
Kom, dans met mij en laten we lachen en liefhebben.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 3 reacties

Gefeliciteerd!

“Gefeliciteerd met je 60e verjaardag.
Wij wensen je (of jullie) een gezellige dag.
Groeten van… (5 namen).”

Dat stond vorig jaar op een kaartje welke ik in de brievenbus vond.
Het was van mijn oudste zus.
Waarom, na 44 jaar elkaar niet gezien te hebben, ineens een spontaan afstandelijke kaart, zonder enige persoonlijke noot? Waarom noemde ze me zelfs niet bij mijn naam?
Wat wilde ze?

Mijn beste vrienden leven niet meer, en ik zit niet te wachten op afstandelijke kille nikszeggende contacten waar je nog eenzamer van wordt dan wanneer ik helemaal niemand meer zou kennen.

Het is inmiddels een jaar geleden, vandaag weer een jaar verder, en ik heb de telefoon uit, de brievenbus op slot.
Zul je net zien dat er niemand aan me denkt.
Wat ik zo graag wil, omdat ik toch nooit krijg wat ik zo graag wil.

ManB gaf me een leuk cadeau: Een dagje alleen.
Hoe mooi wil je je verjaardag nog hebben!
Hij is de hele dag weg tot vannacht. Ik had allerlei spannende avonturen kunnen beleven,
als ik het op tijd geweten had. Maar dan was ik niet alleen geweest!

Daarom breide ik maar sloffen van wol die ik eigenlijk weg wilde doen.
Ze vielen wel heel groot uit, bijna 42 cm. Zulke grote voeten heb ik niet.
.

Een hete wasbeurt noemen ze vilten (van wol) en hoe wonderlijk komt het er dan uit! 22 cm gekrompen.
Nu passen ze precies.

Maar kom, ik moet weer afsluiten, heb nog 7 uurtjes om met mijn voeten op het voetenbankje te zitten genieten van de kostbare vrijheid.
Op deze dag kan ik de rest van mijn leven in ieder geval met veel genoegen terugkijken.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 11 reacties

Met de bus naar het bos

Met de bus naar het bos?

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | 5 reacties

Naar Utrecht

Na de crisisopvang in Apeldoorn, waar ik terecht gekomen was omdat ik me niet aan de regels hield in het kindertehuis de Harskamp aan de ringlaan 1 in Baarn, werd er een plek voor me gevonden waar ik begeleid op kamers kon wonen, aan de maliebaan 99 in Utrecht.
Diverse stadia had ik al doorlopen: bang kind, gepest kind die terug sloeg, verbannen kind nadat ik mijn vader had aangegeven. Rebels waardoor ik uit het kindertehuis gezet werd omdat ik de laatste trein had gemist (nu ja… een van de vele regels die ik overtrad).
Het leverde me een nachtje politiebureau op, en de volgende middag kwam er een vervangend voogdes want de mijne was met vakantie.
Dat een voogdes ook leuk kon zijn wist ik niet, maar deze knokte om een plekje voor me te vinden, het werd uiteindelijk crisisopvang in Apeldoorn.
Ik had er de tijd van mijn leven, je mocht van alles: dansen op tafel tijdens het eten, en de muziek mocht af en toe hard aan, en mochten gek doen zonder naar onze kamer of psycholoog gestuurd te worden. Soms werd er wel met je gepraat als je je niet aan de regels hield, niet gestraft maar op je verantwoordelijkheidsgevoel ingepraat. En dat werkte bij mij geweldig goed. Zelfs toen ik geld terug moest betalen omdat ik 3 keer niet naar de psycholoog was gegaan (wat moet je er), maar gewoon lekker met de trein had rondgereisd en op stationnetjes rondgekeken.
Alles in mijn wereld was nieuw, behalve dan de opdringerige mannen, maar er was zoveel te zien dat ik nooit bij de psycho aankwam. Dat ik moest terugbetalen vond ik zo logisch, alleen maar door de manier waarop ze me aanspraken in dat tehuis.
Omdat we allemaal verschoppelingen waren accepteerden we elkaar (denk ik). Gerben verkleedde zich graag als vrouw en kwam regelmatig boven (waar de jonge jongens en meisjes sliepen) en bij ons meisjes in de klerenkast te scheumen naar leuke jurken of rokken. En we leenden hem allemaal graag iets leuks, Ida vond het prachtig om hem op te maken en aan te kleden, ja ook om hem uit te kleden, vooral als iedereen er bij stond.
Hij droeg make up, als hij het op zijn heupen had stonden er zo 3 jongeren te dansen tussen de ontbijtborden, en het mocht, er werd door de leiding mee gelachen en geklapt. Zo kreeg Gerben ook een plaats in ons midden, al geloof ik dat hij die door zijn charmes en humor ook wel veroverde.
De meeste meisjes kregen s’nachts bezoek van een van de jongens beneden, een van de meisjes zette dan de brandtrapdeur open.
Bij mij kwam niemand, zoals altijd en overal vonden de jongens anderen veel aantrekkelijker dan mij. Maar ik had het voorrecht stratego met de jongens aan hun tafel te mogen meespelen, en dat was veel leuker en duurde veel langer dan die minuutjes in bed.
Toen ik op een dag mijn kamer moest delen met Yvet kwam Joost ’s avonds de kamer in en besprong haar waar ik bijna naast lag. Het smerige gesmak en gewiebel van het bed stoorde me, al duurde het misschien maar 2 minuten. Daarna heb ik haar er uit gegooid, zoek maar een andere kamer. En die vond ze meteen bij een ander meisje, waar ook jongens kwamen.
Ik heb al aardig wat geschreven over Apeldoorn, waaronder: alle beetjes maken een grote bult. Wat voor mij alle pijn en vreugde uitdrukt over die tijd. Vooral ook over de vriendschap die ik sloot met Jack, en hoe hecht en bijzonder dat werd.
Maar aan alles kwam dus een eind en ik moest naar Utrecht.
Daar wilde ik iets over schrijven maar ik kom zoals altijd heel andere dingen op mijn pad tegen. Het is net als met opruimen; voor ik bij dat achterste krat kan moet ik de voorsten eerst wegwerken.

Geplaatst in Jonge jaren | Tags: | 2 reacties

Bij twijfel… Hupsa

Terwijl ik al jaren klaag over mijn – naar mijn gevoel- overvolle huis, wierp het klagen afgelopen week weer vruchten af.
Eerder had ik ook wel van die aanvallen maar niet rigoureus, bij twijfel bewaren, was toen het motto. Dat wijzigde ik dit keer, al klagend in: bij twijfel wegdoen.
En dat gaf in 3 dagen 8 vuilniszakken vol lapjes waar ik het plan mee had barbiekleertjes van te maken, en veel onafgemaakte werkjes en nog wat verstelgoed wat ik heel veel jaren ligt te wachten.
Bij twijfel… hupsa, daar ging weer wat in de zak. En ik maar weer met de fiets volgeladen naar de kledingcontainer, en naar de kringloopwinkel.
De kledingcontainer puilt nu uit maar ik vind steeds weer goederen die weg kunnen, wol bijvoorbeeld. Al jaren ligt het in “bij twijfel bewaren” bak. Het was zo ongeveer het eerste wol dat ik kocht, dus… toch maar dat kniedekentje breien?
Het is 100% wol in roomwit en naturel. 134 breed en zou ik de wol op breien dan wordt het ca 60 cm of iets meer.
Maar wat ga ik er mee doen?
Bij twijfel…

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | 8 reacties